Αφού περπάτησε πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα και κάτι μέτρα ο Αχμέτ σταμάτησε στο φανάρι, της λεωφόρου Αθηνών. Αγόρασε κουβά, σφουγγάρι, και έπιασε να καθαρίζει παρμπρίζ. Το φανάρι είχε ακριβό ενοίκιο αλλά ήταν πολυσύχναστο και γρήγορο. Ο Αχμέτ όμως ήταν άπειρος, αργός, δεν πρ

Σε μια πηγή συνάντησα ένα γεροντάκι. Είχε δύο στάμνες κι ένα κανατάκι. Γέμιζε το κανατάκι νερό και μετά το άδειαζε στις στάμνες. Ένα στη μία, ένα στην άλλη.  «Τι κάνεις εκεί παππού;»  ρώτησα. «Γεμίζω τις στάμνες» μου απάντησε. «Και γιατί δε τις βάζεις κάτω απ’ τη πηγή να γ

Ο Σ. είχε μια ακόμη δύσκολη μέρα στη δουλειά. Δημόσιοι υπάλληλοι σου λέει μετά. Όταν τα ακούει στα κανάλια από τους αδαείς, θέλει κατευθείαν να πάρει τηλέφωνο και να «καταθέσει την προσωπική του άποψη». Τα τελευταία χρόνια ζει δύσκολα. Και αντίδραση από πουθενά. Οι συνδικ

Σήμερα, λέω να σας πω πώς γνώρισα τον φίλο μου το σκαντζόχοιρο. Μια μέρα, που είχε πολύ ωραίο καιρό, σκέφτηκα να βάψω  το σπίτι μου. Κάποια στιγμή, κουράστηκα κι είπα να σταματήσω, να ξεκουραστώ λιγάκι. Κατέβηκα κάτω και πήγα να καθίσω σ’ ένα σκαμνάκι. «Ωωωχχ…» έβγαλα μια κ

Φώναζα ότι δεν τον έκανα εγώ τον φόνο. Το φώναζα, αλλά κανένας δεν με πίστευε. Όλα ήταν εναντίον μου. Όλα και όλοι. Από τους γονείς μου τους ίδιους, που πάντα με αποκαλούσαν άνθρωπο ανάποδο και τζαναμπέτη μέχρι τους παιδικούς μου φίλους. Εντάξει, το παραδέχομαι ότι δεν εί

Έχω έτοιμο ένα… “σεντονάκι” για τον γάμο, αλλά πήρα ένα e-mail από το κορίτσι που του αφιέρωσα το ποίημα του Καβάφη που μου άλλαξε τα σχέδια. (Και μια και το ανέφερα θα ήθελα να πω ότι, δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά εγώ θεωρώ ότι στο ποίημα το “ΝΑΙ” είναι της καρδιάς

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι αληθινή. Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά πριν ενάμιση περίπου χρόνο από έναν κήπο δικό μου, κατάδικό μου. Έναν κήπο που προσπαθώ ακόμα να διατηρώ ανέγγιχτο στο χρόνο. Ο Paco, η κόκκινη πασχαλίτσα, ξάπλωσε στο φύλλο του στον ίσκιο τ

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε μια γιαγιά που είχε τρεις γιούς, καλά παιδιά, προκομμένα. Νοικοκυραίοι με δουλειές καλές, φαμίλιες σωστές και ζηλευτές. Ένα παράπονο είχε μόνο, που δεν τους έβλεπε συχνά, μήτε καθημερινή μήτε σχόλη αδειάζαν. Ας ήταν καλά οι νύφες  που μια φορά τ

Ξέρω ότι σας άρεσε πολύ ο σκύλος με τα γυαλιά που έγραφε στο κομπιούτερ και σας παρουσιάστηκε σαν βοηθός μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτός ο σκυλάκος ήμουν εγώ! Μάλιστα εγώ. Και δεν είναι καθόλου αστείο. Πρόκειται για έναν αληθινό εφιάλτη που έζησα προχθές. Και τώρα που η

Εχετε διαβάσει σίγουρα κάποιες ιστορίες, όπου κάποια κοπέλλα ή νεαρός φοράει σιδερένια παπούτσια και παίρνει δρόμο και φτάνει να λιώνει ίσαμε και τρία ζευγάρια απ αυτά. Τώρα, πώς γίνεται να λιώνουν τα σιδερένια παπούτσια, είναι μια ιστορία που θα την πούμε εδώ πέρα. Για

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - αρχείο ΤΟ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ. Της Έφης Μαρίνου. ΑΝΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ. «Penetrator». Το έργο του Αντονι Νίλσον μόλις ανέβηκε στο Θέατρο «Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ. Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ. Στη θέση της

Η δουλειά του, λέει, τον κρατάει στο μαγαζί πολλές ώρες. Όχι ότι περιμένει πελάτες. Προτιμάει κάποιες συνεργασίες, συνήθως τα σαββατοκύριακα κι αραλίκι τις υπόλοιπες μέρες της βδομάδας. Όταν έρχεται κανένας στο μαγαζί, τον διώχνει είτε με ξόρκια είτε με τον τρόπο του. Με

Η αλήθεια είναι πως δεν είχε αλλάξει και καθόλου, ούτε στο παρουσιαστικό του, αλλά ούτε και στον τρόπο που φερόταν. Ίσως μόνο το βλέμμα του να έπαιζε λιγάκι περισσότερο, τη μια στιγμή ζεστό και παιχνιδιάρικο και την αμέσως επόμενη, μια κρύα γυάλινη επιφάνεια. Έκανε μια χαρ

Αν ο κ. Πρωθυπουργός εννοούσε αυτά που έλεγε χθες και προχθές, θα πρέπει να κάνει πράξη μερικά απλά και εύκολα πράγματα που δεν έγιναν στο παρελθόν λόγω διαπλοκής, προσωπικών πολιτικών, ανόμων συμφερόντων, εμμονής του συστήματος και πλήρους περιφρόνησης προς τους πολίτες.

Kάθε πρώτη Κυριακή του μήνα στο σπίτι πολιτισμού ΦΕΞ θα πραγματοποιούνται παραστάσεις κουκλοθεάτρου με θέματα από την δραματοποίηση λαϊκών παραμυθιών. Πρώτη Παράσταση Κυριακή 5 Οκτωβρίου και ώρα 18.00 στο σπίτι πολιτισμού ΦΕΞ Κόκκινη κλωστή δεμένη - Παραμύθια περιμένει…. Π

Κάτω από τον κραυγαλέο τίτλο, που μπορεί και να μην είναι και τόσο απίθανος, γράφω μερικές σκέψεις που έρχονται και φεύγουν και ξανάρχονται στο νου μου από το 1993-94 περίπου. Από τότε που οι τραπεζίτες παρακαλούσαν καλούς πελάτες τους να ζητούν (και να λαβαίνουν) δάνεια.

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μικρό χωριό χτισμένου στη ρίζα του ψηλού βουνού, ζούσε ένα μικρό παπί. Ήταν πολύ ευτυχισμένο. Τη μέρα πλατσούριζε στη λίμνη, κολυμπούσε ανάμεσα στα νούφαρα. Χτυπούσε τα ποδαράκια του δυνατά να πάει γρήγορα απ’ τη μια άκρη στην άλλη. Τ απογε

Προχθές τ’ απόγευμα, εκεί που έπινα το τσάι μου διαβάζοντας εφημερίδα,  το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία, που από κάτω έγραφε: «Χθες χάθηκε μια μικρή φώκια, από το Τσίρκο Γκολντόνι. Όποιος τη βρει και την παραδώσει, θα πάρει 10.000 ευρώ». Θυμήθηκα ότι πριν λίγες μέρες πο

Σήμερα ξύπνησα πολύ μαλακά, σε ένα μαλακό στρωματάκι, τυλιγμένη σε γαλάζια σατινέ σεντονάκια, με το παπλωματάκι το γαλάζιο να σετάρει με τις γαλάζιες μαξιλαροθήκες των πουπουλένιων μαξιλαριών. - Πού βρίσκομαι; Μα πού να βρίσκομαι τάχα; Αναρωτήθηκα από μέσα μου, μην ακούσ

Κουτί σκαλιστό της δώρισαν, από κείνα με θρύψαλα από κρύσταλλο, που ειδωλίζουν δάκρυα και παραμορφώνουν ψυχές. Τσίγκινο είχε, στραφταλιστό, περίβλημα και μια ανεξήγητη γραφή, απομεινάρι του μεσαίωνα, χαραγμένη σε γλώσσες πύρινες, που εικόνιζαν μάγισσες παρανάλωμα στις κο

Κλείνω την καφέ πόρτα. Ολοκαίνουργια, μυρίζει ακόμη το βερνίκι της. Αγρατζούνιστη. Στη νέα πτέρυγα όλα μυρίζουν λες και βγήκαν από το κουτί τους. Το δωμάτιό μου βλέπει στην Αρμένικη Εκκλησία -μια ψηφίδα ακόμη στο μωσαϊκό τόσων θεών εδώ πέρα. Στο μπαλκόνι μια πεταμένη γόπα

Μια φορά κι έναν καιρό θα ήμασταν εσύ κι εγώ. Εσύ θα κατοικούσες στη μια μεριά μιας μεγάλης κοιλάδας, σε έναν τόπο μυριστικό, με χωράφια ξομπλιασμένα με χαμομήλι και λεβάντα. Εγώ, στην απέναντι μεριά θα είχα το κάστρο μου μέσα στο δάσος, στο ρετσίνι και την άγρια μυρωδιά

Μια φορά κι έναν καιρό, έτσι όπως αρχίζουν όλες οι αληθινές ιστορίες, τότε που ακόμα δεν υπήρχε το internet, σε μια μακρινή χώρα, τη χώρα των Bebenkefals («Μπουμπουνοκέφαλων» στα ελληνικά), ζούσε ένας παππούς που τον έλεγαν Mousiateller («Παραμυθά» στα ελληνικά). Τον έλεγαν

Αν είχε φωνή θα μιλούσε όπως εκείνοι. Θα ήταν από νωρίς ευτυχισμένη, με το δικό της σπίτι∙ ένα-δυο δωμάτια της έφταναν και μια αυλή να παίζουν με τα χώματα τα παιδιά και να βάζουν στη μόστρα το ντάτσουν. Θα το έβαφε στο χρώμα του ώριμου πορτοκαλιού και θα έκανε τριγύρω τα

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ. Φτάνει να πηδήξεις μια στιγμή και να ξυπνήσεις στην επόμενη. Ζωή κενό ζωή και μετά εδώ, παστωμένος. Πριν ούρλιαζα ελπίζοντας ότι κάποιος θ’ ακούσει. Πίσσα μαύρη. Θα είμαι στον πάτο της χαράδρας. Ακόμη ο ορίζοντας είναι ένα με το χώμα. Μπορεί και