Παράξενη ζωή. Παραξενα πλάσματα. Παράξενες καταστάσεις. Προχωράμε Σπάμε Πέφτουμε Σηκωνόμαστε Τσαλαπαταμε Τρεκλίζουμε Παίζουμε στο γρασίδι Βουτάμε στον βούρκο Κλαίμε γελάμε Θυμωνουμε τσακωνομαστε Αναπολουμε Λησμονουμε Μετανιώνουμε. Αλλα ελπίζουμε άλλα έχουμε

Κορμιά Ανάσες Παιχνίδια Αγγίγματα ΕλπίδεςΘραύσματα ΌνειραΦως Ήλιος ΧάδιΣκοτάδι ΖωήΘάλασσα Νότες Αντοχή Ανοχή Επιβίωση ... Δραματική. Ότι θυμάμαι εκείνο με ξεχνά Το χέρι σου λίγο πριν με αγγίξει γίνεται σπινθήρες και φαντάσματα Τα χείλη σου λίγο πριν μαζί μου ενωθούν γίνο

Αυτό είναι το πρώτο διήγημα που έχω γράψει. Πρόκειται για μια ιστορία δώδεκα χρόνων, την οποία είχα κάποτε εκδώσει μαζί με δύο άλλα κομμάτια σ ένα βιβλιαράκι στην Κύπρο. Σ αυτή, τη νέα, και ελπίζω βελτιωμένη της εκδοχή, επαναφέρω το αρχικό "τέλος", αφού τα χρόνια πέρασαν

Κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει. Ποτέ και κανείς. Ποτέ κανείς. Είμαι καπου αλλου απο τα συνηθισμένα. Σε μια ξένη γη σε εναν τόπο ξένο. Στην Αθήνα ένιωθα ξένη απο τους ανθρώπους. Εδώ νιώθω ξένη απο τη ζωή μου. Απο τη ζωή που ονειρευομουν κι απο τη ζωή που θα ήθελα. Δεν μπορ

Καποιος είπε ότι ο έρωτας είναι πανεμορφος, γιατί ειναι η μεγαλύτερη ανατροπη στη ζωή. Ακριβώς. Αυτή είναι η μαγεία. Να έχεις ενα τέλειο αυτοκίνητο στην κορφή του βουνού. Και μια ωραία μέρα να ερωτευτεις καποιον που βρίσκεται κάτω στην ακτή. Να τον ερωτευτεις τρελά.

Ειναι σαν να ζεις σε ενα δωματιο ακαταστατο.. Με φθινοπωρινα φυλλα στο πατωμα στα σεντονια γιατι ξεχασες το παραθυρο ανοιχτο κι εισαι ανικανος να το κλεισεις η σαν χρυσοψαρο ξεχασες οτι φταιει το παραθυρο η σαν μελαγχολικος ανθρωπος θεωρησες οτι φταις εσυ και μεσα σε αυτο

Δεν τον θέλω αυτον τον χειμώνα. Ήρθε γρήγορα. Ενιωσα οτι παραβιασε τον βιολογικο μου χρόνο. Εγώ ήθελα περισσότερο ήλιο περισσότερη αλμύρα στα χείλη και περισσότερο ρακί στο στομάχι. Ηθελα περισσότερα ιπτάμενα ψάρια και λιγότερα πουλια που αποδημουν για ψυχρότερες χώρες. Θα

Ο χρόνος περνά και χαράζει τη λάμψη μας Κλέβει τις ανασες μας Κι αφήνει σε γκρεμισμένους ναούς Γλώσσες φωτιάς στα μάτια Για να μας θυμίζει ότι αφου επιλέξαμε να καούμε... Καποτε θα καταλήγαμε αποκαίδια... Φοβάμαι τη στιγμή Που η υγρασία θα τρυπώσει στα κοκαλά μου