Η χοροθεατρική πρόταση της χορογράφου Μέντης Μέγα και του συγγραφέα Μανώλη Ανδριωτάκη περιέχει αρκετά στοιχεία εντυπωσιασμού: κειμενική συνάφεια (από Σίλβια Πλαθ, Εμπειρίκο, Καρούζο, έως Ζακ Πρεβέρ), δραματουργική και χορογραφική συνέχεια, υβριδικές υποδείξεις μεταξύ πο

Πίσω από τις μπαλκονόπορτες κρύβεται μια ιστορία αγάπης γεμάτη τσιζκέηκ και σαντιγί μια ιστορία παρατεταμένης ζαμπονοτυρόπιτας. Δίπλα στο καπάκι του πεζοδρομίου πλησίον κουτσουλιάς, χαμηλά κοινόχρηστα βρίσκεται μια ιστορία παραπεταμένης σπανακοτυρόπιτας. Ποιός όμως θα εν

CASSIANO RICARDO (1895-1974) O TOCADOR DE CLARINETA Quando ouvires o pássaro Cantar em frente do teu quarto, Naturalmente em vão, não penses que sou eu que aí vim tocar, não. Quando o vento disser, ao teu ouvido de mulher uma palavra branca e fria como a cerração, nã

OSKAR DAVIČO / Оскар Давичо (1909-1989) CELIJA Celija smradna, celija gadna. Majko, majcice draga, Tvoja draganja, neznog majkanja Zeljan sam. Izdaje snaga. O, majko, muke. Ako me ruke Tvoje mrtvoga prime Hoce li suze, pasti na uze, Hoces li reci: Sine? - Sine, kun

MANUEL ALTOLAGUIRRE NUNCA MÁS Las ausencias, los grandes huecos, el enorme vacío dibujado por los recuerdos insistentes, todo está aquí como cenizas de un gran fuego. Y dudo de mi vida, temo ser un rescoldo, entre tantas miserias que ni siquiera existen. Mi soledad, en

ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (1954) …ΕΙΣ ΕΡΕΒΟΣ ΝΕΚΥΩΝ ΚΑΤΑΤΕΘΝΗΩΤΩΝ Σήμερα πάλι η ίδια κάθοδος στον Άδη, αλλά δεν είναι πουθενά τ’ ασφοδελό λιβάδι, μονάχα σώματα άδεια από ψυχές – κι όχι όπως μαθαίναμε παλιά ψυχές χωρίς το σώμα. Είναι η καινούργια νέκυια της σαρκωμένης θλίψης

ΓΕΝΝΗΣΗ: Mπέιρα Mοζαμβίκης 1906 ΘΑΝΑΤΟΣ: Aθήνα 1994 Της μοναξιάς ο ύπνος μισοθάνατος. [«Της μοναξιάς ο ύπνος μισοθάνατος»], 1. Ποιήματα, 1954. 7. — Όταν ξεκινάμε βέβαιοι για την αποτυχία συλλογιζόμαστε τι μας κάνει να πέφτουμε κι ύστερα τι μας φέρνει ν’ ανθίζουμε αυτό το

Στα Μονοπάτια τουρανού να περπατάς της ομορφιάς τα μυστικά για να μαθαίνεις στη σιωπής την αγκαλιά, μοναχικό φεγγάρι, διαβάτης είσαι στη ζωή και μαθητής στη γνώση χαμόγελο ο ήλιο σου κι ο πόνος σου βροχή.

ήμουν απλώς μια συμπληρωματική θυσία στην παγκόσμια φαυλότητα η σωτηρία μου έμοιαζε με βαρετό έγκλημα που επαναλαμβάνεται από την ερωμένη απολεσθέντων θαυμάτων κυκλοφορεί από εκδ.Κώδικας

Ο MIGUEL HERNÁNDEZ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΚΑΙ O ADOLFO CELDRÁN ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ CANCIÓN DEL ESPOSO SOLDADO He poblado tu vientre de amor y sementera, he prolongado el eco de sangre a que respondo y espero sobre el surco como el arado espera: he llegado hasta el fondo. Morena de al

Михаил Юрьевич Лермонтов (1814-1841) ΣΥΝΝΕΦΑ Ουράνιοι αλήτες, σύννεφα, ω, ναι, εσείς εξαίσια νέφη, περλένιο το κορδόνι σας γαλάζιες στέππες δένει. Κι εμένα διώχνει κάποιος άγνωστος, κι εσάς σας στρέφει –αλήθεια ποιός; – απ’ τον βαρύ Βορρά στην αίθρια ξένη. Εσάς, αλήθ

ROBERTO JUARROZ (1925-1995) [EN UNA NOCHE...] En una noche que debió ser de lluvia o en el muelle de un puerto tal vez inexistente o en una tarde clara, sentado a una mesa sin nadie, se me cayó una parte mía. No ha dejado ningún hueco. Es más: pareciera algo que ha lleg

Μια εμπλεκόμενη ιλαρή ουσία κάνει τα μάτια ναστραποβολούν! Σκαλίζω τον κήπο της γνησιότητας αμφίβολης ολότητας το κύκλωμα παιδεύω πώς να συλλάβω τον άγριον ρουν της πραγματικότητας λέξεις απλότητας στη φαντασία φυγαδεύω οικεία κι έντρομη είμαι κοινότητα στις μητροπόλεις το

FRANCISCO DE QUEVEDO Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΗΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΑΣΤΗ Ως Σαλαμάνδρα ασημωτή, χωμένη μες στα φύλλα, σε γνώρισεν ο κόσμος ο αρχαίος, και ως κολόνα πυρός, Βεζούβιε, γίγαντα πολύτιμε, που τό ’να σου χέρι εκίναες απειλή στον ουρανό. Με πτίλα πολύχρωμα και με άνθη παρδαλά μες στ

ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ (απόσπασμα, Ε΄, 767-788) Εφάνη ολόχαρη η αυγή και τη δροσούλα ρίχνει, σημάδια τση ξεφάντωσης κείνη την ώρα δείχνει. Χορτάρια εβγήκαν εις τη γη, τα δεντρουλάκια ανθίσα κι από τς αγκάλες τ’ ουρανού γλυκύς βορράς εφύσα. Τα περιγιάλια ελάμπα

PEDRO SALINAS (1891-1951) ACUARELA Con el cielo gris la copla triste de Sevilla se afina, se afina. En agua sin sol sombras de naranjos entierran azahares. Arriba, en las altas miras esperan las niñas los barcos de oro. Abajo aguardan los mozos que se abran cancelas a p

VLADIMÍR HOLAN (1905-1980) ΑΝΑΣΤΑΣΗ Νά ’ναι αλήθεια πως μετά από αυτή τη ζωή μας θα μας ξυπνήσουνε μια μέρα σάλπιγγες τρομαχτικές; Συγχώρα με, Θεέ, όμως παρηγοριέμαι πως η δική μας νεκρανάσταση θε να σημάνει απλά και μόνο με το λάλημα του πετεινού. Θα μείνουμε για λίγο

Ήτανε κάποτε σπουδαίος, μέσα στον κόσμο βασιλιάς, ξέρετε απ’ αυτούς, που ’χουν στα χέρια τους των ανθρώπων τις τύχες... Κι ήθελε λέει να του πουν, ένα σπουδαίο γνωμικό, που να ταιριάζει στις χαρές και στις μεγάλες λύπες. Κανείς δεν ήξερε να πει, κάτι βαθύ, κάτι σπουδαίο, κά

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας για το περιοδικό ΡΑΠΟΡΤΟ Η Μαρί Γκούσκου-Καρύδη υπήρξε άνθρωπος γλυκύς! Ή (όπως σουρεαλιστικά έλεγε η ίδια για τους ακριβούς της φίλους) άνθρωπος με το νι κεφαλαίο! Καταγόταν από την Κέρκυρα, το γένος Καρύδη, αδελφή του ζωγράφου Γιάγκου

Νωρίς με τη βροχή κατάπινε ύδατα Κουβαλούσε καταχνιά από τον τέταρτο στον πέμπτο Βασάνιζε τις κεραίες του με μάσκαρα Έβρεχε αλάτι η πληγή ήταν ασκέπαστη Όσα εξαργύρωσε ήταν οχιές πιο τρυφερές οι αστραπές Με όσα μάζεψε τάισε δυο ξέμπαρκα χελιδόνια Που έμειναν πίσω Έβρεχε Μι

JULIO CORTÁZAR BOLERO Qué vanidad imaginar que puedo darte todo, el amor y la dicha, itinerarios, música, juguetes. Es cierto que es así: todo lo mío te lo doy, es cierto, pero todo lo mío no te basta como a mí no me basta que me des todo lo tuyo. Por eso no seremos

ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ISTVÁN NOVÁK ATTILA JÓZSEF ÓDA ΑΤΤΙΛΑ ΓΙΟΖΕΦ ΩΔΗ Να με, εδώ πέρα στους σπιθόβολους βράχους. Ανάλαφρη πνοή Του νέου καλοκαιριού απ’ τη γη ανεβαίνει Σαν το ζεστόν αχνόν ωραίου δείπνου. Στη σιγή συνηθίζω την καρδιά μου. Δεν είναι, αλήθεια, δύσκο

Ας ανοίξουμε πάλι μία κονσέρβα από τα παλιά μου ποιήματα, μια και καμία όρεξη δεν έχω σήμερα για πολιτικολογίες, άλλωστε όλα είναι τόσο ρευστά και θολά στον πολιτικό ορίζοντα, που μόνο να περιμένω μπορώ για να ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο... Ποιός να στο λεγε αλήθεια, όσα άρχ

κανεις δεν μπορει να ειναι απολυτα συντονισμενος με τις σκεψεις και τα συναισθηματα ενος αλλου ανθρωπου

Lettera del capo indiano Seattle al presidente Usa, Franklin Pierce Nel 1854 il "Grande Bianco" di Washington (il presidente degli Stati Uniti) si offri di acquistare una parte del territorio indiano e promise di istituirvi una "riserva" per il popolo indiano. Ecco la ris