Μία ακόμη αναμετάδοση από τις Εγκληματικά Ασύστολες ιστορίες μου Ως πότε; Ως πότε θα συνέχιζε να ζει κάθε φορά την ίδια μέρα; Ως πότε θα συνέχιζε να βιώνει ξανά και ξανά τις ίδιες απογοητεύσεις. Ως πότε θα συνέχιζε να είναι αλύτρωτη, μοναχή, σαν έρημη χώρα, δίχως έναν άν

  Έχω μια πρόταση.   O Μαραντόνα είναι ελεύθερος.

Την άλλαξε η γέννηση της κόρης της, τη μεταμόρφωσε. Λες και είδε στο πρόσωπο της μικρής ν’ ανατέλλει για πρώτη φορά το φως της ζωής, η χαρά του να υπάρχεις. «Όλα θα πάνε καλά,» σκέφτεται, «ακόμη και κείνα που πριν με πλήγωναν.» Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα η ύπαρξή της όλ

«Ποτέ σου μη με πάρεις για δεδομένο!» Αυτό μονάχα της είπε σαν προειδοποίηση Σαν προτροπή Εκείνος κάποιο βράδυ, μα δεν τον άκουσε, Συνέχισε να κάνει τα δικά της. Να τον αγαπά αφ’ υψηλού, Να θεωρεί ότι τον είχε για πάντα αιχμαλωτίσει Στης ομορφιάς της το μαγικό πέπλο. Κι ό

Είμαι παντρεμένος με μια γυναίκα που αγαπώ... Έχω την κορούλα μου... Η δουλειά μου είναι καλή... Όλα μου πηγαίνουν δεξιά... Είμαι πολύ ευτυχισμένος... Τίποτα δε θ’ άλλαζα στη ζωή μου... Με τα πιο πάνω λόγια παραμύθιαζε, άλλοτε, εμένα και τον εαυτό του κάποιος φίλος. Κάποιο

Κάθε πρωί με την αυγή, παίρνει τη βαρκούλα του και βγαίνει, με γαλήνια τη μοναχική ψυχή, στα ανοικτά. Όχι, όχι για να ψαρέψει, αλλά και πάλι ίσως ναι, και γι’ αυτό. Ποτέ δεν ήταν στ’ αλήθεια ψαράς, ήταν ένας άνθρωπος της γης, αγρότης απ’ τα γεννοφάσκια του, αλλά από τότε πο

«Καλά έκανες και πήγες, Αντρέα. Καλά έκανες. Το πρώτο βήμα. Κάλλιο αργά, παρά αργότερα...» «Δεν είμαι και τόσο σίγουρος, Γιώργο. Δεν μπόρεσα να την κοιτάξω στα μάτια, λέξη δεν της είπα. Δείλιασα. Με έπνιξαν οι ενοχές με το που κάθισα δίπλα της.» «Δεν είναι παράξενο αυτό πο

«Οι άνθρωποι που δεν έχουν πάθη, δεν είναι άνθρωποι. παράσιτα είναι!» Έμεινε να την κοιτάει με το στόμα λίγο ανοικτό, με μια βαθιά απορία χαραγμένη στο πρόσωπο ο Αντρέας. την Ελένη, τη σύντροφο του φίλου του τού Γιώργου. Αυτήν που ξεστόμισε λίγο πριν αυτά τα λόγια. Την κοι

«Με ρωτάς τι έπαθα και κόλλησα μαζί της. Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Ένα μόνο ξέρω και αν σου το πω θα γελάσεις. Να ’σαι σίγουρος γι’ αυτό!» «Για λέγε.» «Ξέρεις ποιο ήταν το πρώτο δώρο που μου έκανε;» «Ξέρω ’γω; Καμιά γραβάτα;» «Ένα κουτί με προφυλακτικά: Για τις νύχτες ηδονής

Αυτή είναι μια από τις πρώτες ιστορίες που έγραψα και κάποτε αποτελούσε μέρος ενός τόσο κακογραμμένου μυθιστορήματος, που ούτε κι εγώ ο ίδιος δεν μπορούσα να διαβάσω. Την ξανάπιασα στα χέρια μου προχθές, τη δούλεψα λίγο, και ιδού το αποτέλεσμα: Θα ’ταν λίγο πριν από το μεσ

Θα βγει μόνη ετούτη τη νύχτα -μάλλον θα βγει μόνη Κι ετούτη τη νύχτα- αυτή με τον καλούλη, τον εαυτό της. Χρωματίζει μ’ ένα ελαφρύ κραγιόν τα χείλη, με μολύβι βάφει τους κύκλους γύρω απ’ τα χαραγμένα της μάτια. Όχι, δε βάζει μέικ απ, δεν της αρέσει. Έτσι κι αλλιώς δεν το χ

Αφιερωμένο Στους Λάτρεις Των Βυζαντινών Ύμνων Απολαύστε το CD της FM Records "Βυζαντινοί Ύμνοι" στα 320.0 kb/sec: ΛΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ: 01. Κύριε Εκέκραξα 02. Φως Ιλαρόν 03. Πλούσιοι Επτώχευσαν Και Επείνασαν 04. Η Παρθένος Σήμερον 05. Εν Ιορδάνη 06. Σώσον Κύριε Τον Λα

Όχι, δε θα την αφήσει να του φύγει. Δε θα την αφήσει να τον εγκαταλείψει. Ποτέ! Είναι η γυναίκα της ζωής του. Η μοναδική. Ένα θείο δώρο που δε χορταίνει να απολαμβάνει, που τον κάνει να νιώθει όμορφα, που τον ανυψώνει, που του δίνει στα μάτια του κόσμου ανυπολόγιστη αξία.

Είδα μια φωτογραφία παλιά που βγάλαμε μαζί Και θυμήθηκα. Θυμήθηκα μια νύχτα αθόρυβη σε κήπο ανοιξιάτικο Και μας Να καθόμαστε αγκαλιά σ’ ένα παγκάκι ξύλινο Στο πέρασμα του χρόνου φθαρμένο. Θυμήθηκα του κορμιού σου το ρίγος Των ματιών σου τη φλόγα που φώναζε Ναι, Το Όχι το

Τι να κάνει; Στ’ αλήθεια δεν ξέρει! Πρώτη φορά της συμβαίνει αυτό, Να είναι, δηλαδή, τόσο διχασμένη. Ένα δίλημμα της καίει τα σωθικά, Της κλέβει τα βράδια τον ύπνο, Την κάνει να ρωτά τον εαυτό της για τα τι, Τα πως και τα γιατί, Κι ας γνωρίζει πολύ καλά ότι απάντηση δε θ

In poetry the intellectual must be fused with the sensuous to bring out gratifying meanings. A deep, inner music is the soul of poetry with emotion being the heart of any poem! Truly fine poetry must be read aloud. A good poem does not allow itself to be read in a low voice

Δεν είναι κακός άνθρωπος. Κάθε άλλο. Και δεν είναι βίαιος. Ή ίσως και να είναι λίγο, αλλά μόνο στα λόγια. Δε θέλει να κάνει κακό σε κανένα, αλλά να, μερικές φορές δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Κάτι μέσα του θολώνει, το μυαλό του παίρνει ανάποδες στροφές και τότε τίπ

Του έγινε απαραίτητη δίχως να το περιμένει. Κι έτσι τα μεγάλα λόγια μεταμορφώθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη σε μεγάλες διαψεύσεις. Πόσο έξω έπεσε! Απίστευτο του φαντάζει. Κι όμως, είτε του άρεσε είτε όχι, ο Μεγάλος Μοναχικός -όπως ήθελε να αποκαλεί τον εαυτό του- κάποτ

Τον αγαπούσε μια ζωή, την τυραννούσε μια ζωή. Τον αγαπάει ακόμη, την τυραννάει ακόμη. Θέλει, λέει, να χωρίσουνε. Θέλει να πετάξουνε δεκαπέντε χρόνια κοινής ζωής στα σκουπίδια. Θέλει να διαγράψουνε μεμιάς όλες τις καλές και κακές στιγμές που ζήσανε μαζί. Της λέει πώς όλα τε

Είμαι αθώα, τους λέει. Είμαι αθώα, τους εκλιπαρεί, αλλά αυτοί που να ακούσουν. Την κλείσανε σ’ ένα κελί, εδώ και τρεις ημέρες, για τη δολοφονία του άντρα της, κι ας μην τον σκότωσε αυτή. Κάνετε λάθος -υποστηρίζει με δάκρυα στα μάτια- μεγάλο λάθος, εγώ ποτέ δε θα σκότωνα τ

Ως πότε; Ως πότε θα συνέχιζε να ζει κάθε φορά την ίδια μέρα; Ως πότε θα συνέχιζε να βιώνει ξανά και ξανά τις ίδιες απογοητεύσεις; Ως πότε θα συνέχιζε να είναι μοναχή, χωρίς έναν άντρα στη ζωή της; Και για πόσο; Για πόσο θα άντεχε εκείνο το μαλακισμένο να της μιλά συνέχεια

Και τι δεν έκανα. Τι ξανθές ανταύγειες, τι γαλλικό καρέ, τι χτιστά νύχια, τι δεκάποντα και μίνι, τι να ξεροσταλιάζω στην είσοδο της πολυκατοικίας, δήθεν τάχα μου πως τώρα γύρισα κι εγώ, μπας και βρεθούμε μαζί στο ασανσέρ. Χαμπάρι αυτός! Με προσπερνούσε λες και ήμουν κουνού

Το λεωφορείο σταμάτησε έξω από το σπίτι της Ζωζώς και ο Μίλτος κατέβηκε με τον οδηγό να προηγείται έχοντας την κάνη κολλημένη στο κεφάλι του. Χτύπησε το κουδούνι και η γυναίκα εμφανίστηκε στην είσοδο της μονοκατοικίας κοιτώντας τον σαν να είχε δει φάντασμα. Ο Μίλτος έβαλε

Μέχρι εκείνη την στιγμή ο Μίλτος Αναστασιάδης ήταν ένα πρόβατο του Θεού. Ήσυχος, ευγενικός, στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Μάλλον του την βάρεσε στο κεφάλι τώρα με τον κάυσωνα, είπε μια γειτόνισσα στους δημοσιογράφους. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι συνέβη και μετ

Στο ταξί για τον σταθμό ακούγαμε Ντέρτι F.M. Έπαιζε Βανδή: «Να την χαίρεσαι την καινούργια σου αγάπη, να την χαίρεσαι και ας με κερνάς φαρμάκι. Αν ποτέ σε δω αγκαλιά μ’ εκείνη κάπου θα αποτρελαθώ και θα πιω μέχρι θανάτου». Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι γίνομαι πυρ