Ο Αγαμέμνων, Ελευθερία Αρβανιτάκη-Οδυσσέας Ελύτης/Δημήτρης Παπαδημητρίου(Τραγούδια για τους μήνες, 1996) Μέρες τώρα, από την Κυριακή το βράδυ, θέλω να σας πω… για την εκδρομή που πήγαμε. Στις Μυκήνες, στο Κεφαλάρι και στο αγαπημένο Ανάπλι. Με πούλμαν, μια παρέα όλο

Με σένα, με το χρόνο, με το τίποτα. Με τις στιγμές που σε πλακώνουν τόσο άξαφνα και άτσαλα, όσο το χιόνι που κάθεται κάθε πρωινό πάνω στα βλέφαρά σου. Σε κοιτάζω και μου τσουλάς την αγωνία σου: σκέφτεσαι να τα παρατήσεις όλα. Μέχρι προχτές έβλεπα να έχεις φτιάξει έναν πρόχε

Τελείως καβλωμένη, τελείως ενθουσιασμένη, τελείως μέσα στα νερά μου, τελείως συντονισμένη με το μουσικό σύμπαν. Η ταλαιπωρία και τα αρνητικά μπορούν να περιμένουν. Θα σου τα πω μετά. Για τώρα, πάρε: 5.000 δεν είμασταν ή παραπάνω τελικά; Μια εντυπωσιακότατη σκηνή –για τα ελλ

Όλοι έβλεπαν την εικόνα της, το πανέμορφο περιτύλιγμα, αλλά κανένας την ουσία της. Άκουγαν το χαριτωμένο γέλιο της, μα δεν παρατηρούσαν τον πόνο που κρυβόταν πίσω από το χαμόγελο. Χαίρονταν περισσότερο από καθετί στον κόσμο τη συντροφιά της, αλλά στ’ αλήθεια τρόμαζαν όταν τ

Ήταν ένα ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού και περιφερόμουν δίχως σκοπό στο μοναδικό πάρκο που απέμεινε, να φυτοζωεί έστω, στην αφιλόξενη πόλη μου, όταν είδα δύο γεροντάκια στα περασμένα ογδόντα τους, να κάθονται σκεφτικά και κάπως λυπημένα σ’ ένα παγκάκι και να συζητάνε, ν’

Πριν από λίγες ώρες έκανα post comment στο blog ενός παλιού μου φίλου, κομίστα. Παλιός, καινούργιος, νυν, τι σημασία έχει… Το θέμα είναι ότι μου έβγαλε κάτι όμορφο η απόκρισή του και μου έφτιαξε και το κέφι. Κάτι που, τις τελευταίες μέρες, χρειάζομαι επειγόντως. Διότι… επιπ

Σ’αρέσει να σε κυνηγάνε; Σ’αρέσει να σε παρακαλάνε; Να σε πιέζουν να μείνεις; Να σε πιάνουν από το χέρι και να σε γυρίζουν πίσω; Σ’αρέσουν αυτές οι υπερβολές; Οι θεατρικότητες; Σου αρέσει να το παίζεις γυναίκα; Να κάνεις παιχνίδια; Γιατί το ‘κανες αυτό απόψε; Ήμασταν τόσο κ

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα. ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ. Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε

"H ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνιά του δρόμου, μένα λουλούδι στο χέρι...Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις...Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος... Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους... Έχεις πάντα το χρόνο να σηκωθείς...Ταγάλματα μόνο δε λυγάνε...Γιαυτό και γ

Αει σιχτίρ Έχω θυμώσει τόσο πολύ όσο ίσως ποτέ άλλοτε στη ζωή μου! Γιατί βρε καραγκιόζηδες τα κάνετε όλα αυτά? Πού σκτ θα ζήσουμε? Αν τα έχετε κάψει όλα... Πάλι φωτιά λέει... Με παίρνει η μαμά μου να μου πει ότι έχει μαυρίσει ο ουρανός... και εντάξει είναι μακριά σχετικ

Πάλι πίσω πάλι τα ίδια... ή σχεδόν... τούτη τη φορά μοιάζει να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ...ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω... Έπεσα πάνω στα ακόλουθα... και τα μοιράζομαι μαζί σας... Αττάρ "Κράτα τον εαυτό σου μέσα στον εαυτό σου και μην αφήνεις την εξωτερική