Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

Παράξενη ζωή. Παραξενα πλάσματα. Παράξενες καταστάσεις. Προχωράμε Σπάμε Πέφτουμε Σηκωνόμαστε Τσαλαπαταμε Τρεκλίζουμε Παίζουμε στο γρασίδι Βουτάμε στον βούρκο Κλαίμε γελάμε Θυμωνουμε τσακωνομαστε Αναπολουμε Λησμονουμε Μετανιώνουμε. Αλλα ελπίζουμε άλλα έχουμε

Κορμιά Ανάσες Παιχνίδια Αγγίγματα ΕλπίδεςΘραύσματα ΌνειραΦως Ήλιος ΧάδιΣκοτάδι ΖωήΘάλασσα Νότες Αντοχή Ανοχή Επιβίωση ... Δραματική. Ότι θυμάμαι εκείνο με ξεχνά Το χέρι σου λίγο πριν με αγγίξει γίνεται σπινθήρες και φαντάσματα Τα χείλη σου λίγο πριν μαζί μου ενωθούν γίνο

(Πηγή εικόνας: www.sfflamenco.com) Σπρώξε! Λίγο ακόμα. Λιγουλάκι ακόμη, έλα. Πιο κοντά. Να χορέψουμε. Φλαμένκο. Πορφυρό και πυρωμένο. Πάνω σε σεντόνια ιδρώτα με στιλετιές από κατάμαυρα τακούνια. Ψηλά και περήφανα. Από κείνα κει που κολακεύουν το πόδι ολόκληρο. Το μπρος και

Αυτό είναι το πρώτο διήγημα που έχω γράψει. Πρόκειται για μια ιστορία δώδεκα χρόνων, την οποία είχα κάποτε εκδώσει μαζί με δύο άλλα κομμάτια σ ένα βιβλιαράκι στην Κύπρο. Σ αυτή, τη νέα, και ελπίζω βελτιωμένη της εκδοχή, επαναφέρω το αρχικό "τέλος", αφού τα χρόνια πέρασαν

Κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει. Ποτέ και κανείς. Ποτέ κανείς. Είμαι καπου αλλου απο τα συνηθισμένα. Σε μια ξένη γη σε εναν τόπο ξένο. Στην Αθήνα ένιωθα ξένη απο τους ανθρώπους. Εδώ νιώθω ξένη απο τη ζωή μου. Απο τη ζωή που ονειρευομουν κι απο τη ζωή που θα ήθελα. Δεν μπορ

Σ’αγαπωωωωωωωωωωωωωω (αυτό δεν το έγραψα εγώ, ο άντρας το έγραψε καθώς περνούσε μπροστά από το πληκτρολόγιό μου. Ε, είπα να το κρατήσω για να το θυμάμαι κάποτε.)… Αντί να πίνω εγώ κρασί, στις 4 το πρωί κι εσύ να έχεις πέσει με τα μούτρα στην τούρτα με σοκολάτα και φράουλες

Η vvampirella που είχε προχτές τα γενέθλιά της (ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ, ΛΑΜΠΕΡΑ, ΑΞΕΧΑΣΤΑ μικρούλα!) με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που το ψάχνει το πράγμα. Μέχρι και σημειώσεις αναγκάστηκα να κρατήσω για να μπορέσω να αποδώσω τα μέγιστα. Από όσο κατάλαβα από τον εμπνευστή (equilibr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - αρχείο ΤΟ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ. Της Έφης Μαρίνου. ΑΝΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ. «Penetrator». Το έργο του Αντονι Νίλσον μόλις ανέβηκε στο Θέατρο «Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ. Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ. Στη θέση της

Το ‘χα μεγάλη ανάγκη κι ο τρόπος που ΄γινε ήταν σχεδόν μυστικιστικός, σημαδιακός, ενεργειακός. Αποφάσισα να καληνυχτίσω τα μάτια μου νωρίς, χτες. Ξέρω πως κάθε φορά που σε αγκαλιάζω με αυτό τον τρόπο και κλείνω τα μάτια, αφήνω στους ώμους, στο δέρμα, στα οστά σου ρινίσματα

Ξανακουρδίστηκα! Πέρασα υπέροχα χτες, σ’ευχαριστώ. - «My pleasure» - Αν είναι να είσαι πάντα τόσο διεκδικητικός, τόσο ερεθισμένος και να μου δείχνεις πόσο απόλυτα με ποθείς, να πηγαίνω πιο συχνά σπίτι μου για 1-2 μέρες! - «Μην τολμήσεις». - Θα μου πάρεις δώρο για του Αγίου

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - αρχείο ΤΟ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ. Της Έφης Μαρίνου. ΑΝΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ. «Penetrator». Το έργο του Αντονι Νίλσον μόλις ανέβηκε στο Θέατρο «Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ. Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ. Στη θέση της

Καποιος είπε ότι ο έρωτας είναι πανεμορφος, γιατί ειναι η μεγαλύτερη ανατροπη στη ζωή. Ακριβώς. Αυτή είναι η μαγεία. Να έχεις ενα τέλειο αυτοκίνητο στην κορφή του βουνού. Και μια ωραία μέρα να ερωτευτεις καποιον που βρίσκεται κάτω στην ακτή. Να τον ερωτευτεις τρελά.

Αγγίζω την τραχιά σου παλάμη και περνάω τα δάχτυλά μου μέσα από τα δικά σου, όπως κάνεις εσύ όταν μου ξεμπλέκεις τα μαλλιά από το αγέρι. Ένα-ένα τα δάχτυλα κουμπώνουν στη σωστή θέση. Και γλυκά σφίγγουν το δέρμα σου. Το μάτι μου τυλίγει το αριστερό σου μάγουλο με απίστευτη τ

Ειναι σαν να ζεις σε ενα δωματιο ακαταστατο.. Με φθινοπωρινα φυλλα στο πατωμα στα σεντονια γιατι ξεχασες το παραθυρο ανοιχτο κι εισαι ανικανος να το κλεισεις η σαν χρυσοψαρο ξεχασες οτι φταιει το παραθυρο η σαν μελαγχολικος ανθρωπος θεωρησες οτι φταις εσυ και μεσα σε αυτο

Δεν τον θέλω αυτον τον χειμώνα. Ήρθε γρήγορα. Ενιωσα οτι παραβιασε τον βιολογικο μου χρόνο. Εγώ ήθελα περισσότερο ήλιο περισσότερη αλμύρα στα χείλη και περισσότερο ρακί στο στομάχι. Ηθελα περισσότερα ιπτάμενα ψάρια και λιγότερα πουλια που αποδημουν για ψυχρότερες χώρες. Θα

Ο χρόνος περνά και χαράζει τη λάμψη μας Κλέβει τις ανασες μας Κι αφήνει σε γκρεμισμένους ναούς Γλώσσες φωτιάς στα μάτια Για να μας θυμίζει ότι αφου επιλέξαμε να καούμε... Καποτε θα καταλήγαμε αποκαίδια... Φοβάμαι τη στιγμή Που η υγρασία θα τρυπώσει στα κοκαλά μου