Μέσα στο σκοτεινό σου θάλαμο, βάλθηκες να εμφανίσεις όλες σου τις σκέψεις. Τις ξεχωρίζεις πυρετωδώς όλη νύχτα. Τοποθετείς μια εδώ και μια πιο κει. Τις στοιβάζεις ομοιόμορφα και κολλάς επάνω τους πολύχρωμες ετικέτες, ανάλογα με την ποιότητα που τυπώνεται η κάθε μια. -Να ε

Στις πολυσύλλαβες διαδρομές μου, επέλεγα πάντα νακολουθώ τον άνεμο... Στους λιγόφωτους τόπους, σε μια μικρή αχτίδα του φεγγαριού γάτζωνα τις ελπίδες μου και ρωτώντας συχνά τους διαβάτες, που είναι η άκρη του ονείρου προσπερνούσα τα παγερά χαμόγελα και τα σφιγμένα χείλη

Θα μπορούσε κανείς να βλέπει μονίμως πίσω απ’ τις λέξεις χωρίς να δίνει σημασία στο αρχικό τους νόημα, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει ‘κείνον που τις ξεστόμισε; Γιατί κάποιος να βρίσκεται αενάως αμυνόμενος, βλέποντας διαλλακτικά την ίδια του την αλήθεια απλά και μόνο

Πότε τόλμησα τελευταία φορά; …. δε θυμάμαι…πότε να ήταν… Ποτέ; Ποτέ. Ανήκω στη συνομοταξία των δειλών που κρύβεται πίσω από ένα βολικό προσωπείο ηθικής. Μιλώ και σκέφτομαι τι θα πω… μην προσβάλλω κάποιο από τα ζόμπι που με ορέγονται καθώς περνώ από μπροστά τους. Θέλω να

«Θεέ μου, τι σου έφταιξα; Τι αμαρτίες έχω και πληρώνω; Πάντα δίκαιος και καλός άνθρωπος δεν ήμουνα; Μήπως έβλαψα ποτέ κανένα; Μα, γιατί; Γιατί δοκιμάζεις τόσο σκληρά την πίστη μου;» Μέγα κακό βρήκε το σπίτι του, κι ο Γιώργης δεν ήξερε πως να αντιδράσει, αμάθητος καθώς ήταν.

Σημασία δεν έχει το "πού". Νιώθεις πόσο ανούσιο είναι το "πως". Καταλαβαίνεις πως δεν χωράνε τα "γιατί". Όλα γίνονται βάση του μεγάλου σχεδίου και τίποτα δεν θα αλλάξει τη γνώμη στην πανάρχαια σκοτεινή φιγούρα και αέναο φρουρό της κοσμικής ισορροπίας. Μου είπαν πως τη

Φωτογραφικό μου μάτι Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα. Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια. Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο; Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό

«Δε θέλει να με βλέπει. Όχι τώρα. Όχι ακόμη. Ίσως και ποτέ. Αν με δει, λέει, αν του μιλήσω, αν προσπαθήσω να δικαιολογηθώ, δε θα αντέξει, δε θα συγκρατήσει τα νεύρα του. θα με σκοτώσει, επί τόπου...» «Φοβάσαι, Αναστασία; Τον φοβάσαι;» «Όχι! Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος, δεν

Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα. Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια. Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο; Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό μου μάτι θα τραβάει φω

σαν πολυέλαιος κρέμεται απ’ τα ταβάνια των σπιτιών και τριγυρνά σαν ερπετό στους δρόμους σε χαρακιές των εποχών στις φάτσες των ανθρώπων που φοβισμένοι περιμένουν αδημονούν σχεδόν ηδονικά φοβούμενοι το γέλιο τους το ίδιο. Αυτά σκεφτόμουν παστωμένος μέσα σε μια χαοτική κατάσ

Τότε πέτα τη βαριά σου πανοπλία, πάρε φόρα άγγιξε τον ουρανό, βούτηξε στα σύννεφα, ζήλεψε τα ύψη των αετών και άσε την καρδιά σου να πιστέψει, πως έγινε πετούμενο και άστρο και ίσως τότε να βγάλεις δικά της φτερά, και να πετάξεις για όσο θέλεις και όταν θελήσεις να κατέβεις

Τα κάνει όλα καλύτερα από σένα ο Τζώνυ. Και περιμένει στη στροφή για να ‘ρθεις, ήρεμος, νηφάλιος, λουσμένος στην αυτοπεποίθηση του και βέβαιος για τους λάθος χειρισμούς σου. Θα σε κοιτάξει με απάθεια στα μάτια και θα σου πει «στο είπα» και «σε ξέρω. Δεν είσαι πλέον άξιος εμ

Άνθρωποι είναι αν τους κοιτάξεις μες στα μάτια, καθώς καρφώνουν την καρδιά σου με χτυπήματα γερά. Άνθρωποι με μάτια άπληστα στο πρώτο βλέμμα, που θα χτυπάν αδίστακτα με τέτοια σιγουριά κι ακρίβεια σαν να το κάνουν κάθε μέρα. Άνθρωποι με κρέας μαλακό, ζωντανά εντόσθια και ζε