Πάντα τέτοιες μέρες με πιάνει μια μελαγχολία… Πάντα τέτοιες μέρες ανατριχιάζω… Πάντα τέτοιες μέρες προσπαθώ να μην ξεχνώ… Και πάντα τέτοιες μέρες υπόσχομαι, ότι και να γίνει, να υπηρετώ το δίκιο του συνανθρώπου. Θυμάμαι χωρίς μνήμες και αναρωτιέμαι. Πώς γίνεται να βγαίνει

Μια Ρωσίδα πάμπλουτη κυρία που αναζητά τον Ivan (και σύντροφο της) σε έναν γύρω του κόσμου με τον Υπερσυβηρικό, καθώς ο κόσμος ψοφάει τριγύρω της, ένα νεαρό κορίτσι βρίσκει τον έρωτα της πουλώντας χαρτομάντιλα στα φανάρια καθώς το ίδιο συμβαίνει και σε ένα φτωχό αγόρι από

Γύρω μου κυλά το χρυσάφι. Το καλούπι που μέσα του με έχουν κλεισμένη είναι φτιαγμένο από γερό, άθραυστο μέταλλο. Σε μικρή απόσταση πάνω από το κεφάλι μου ρέει ο πολύτιμος καταρράκτης, το σώμα μου βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στο πανέμορφο και πολύτιμο ρευστό. Νιώθω ότι αν κά

Μέρος της αγωνίας μου κοιμάται, μα μέρος της αγωνίας μου ξύπνησε, νάτο! Φωνάζει, ουρλιάζει, ξεσηκώθηκε πια, θέλει φτερά, ζητά να πετάξει, μην του κλείνεις το δρόμο! Η θέση που κάθομαι προσπαθεί να με διώξει, φύτρωσαν αγκάθια, καρφιά με τσιμπάνε, μα εγώ περιμένω, υπομένω και

Κατά βάθος ο πίνακας έμενε πάντα λευκός. Μάταια προσπαθούσε να ανακαλύψει γραμμένη πάνω του μια λέξη, ζωγραφισμένη μια εικόνα, ένα συμπέρασμα. Κάτι που απλά θα ήταν εκεί, θα γραφόταν και θα παρέμενε. Περνούσαν λέξεις, εικόνες μα σβηνόντουσαν αμέσως μόλις τις έγραφες. Κι ο π

Να ήτανε δύναμη, ή μήπως αδυναμία; Ήτανε πόνος! Ένας πόνος δυνατός, που την τράνταζε, τη χτυπούσε ανελέητα. Γιατί και εκείνη ήταν το ίδιο δυνατή. Ναι, ήταν μια πάλη που σίγουρα θα οδηγούσε σε ισοπαλία. Ο πόνος και η δύναμη. Τόσο φοβερός, τόσο έντονος, όσο μπορούσε ακριβώς ν

Ανέμελα, αδιάφορα περπατούσαν στον ήσυχο δρόμο. Χωρίς να έχουνε πάρει τη συγκατάθεσή του διέσχιζαν και έσχιζαν τα παχιά φυλλώματα, μαγάριζαν με το βλέμμα τους τα παρθένα δέντρα. Όχι, δεν ήταν φίλοι, ήταν εχθροί. Στο πέρασμά τους ο δρόμος αναστέναζε, βαρυγκωμούσε και υπέφερε

Πόσο σίγουρο λες να είναι το σίγουρο; Ξεκίνησα πολύ νωρίς να ζωγραφίζω ετούτη τη μακριά, λευκή γραμμή αρχίζοντας από το σημείο το μοναδικό, το πρώτο, την αρχή της γραμμής μου. Τώρα είναι ήδη αργά, η διαδρομή που έχω ήδη ζωγραφίσει είναι τεράστια. Επιθυμώ με πάθος να στρέψω

και τα τρια γκολ της Εθνικής Ελλάδος τα πέτυχαν έλληνες παίχτες. Να δω τώρα τι θα λένε στην αθλητική κυριακή.

Από το «Ημερολόγιον Θήρα -Αμοργός 1933» μαθαίνουμε ενδιαφέροντα στοιχεία για την κατάσταση του νησιού και για τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούσαν εκείνη την εποχή. Στα γενικά στοιχεία για την Αμοργό γράφει: «Οι κάτοικοι της νήσου ασχολούνται εις γεωργικάς και κτηνοτροφικάς ε

και φωτογενής, που όμως αρνιέται... πεισματικά να ανοίξει!

Στο χωριό Φικάρδου στην Κύπρο

Το 1889 εκδίδεται στην Αθήνα μία από τις πρώτες εγκυκλοπαίδειες με τίτλο «Λεξικόν Εγκυκλοπαιδικόν» (Αθήνησι, Μπαρτ και Χιρστ εκδόται, 1889) και εκδότη τον σπουδαίο για την εποχή του Νικόλαο Γ. Πολίτη, ιδρυτή και θεμελιωτή της επιστημονικής λαογραφίας στην Ελλάδα. Για την Α

  Όσοι απο σας έχουνε υπολογιστή για αρκετά χρόνια, πρέπει να προλάβατε και τον παλιό καλό καιρό του Dos (τότε που δεν υπήρχαν Windows και όλα έπρεπε να γίνουνε manually). Τότε που πραγματικά μάθαινες πως να χειρίζεσαι και το πώς δουλεύει ένας υπολογιστής. Τότε που πρεπε

Ποιό είναι το άκρoν άωτον της κωλοφαρδίας;;;; Να έχεις ξυπνήσει λιώμα στο φυλάκιο απο τις χθεσινοβραδυνες ρετσίνες στις 8 το πρωί, να σου ζητήσει ο δόκιμος να βάλεις τη σημαία, και ύστερα να φύγεις για σκοπιά.... Εσυ να έχεις βάλει τη σημαία ανάποδα (με τον κωλο-σταυρό α

Στη Λευκωσία

Στον Άγιο Νικόλαο Στέγης στην Κύπρος

Από τη μέρα που γύρισα - προχτές, that is - έχω προβληματιστεί. Έχω διάβασμα, μα όχι το κουράγιο να αφοσιωθώ σε αυτό, ενώ παράλληλα είχα υποσχεθεί ένα blogpost για το ταξίδι στην Αγγλία, και δεν ξέρω τι να γράψω.. Δηλαδή, σοβαρά τώρα, είδα ένα σωρό ωραία - και άσχημα - πρ

Περπατάτε έξω στο δρόμο και βλέπετε παντού αυτοκίνητα. Αυτοκίνητα που παράχθηκαν πριν από 10 ή 20 χρόνια, αυτοκίνητα καινούργια. Διάφορες μάρκες και μοντέλα μας κατακλύζουν συνεχώς. Πολυμορφικά αυτοκίνητα, οικογενειακά, ελευθέρου χρόνου, spor αυτοκίνητα είναι μόνο λίγα πρ

Μεθαύριο πετάω για Μεγάλη Βρετανία. Τη λέω έτσι για να είμαι politically correct, μιας και σχεδιάζω να επισκεφτώ τουλάχιστον την Ουαλία, αν όχι και τη Σκωτία, και δεν ψήνομαι να μπλέξω με τους Εγγλέζους από τώρα - μου αρκεί που θα υποστώ τον τρομολαγνική πανούκλα τους στ

“Σταύρο, έχει δύο βρύσες! Η μία είναι το ζεστό και η άλλη το κρύο?” ρώτησα, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα τη μόνη πιθανή απάντηση στο δίλημμα που παρουσιαζόταν εμπρός μου. “Ναι, άνοιξε το κρύο”, ήρθε η απάντηση. “Μα θέλω να πλύνω κανά πιάτο”, ανταπάντησα, “με κρύο να τα πλύ

“Σταύρο, έχει δύο βρύσες! Η μία είναι το ζεστό και η άλλη το κρύο?” ρώτησα, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα τη μόνη πιθανή απάντηση στο δίλημμα που παρουσιαζόταν εμπρός μου. “Ναι, άνοιξε το κρύο”, ήρθε η απάντηση. “Μα θέλω να πλύνω κανά πιάτο”, ανταπάντησα, “με κρύο να τα πλύ

Στο παρατημένο στην τύχη του χωριό Θελέτρα, στην Κύπρο