Γιάννης Ρίτσος 1η Μάη 1909  -  11 Νοέμβρη 1990 Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη του 1990, φεύγει απ΄τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος. Το μπλογκ αυτό και εγώ προσωπικά, τιμάμε τη μνήμη του Μεγάλου Ποιητή, δημοσιεύοντας το παρακάτω ποίημά του. Αυ

Απόψε, σήμερα και χθες όλες οι πόρτες είν κλειστές και γω είμαι απ όξω. Kαι μες στο θάμπος το θαμπό, παίρνω αμπάριζα να μπω και με πετάνε, όξω. Όλος ο κόσμος μ αγνοεί βαρέθηκα πια τη ζωή, τους φόνους και τα μίση. Αλί αλί και τρισαλί, φωνάξτε αμέσως τον Αλή να με καρατο

Ήτανε κάποτε σπουδαίος, μέσα στον κόσμο βασιλιάς, ξέρετε απ’ αυτούς, που ’χουν στα χέρια τους των ανθρώπων τις τύχες... Κι ήθελε λέει να του πουν, ένα σπουδαίο γνωμικό, που να ταιριάζει στις χαρές και στις μεγάλες λύπες. Κανείς δεν ήξερε να πει, κάτι βαθύ, κάτι σπουδαίο, κά

Ενώ φτιάχνω ένα ποστ - τέρας ανακαλύπτω μια χαριτωμένη πρόσκληση υπό του κυρίου Polsemannen, η οποία είναι και χαριτωμένη, και εύκολη και βγάζει και ένα βαθύτερο νόημα από αποψη τέχνης, διότι το Dada είναι η αποθέωση της τέχνης ή της μή-τέχνης ή της αντιτέχνης ή....τέλος

Αυτό είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα μου ποιήματα όλων των εποχών – για ευνόητους, θέλω να πιστεύω, λόγους... Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα να περνάνε, πιάνουνε τ’ άλμπατρος -πουλιά της θάλασσας τρανά- που ράθυμα, σαν σύντροφοι του ταξιδιού, ακλουθάνε το πλοίο που μες

Η Μολυβούπολη έκανε την έκπληξη. Ναι κυρίες και κύριοι. Αποφάσισε το φιλαράκι να ξεκουνηθεί κι επιτέλους να παίξει σε παιχνίδι. Εύγε παιδί μου, εγκρίνω. Α, και merci και για την πρόσκληση ε; Τι προστάζει το game; Να χρησιμοποιήσω τις λέξεις: Σοφία, παρεούλα, πρόθεση, σουπιά

Είχε περάσει πολλά χρόνια εκεί κάτω και είχε αρχίσει να βαριέται τα καθημερινά βασανιστήρια. Τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό μπάνιο μες στην καυτή πίσσα, είναι να το βαριέσαι. Η έμπνευση των μικροδιαβόλων για δημιουργία νέων, σύγχρονων βασανι

Αγωνία των ημερών >>> δες τον κόσμο σαν να ταν ο εαυτός σου, εμπιστέψου την τάξη των πραγμάτων, αγάπησε τον κόσμο σαν τον εαυτό σου, και τίποτε στην τύχη δεν θ αφήσεις >>> έτσι γράφει ο Λάο Τσε που διάβασα ανάμεσα σε χιλιάδες βιβλία γύρω μου για δέκα ημέρες >>> Γιατί ο π

Αυτή είναι μία από τις ελάχιστες φορές που ανεβάζω βίντεο σ αυτό το μπλογκ. Το κάνω απλά και μόνο επειδή τους στίχους του τραγουδιού έχει γράψει μια φίλη από τα παλιά, η ποιήτρια Σοφία Κολοτούρου. Ακούστε το Μήνυμα στο Μπουκάλι και μετά, αν θέλετε, περάστε και μια βόλτα

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Τα είδες τα μηνύματα; Αυτά που σ οδηγούσαν όλη μέρα. Περνούσαν από μπροστά σου, όλα τυχαία. Ξέρεις από την αρχή το δρόμο. Και δεν είναι δύσκολο να πας εκεί, μα έλα που για το καλό μας όλα μεριμνούν. Κι άλλος δρόμος από την καρδιά την καθαρή δεν είναι ν ακολουθήσει

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα και είπα να την τιμήσω με ένα ποίημα της αγαπημένης Μαρίας Πολυδούρη Ποιος ξέρει... Καμμιάν από τις πίκρες μου δε γνώρισες Τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες. Και στων ματιών μου μέσ’ το φεγγοβόλημα Τα δάκριά μου στεγνωμένα τα ’βρες. Εσ

Σε έναν ήλιο μέσα κρύβεται το μυστικό της ζωής σ έναν ήλιο κι ένα άστρο φωτεινό της αυγής Μη προσπαθείς να κρυφτείς και μη χωρίς λόγο πονάς Κάθε μέρα που γίνεται φως είναι πάντα αρχή για όλους εμάς

Σα κάποιος που φοβάται μη βραχεί και στην ακροθαλασσιά αγναντεύει με προσποιητή αδιαφορία εκείνους που με θάρρος κολυμπούν στα βιολετιά νερά της, έτσι κι εγώ στεκόμουνα σ ένα χρόνο μετέωρο μην να μπορώ να προχωρήσω γεμάτη φόβους από τη μια, κι όνειρα απα

Ανταποκρινόμενος στη πρόσκληση του κολλητού Μέγα Αρχιερέα (Pontifex Maximus), Μέγα Σκεπτικιστή και Διανοητή της εποχής μας, El diablo cazador de hombres, Zaphod the Virus πάλεψα με το μυαλό το έστιψα και λόγω του οτι δε κατέχω πολλά από ποίηση (ό,τι κάναμε κυρίως στο Γυμνά

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση της φίλης Ελληνίδας ανεβάζω ένα απόσπασμα από το αγαπημένο μου ποίημα των τελευταίων μηνών, Το Σι Μαζί, της Έλενας Σιούφτα. Δεν έχει ίσως καμία σχέση με το θέμα Αντίσταση, αλλά αυτό είναι που με γεμίζει πιότερο αυτές τις μέρες. Αντιγράφω, λ

Είπα να πάρω και ΕΓΩ μέρος στη διελκυστίδα της μπλογκοποίησης που ξεκίνησαν κάποιοι μπλογκόπληκτοι και έχει σχέση με την ποίηση που μας αρέσει! Εμένα μου άρεσε από μικρό παιδί το ποίημα του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΟΥΡΗ που παραθέτω παρακάτω :                     Ο ΡΩΜΙΟΣ  Στον καφενέ απ΄

***Σε συνέχεια της κινητοποίησης της 1ης Ιουνίου 2007 γίνεται συλλογή υπογραφών στο e-petition-site Gia tin Ygeia gopetition.com, όπου μπορούν να συμμετάσχουν όλοι. Τελικοί αποδέκτες της συλλογής υπογραφών είναι ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, οι Υπουργοί και

Έχω κολλήσει το μούτρο μου στο τζάμι, πίσω από τα ανοίγματα που σχηματίζουν οι περσίδες και κοιτάζω τους περαστικούς κάτω στο δρόμο. Πολύχρωμα πουλόβερ με φούντες, ρίγες και σχεδιάκια κινούνται με ταχύτητα στο πεζοδρόμιο. Άλλα σώματα φορούν σιδερωμένα, φρέσκα πουκάμισα προσ

Σήμερα το πρωί ήρθε μια αναγνώστρια στη βιβλιοθήκη και έφερε μια φωτοτυπία από βιβλίο με ένα ποίημα. Ήθελε να βρει το βιβλίο.... Ήταν το πιο προκλητικό ερώτημα που είχα δεχθεί εδώ και καιρό. Ψάχνοντας, βρήκα το ποίημα και την πηγή. Δε θα κάνω σχόλια για το ποίημα. Το μόνο π

Γραμμένο απο ένα εξαιρετικό, ερωτικό ποιητή της Κύπρου. Τον Πέτρο Κ. Πεσκέσιη (1900 - 1968) Φίλοι τζιαι φιλενάδες μου κρωστείτε τους σεβτάες μου, πέρκι με λυπηθείτε. Για τούντα πάθη που με τρών, πέτε μου που έσιη γιατρόν να γίανω, να χαρείτε. Παφής ήμουν εφτά χρονών τζι επή

«Ω ζωή της ιδικής μας άνοιξης! Γιατί μαραίνεται ο λωτός του νερού; Γιατί μαραίνονται και πέφτουν τα χαμογελαστά παιδιά της άνοιξης; Α! η Θελ είναι σαν τόξο δροσερό, σα σύννεφο περαστικό, Ανταύγεια, σκιά μες στον καθρέφτη του νερού, Κάτι σαν όνειρο παιδιού και σα χαμόγελο μ

Τα μάτια ως κλείνω σε ζεστή φθινοπωριού βραδιά, μυρίζοντας του ολόθερμου του στήθους σου τα μύρα, βλέπω να ξετυλίγεται φαιδρή μια ακρογιαλιά, που ενός ήλιου μονότονου τηνε θαμπώνει πύρα. Ένα νωχελικό νησί που η γης του εκείνη βγάζει κάτι δεντριά παράξενα μ’ ολόγλυκους καρ

Dante Alighieri, Βιτσέντζος Κορνάρος, Miguel de Cervantes, Διονύσιος Σολωμός, Jorge Luis Borges, Ανδρέας Κάλβος, Octavio Paz, Οδυσσέας Ελύτης, Carlos Fuentes, Νίκος Γκάτσος, Italo Calvino, Νίκος Εγγονόπουλος, Fernando Pessoa, Νίκος Καρούζος, Marina Tsvetaeva, Ελένη Βακαλό,