Ακουμπώ σε πέτρα Το βουνό αυτό με θρέφει Πέτρα στην πέτρα Μετρώ την ανάσα μου Γεννιέμαι πεθαίνω Γεννώ βαφτίζω Θλίβομαι χαίρομαι Με τον ήχο του όπλου Την κλαγγή του όπλου Η καρδιά μου Φουσκώνει πλαντά ξεθυμαίνει…μ’ ένα ΜΠΑΜ! Τριάντα έξι χειροβομβίδες επέταξα από τούτονε

Στη Μαίρη ΑλεξοπούλουΘα ρθει η αγάπη να σε βρει…………………………….. Πόσες φορές τ’ αντάμωσα….. Όλα…. Όλα ίδια…. Ίδια…. Αυτή τη διαδρομή κι αυτά τα δέντρα τα σύννεφα και τα πουλιά τούτα τα τραγούδια που τα λένε όμορφα είναι όμορφα μα τα χω δει ξαναδεί ξαναδεί ξαναδεί. ……. Ας ήτα

Και στου καιρού Το άρμα Ζεύτηκα Και τι έμεινε πια να θυμάμαι; Ααχ μένανε….. Τίποτα …. Τίποτα…. Όλα σβηστήκανε…. Κι αν κοιμήθηκα με γυναίκες κι αν έκανα παρέες κι αν έφαγα κρέατα ψητά κι ήπια ρακές και κρασιά και μέθυσα….. Tίποτα δεν απόμεινε…. Σβηστήκανε όλα ….. όλα και τ

Κι ό,τι δεν ξέρεις Θα ρθει να σε βρει Και για ν’ αρχίσουμε στρατηγέ μου από αυτά που δεν θα μπορέσει το παιδί…… Λοιπόν ο Νίκος δε θα πάει στο Πανεπιστήμιο Τι λες δάσκαλε που δε θα πάει…. Κι αν δεν πάει ο Νίκος ποιος θα πάει; Θα σπουδάσει ο Νίκος μου….. Κι αν δε μπορεί στ

Θα ρωτήσω πως να σ ακούσω μ εμποδίζει της καρδιάς μου το τύμπανο Μάτια αντικρίζουνε μάτια. Σκούρα σκούρα στο χρώμα του θανάτου. Λίγο βουλιάζουν πουλιά στις φωλιές τους με σκέπη θλίψης γελάστε μου λίγο γελάστε μου. Χείλη λεπτά σφιγμένα δεν καρτερούν δεν το βλέπεις αδημον

Για κάποιο λόγο αν και λέγαμε πάντα να ετοιμάσουμε διάφορα νέα πρωτοποριακά πράγματα τελικά αυτά δεν κατάφερναν να βρουν το δρόμο τους. Αν και όσα ξεκινούσαν κάπου τον έχαναν στην πορεία. Βέβαια ο καθένας είναι υπεύθυνος για όσα κάνει και για όσα δεν κάνει. Τουλάχιστον τα