«Το πεδίο μου είναι ο χρόνος», λέει ο Γκαίτε. Να λοιπόν μια παράλογη φράση. Τι είναι πράγματι ο παράλογος άνθρωπος; Αυτός που, χωρίς ν’αρνείται το αιώνιο, δεν κάνει τίποτα γι’αυτό. Όχι πως η νοσταλγία του είναι ξένη. Μα προτιμά το κουράγιο του και το συλλογισμό του. Το ένα

Για όλες τις μέρες μιας άχαρης ζωής, ο χρόνος μάς στηρίζει. Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που χρειάζεται να τον στηρίξουμε κι εμείς. Ζούμε με το μέλλον: «αύριο», «αργότερα», «όταν θα τακτοποιηθείς σε μια δουλειά», «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις». Αυτές οι συνέπειες είναι θαυ

Για την ελευθερία, έχω ακριβώς την ίδια αντίληψη με τον φυλακισμένο ή τον σημερινό άνθρωπο μέσα στο Κράτος. Ο άνθρωπος της καθημερινότητας, πριν γνωρίσει το παράλογο, ζει με στόχους, φροντίδα για το μέλλον ή για τη δικαίωση (απέναντι σε ποιον ή τι, δεν είναι εδώ το θέμα) ε

Στον καθημερινό άνθρωπο δεν αρέσει καθόλου να χαζεύει. Όλα των ωθούν στο αντίθετο. Συγχρόνως όμως, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του, κυρίως αυτό που θα μπορούσε να είναι! Από εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον του για το θέατρο, για το θέαμα, όπου του παρουσιάζονται

Hit new data ass n ear Tom hurray non you give up who rule Our raw ray in the noon tow a lorry! Yet I know: all tokens she owes In me I now almost died makes my day, Im cool Il y a ni moue that kissed me merry ya no menos... "cuts a hit" to chew He knows, dyou know

Σ ένα χαρτί όλες οι πληγές τίς έγραψα για να ναι καθαρές Με κόκκινο βάζω αυτές που έχω από σένα Έχω γεμίσει πολλές σελίδες κι εσύ μου λες να έχω ελπίδες ν αγαπηθούμε απ την αρχή,δεν θα τ αφήσω να συμβεί Τελευταία φορά τα δικά σου σκαλιά ανεβαίνω και φτάνω στο τέρμα Πά