Γιατί όχι, δηλαδή;

Να μπω σε ένα σπίτι γεμάτο μυρωδιές από ρόδα και σαμπάνιες, θέλω. Να ακολουθήσω πέταλα χλωμά μέχρι τη βεράντα κι εκεί να με περιμένει αφρώδης οίνος γεμάτος καμπύλες και πλάνη… Να σβήσω το χρόνο με θρύμματα καθαρόαιμης σοκολάτας και να βυθιστώ σε καυτό νερό με φιτίλια και μυ

… όταν τα φώτα μέσα στις κουφάλες των δέντρων είναι αναμμένα. Η ίδια πορεία κάθε μέρα. Ξεκινώ με το καλαθάκι μου περασμένο στο μπράτσο. Σκεπασμένο με το καρέ τραπεζομάντιλο και γεμάτο μανιτάρια. Καταπράσινα, γυαλισμένα λουστρίνια στα πόδια, μαύρο φορεματάκι του κουτιού και

Ανατρέξτε στους συνδέσμους σε αυτήν την ανάρτηση