Η ανάσα μου σηματα καπνού στις κρύες νύχτες του χειμώνα που σε καλούν ναρθεις εδώ να μου πεις για την αλήθεια σου ακόμα. Περάσαν οι βροχές. Περάσαν οι νυχτιές. Περάσαν οι φωτιές. Περάσανε κι οι αστραπές. Ο ουρανός καθάριος. Τα αστέρια του μετράω κι εκεί,κοντά στο τελευ

Λέω τα πράγματα όπως είναι Ή ξέρουμε τα πάντα από πριν Ή τίποτε ποτέ μας δεν θα ξέρουμε. Το μόνο που μας επιτρέπεται Είναι να μάθουμε σωστά να μιλάμε. ΙΙ Όλη τη νύχτα ονειρεύομαι γυναίκες Κάποιες με κοροϊδεύουν απροκάλυπτα Άλλες, μου δίνουνε του κουνελιού το χτύπημα. Δεν

Το χορτάρι τρυφερό και πράσινο Η ώρα Όπως όλα τα προδιαγεγραμμένα Έρχεται Η θυσία συντελείται Αθόρυβα Εντυπωσιάζει η αταραξία Μόνο ένα σταμάτημα Ένα ξαφνικό σταμάτημα Το κεφάλι ανασηκώνεται Το σώμα τρέμει Αναμένει το μοιραίο χέρι Να χε ονειρευτεί το θάνατο Άραγε;

Κλεισμένος στο λαβύρινθο, προχωρούσες, προχωρούσες... Βαδίζοντας κύκλους μέσα στους κύκλους, επέστρεφες και συναντούσες γνώριμα μονοπάτια και σταυροδρόμια. Στεκόσουν τότε αμίλητος, ακίνητος κι αναρρωτιόσουν, γιατί είχες την αίσθηση ότι έχεις ξαναβρεθεί εκεί και ό,τι ζεις το

Καμιά φορά θα φύγουμε Από τούτο το βασίλειο Η άγια Χάρη του Θα μας εγκαταλείψει Θ’ αποδοθούμε στο σύμπαν Να χουμε προλάβει μόνο Να ντυθούμε

ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΓΩΝΙΣΟΥ Για τη μεγάλη μας γιορτή που ήρθες να τιμήσεις Εις το βωμό της λευτεριάς και συ να προσκυνήσεις. Για λευτεριά ν’ αγωνιστείς, για μας ποτέ μην κλάψεις Ύμνους μονάχα λευτεριάς, αν θες κι εσύ να γράψεις. Δίκιο, ψωμί και λευτεριά, φώναξε όπου να ‘σαι Έ

Επίθεση αγάπης Ένα ακόμη δωμάτιο που γεμίζει με αγάπη. Μελωδίες από πιάνο... Το χαρτί βλέπει το μάτι. Πολύ ωραία η μελωδία. Δε με κουράζει ν ακούω Μου θυμίζει τις μέρες των "σαγαπάω. Μ ακούς;" που μουλεγες "σακούω". Περάσανε οι βδομάδες. Περάσανε και οι μήνες. 7 χρόνια

Βλέποντάς σε να φεύγεις Παρά του ότι αυτό ήταν και το επιθυμητό μα πολύ περισσότερο Το αναμενόμενο Σχεδόν σαν να ντράπηκα Που δίχως ένα ενθύμημα σε άφηνα Κάτι από μένα να κουβαλάς Και πάλι είπα Ο καιρός που έφευγες Φορτωμένος τέλειωσε Τα βλέφαρα κλειουν Δίχως εσένα μέσ

(αφιερωμένο στον πατέρα μου, που μας άφησε ξαφνικά την περασμένη Δευτέρα) Τάφος Ήσυχα και σιγαλά, διψώντας τα φιλιά μας, από τ άγνωστο γλιστράς μέσα στην αγκαλιά μας. Ώς κ η βαρυχειμωνιά μ αιφνήδια καλοσύνη κ ήσυχη και σιγαλή σε δέχτηκε κ εκείνη. Ήσυχα και σιγαλά σε χά

Να τανε λέει να λιποτακτήσεις Απ’ αυτούς τους κύκλους…. Ας είναι ομόκεντροι Έχουν αυτή την έλλειψη Σαν μια πληγή Από δόρυ που εκάρφωσεν η άγνοια της χαράς -η λύπη έτσι κι αλλιώς ασπίδα- Φτερακάς. Μα είσαι μόνο εφήμερο που Λάμνει προς το φως Μάλλον η απελπισιά σε σπρώχνει

Ώς εξουσία Θα σ εξιχνιάσω σ εξακριβωμένες έξεις σ έξι ώρες, έξι μήνες, έξι χρόνια- Εμπρός, εξηγήσου! Θα τ αντέξεις;

Αριστερά μου κοιτάζω και βλέπω πληγές Απομεινάρια μιας ενέργειας που ξόδεψα στο χτες Τις φρόντισε ένας φίλος με χρώμα και βαμβάκι Δε με πονάνε από τότε, απλώς τσούζουν λιγάκι Όσο ο χρόνος περνάει οι πληγές επουλώνουν Έχει φτάσει χειμώνας μα χελιδόνια ζυγώνουν Παίρνουν έ

Άγγελος Σικελιανός: Γράμμα από το μέτωπο « Σου γράφω... Κι όμως τόση είν’ η σιγή που με κυκλώνει, που, λέω, αν άντεχα τα χείλη θ’ άκουες τη φωνή μου... Εχτές ακόμα όλο βροντούσε το κανόνι, σα να βρουχιούταν γύρω-γύρω στις κορφές λιοντάρια σ’ άγρια σφαγή κι απάνωθέ μας ο

. Έλα στο βουνό μου, να σού δείξω το δάσος μου, με τις βελανιδιές έλα, πριν αρχίσουν οι βροχές Βέρμιο, 3-11-2008

Οι Όρνιθες Των ορνίθων τους δόθηκε η ευκαιρία μια φορά για να πετάξουν. Μ’ από φόβο είπαν: Όχι. Μη πέσουν και κατατσακιστούν. Γι’ αυτό κλειστές περίλυπες στις δικές τους φυλακές κοιτάζουν με μεγάλη θλίψη τ’ άλλα πουλιά π’ ανοίγουν φτερά στα ουράνια ύψη. Και δεν πέφτουν. Πα

Να πνίξεις τις καρδιές των ρολογιών καταμεσίς μιας ευχάριστης μέρας / για να πάψουν να χτυπούν, από τα πρόσωπα που αγαπάμε να διώξεις το χρόνο που σωρεύεται πάνω τους, με φιλιά να εξαλείψεις τις ρυτίδες που με τρομάζουν! JAROSLAV SEIFERT (μετ. Κάρολος Τσίζεκ)

Ο κόσμος ο απέραντος είναι μια απέραντη απουσία. Μονάχα Αυτή - όπως το λέει ο ποιητής: "οία πέπνυται" μονάχα Αυτή αναπνέει. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ (Τα ποιήματα - Ανάβαση Ζ΄)

Αν είναι ο θάνατος να ρθει Απόψε ας έρθει Oι λέξεις μου είναι ακόμα στρογγυλές κι ηχούνε στέρεες Αύριο θα λιγνέψουνε Ο λόγος μου θα μένει στέρφος Κι αν δεν το υποψιάζονται οι άλλοι Η ώρα πλησιάζει της ένδειας Όλα μου τα υπάρχοντα σ’ ένα κάρο περαστικό τα πέταξα (Πως

PILE the bodies high at Austerlitz and Waterloo. Shovel them under and let me work— I am the grass; I cover all. And pile them high at Gettysburg And pile them high at Ypres and Verdun. Shovel them under and let me work. Two years, ten years, and passengers ask the condu

Αρκεί ένα τραγούδι για να σπάσει τη σιωπή. Αρκεί μια φωνή για να ραγίσει του πάγου το γυαλί. Αρκεί ένας Θεός που να είναι η Ζωή! Θυμάμαι όσα έγραψα. Θυμάμαι όσα είπα. Αναπολώ όσα πέρασα και όλα αυτά που βρήκα. Έμαθα σε ανθρώπους πώς να βλέπουν στο σκοτάδι. "Άγγιξα ψυχές

Τι τραγούδι να σου γράψω απόψε που τα όνειρα ξαναγγίξαν τη ζωή! Το σκοινί που κοντά σου τα κρατούσε κόψε. Στους ώμους μου τα παίρνω εγώ και την ευθύνη αυτή. Η ελπίδα έχει φύγει από τη γη και παρέα αναζητεί. Ψάχνει στο φεγγάρι και στ αστέρια για φωνή. Μα τίποτα δε βρίσκε

Day by day your estimation clocks up who deserves a smile and who a frown and girls you have to tell to pull their socks up are those whose pants you d most like to pull down. PHILIP LARKIN "Collected Poems"

Η μνήμη Κάθε πρωί η μνήμη μας πυροβολεί. Πληγωνόμαστε βαριά. Δυστυχώς δεν πέφτουμε νεκροί. Για να έρθει η συνείδηση που μας κρεμάει ανάποδα στη μέση του ουρανού να βλέπουμε τα μνήματα και την καμένη γη. Άντης Κανάκης

αφιερωμένο Όλα τα μπλε μαζεύτηκαν στα μάτια σου Κι ο ουρανός ντροπιάστηκε κι εκρύφτη το φεγγάρι Ένα τραγούδι πέταξε απ’ τα χείλη σου Και γω μικρό παιδί στα γέλια το χω βάλει

Money ! Money ! Money! shrieking mad celestial money of illusion ! Money made of nothing, starvation, suicide ! Money of failure ! Money of death ! Money against Eternity! and eternitys strong mills grind out vast paper of illusion ( Death to Van Goghs Ear!) Allen Ginsber