Αν κάνεις το λάθος να ανάψεις («ανάψεις» και όχι «ανοίξεις», ελληνάρα μου!)  το κουτί, είναι παντού. Μιλάω για την «Στιγμή της Αλήθειας» φυσικά, το τόσο εφιαλτικά  πετυχημένο παιχνίδι της μπουμπούκας του μπουμπούκου, που δίνει άλλη έννοια στην λέξη «ανθρωποφάγος». Πρώτα στ

Υπάρχουν εμπειρίες που μπορείς κάπως, με κάποιο τρόπο, να μεταδώσεις. Με λέξεις, με ήχους, με χρώματα, με χειρονομίες. Με συνδυασμούς αυτών και άλλων. Μιλάς για αυτά που σε πονάνε, για αυτά που σε ενθουσιάζουν, για μικρά και μεγάλα, για βαρετά και ενδιαφέροντα, για καθημε

Χθες ο μπαμπάς μου με πήγε για πρώτη φορά στο γήπεδο. Το γήπεδο είναι ένα πολύ μεγάλο μέρος, κάτι σαν θέατρο, όπου παίζουν ποδόσφαιρο. Όμως, ενώ στο θέατρο πρέπει να κάνουμε ησυχία, στο γήπεδο όλοι πρέπει να φωνάζουνε και να τραγουδάνε. Είναι καλύτερο κι από διάλειμμα στο

Τσαγκαροδευτεριάτικο πρωινό  σήμερα, στον οικογενειακό καναπέ. Καφές σκέτος (black) για τους μεγάλους, γάλα σκέτο (white) για το μικρό. Πιτζαμάκια, πατουσάκια για γαργάλημα, νυσταλέα φατσούλα. Ως κι ο αέρας είναι βαρύς από το άρωμα της μουργέλας. - Μαμά, σήμερα έχω σχολείο

Το ξυπνητήρι χτυπά. Το πατάω αναστενάζοντας, νυσταλέος ως εκεί που δεν παίρνει. Με κουράζουν πια τα ξενύχτια σε καθημερινές. Διψάω πολύ όμως– αυτά τα σουτζουκάκια στη Νέα Διαγώνιο (ή, πιο σωστά, στο «Διαγωνίως στη Λυκαβηττού») ήταν υπέροχα και τραβούσαν και μπόλικο κρασί α

Φτάνει με τα γκρινιάρικα ποστ, καιρός να δικαιώσω το όνομα του blog (ξανά). Με την οικογένεια λοιπόν να κάνει διακοπές κι εμένα να μετράω αντίστροφα τις μέρες για την αυγουστιάτικη άδεια, ευτυχώς υπάρχουν τα Σαββατοκύριακα. Δεν παραπονιέμαι, κι εδώ καλά περνάω και βλέπω κι

Κανόνες για το ποστ της ημέρας: Σήμερα θα βρίσω. Ξέρω ότι σας σοκάρω, γαμώ το φελέκι μου, αλλά κάτι πρέπει να γίνει με την επισκεψιμότητα του blog, κι από την στιγμή που δεν θέλω να ξαναγράψω για την Μαρία την Άσχημη, δεν έχω άλλη επιλογή. Γαμώτο, μόλις ξανάγραψα! Σκατά. Τ

Διάλογος, προχθές το απόγευμα: - (με εντελώς εντελώς εντελώς αδιάφορο ύφος) Όμωςςςςςς, είμαι λίγο άρρωστος. Θέλω να βάλουμε θε’μόμετρο. - (με σιγουριά ότι δεν έχει τίποτα) Εντάξει αγόρι μου, έλα να βάλουμε. - (στεναγμός βαθύς) Αχ, είμαι άρρωστος… Μετά από λίγο του γαργαλάω

Αν η διακριτικότητα θεωρείται αρετή (για τη νεοελληνική κοινωνία θεωρείται έως και στίγμα, αφού ο διακριτικός άνθρωπος είναι αυτός που του παίρνουν την σειρά στο ταμείο ή την θέση στο λεωφορείο ή καπνίζουν στην μούρη του μέσα στο ασανσέρ κλπ κλπ κλπ)…Τι έλεγα; Α, ναι, αν λ

Αν έχει απεργία το μετρό, έστω και μέχρι τις εννέα, σημαίνει ότι κάθε μετακίνηση στην κόλαση γίνεται αδύνατη. Κοιτάζω γύρω μου τις αγχωμένες φάτσες που έχουν βαρεθεί να περιμένουν για να πάνε κάπου που, έτσι κι αλλιώς, βαριούνται να πάνε. Στο βάθος της συνείδησής τους σαλε

Είναι εντυπωσιακό, στην ηλικία των τεσσάρων, πώς από την σύνταξη και άρθρωση του μωρού περνά ο άνθρωπος σε κουβέντες ίδιες με αυτές που θα κάνει και σαν ενήλικας. Αδέξιες και με περιορισμούς ακόμη, αλλά πλήρεις σε νοήματα και λεξιλόγιο. Και σίγουρα πιο ουσιαστικές από τις

Ήχος στην τσίτα. Ένταση. Φωνές που διακόπτουν άλλες φωνές. Απελπισία: πώς να δώσεις το αδύνατο για να περάσει η κρίση; Όλοι έχουμε δικαίωμα σε στραβές μέρες. Σε μέρες με γκρίνια και παράπονο, με αγανάκτηση, ακόμα και με υστερία. Δεν έχουμε συνηθίσει έτσι, αλλά πάλι είχες δί

«Το πολύ θάρρος μειώνει το σεβασμό» έλεγε ο μπάρμπας μου ο Ηλίας γελώντας κάθε φορά που έπεφτε στα τέσσερα κι έκανε το αλογάκι με εμάς καβάλα πάνω του. Το μεγάλο πάθος του γιου μου εδώ και καιρό είναι οι δεινόσαυροι. Παίζει με μινιατούρες τους, φτιάχνει ιστορίες, θέλει να β

Επιστρέφοντας χθες από ΣΚ στην Πελοπόννησο, οι καμμένες πλαγιές που εμφανίζονται συνέχεια στο τοπίο και θυμίζουν μόνο ένα πράγμα: το κρανίο ανθρώπων που περάσαν χημειοθεραπεία. Γυμνά, γκρίζα και με μερικά ταλαιπωρημένα αποκαϊδια να στέκονται ακόμη όρθια. Τοπίο πληγωμένο άσχ

Σήμερα το πρωί πήγαμε στον αγιασμό του (νέου) σχολείου του γιου μου. Είναι σε καινούργιο σχολείο φέτος, παρά τις απίστευτες οργανωτικές περιπέτειες που περάσαμε για αυτό (αν σας γράψω τι συνέβη τις τελευταίες δέκα μέρες θα τραβάτε τα μαλλιά σας) και πρόκειται για το ίδιο σχ

Πέρασαν κιόλας 300 post Filed under: Internet & Blogs, Ο γιος μου, Επικαιρότητα, Προσωπικά — mpampakis @ 6:57 pm Κι ακόμα μυαλό δεν έβαλα, και κάθομαι και γράφω εδώ μέσα. Δεν περίμενα να κάνω επετειακό (και καλά) κείμενο στην ατμόσφαιρα και την διάθεση των τελευταίων ημε

Παραδοσιακός λαϊκός διάλογος που επιδεικνύει σε όσους βλάσφημους αμφιβάλανε την διαχρονικότητα της λαϊκής σοφίας: - Από πού είσαι γιόκα μ’; - Από κει που ‘ναι η γυναίκα μ’! Έτσι κι εγώ πέρασα το ΣΚ στο εξωτικό γυναικοχώρι, το οποίο βρίσκεται στην εξωτική Αχαΐα. Πλάκα – πλάκ

Αποφάσεις για ένα αντράκι που μεγαλώνει Filed under: Ο γιος μου — mpampakis @ 2:43 pm Εδώ και καιρό στον παιδικό σταθμό ο γιόκας μας έχει βρει αίσθημα: την Χριστίνα. Και υπάρχει και ανταπόκριση, άνθρωπος είναι κι η Χριστίνα, τι να κάνει, λύγισε, χεχεχε. Πρόκειται για μια

Οι σωστές αρχές Filed under: Ο γιος μου, Αθλητικά — mpampakis @ 8:26 am    Καθόμαστε λοιπόν με τον πιτσιρικά μου να δούμε μπάσκετ. Του εξηγώ ότι είμαστε με τους πράσινους. Το επαναλαμβάνει, το εμπεδώνει. Και ξεκινά ο αγώνας: - ‘εν είναι πράσινοι! Είναι κόκκινοι και άσπ’ο

Είχα διαβάσει για την έκθεση του ντε Κίρικο εδώ και καιρό στον Χαρτοπόντικα, και καθώς θεωρώ την Αθηναϊδα ένα χώρο ιδιαίτερα όμορφο, το αντιμετώπισα ως ευκαιρία για να πάμε. Η πρόταση έπεσε στο τραπέζι, άρεσε σαν ιδέα και στην καλή μου, και ενώ αναρωτιόμασταν για baby-sitti

Περνά η βδομάδα από πάνω σου σαν τανκ. Κι έρχεται επιτέλους η πολυπόθητη Παρασκευή και αφήνεις ένα βροντερό ουφ. Γυρνάς σπίτι και λιώνεις στον ύπνο. Το άλλο πρωί, σηκώνεσαι και πίνεις καφέ. Φεύγεις για βαφτίσια στην άλλη άκρη του λεκανοπεδίου, σε ένα μικρό εκκλησάκι χωμένο

Όσο εσύ κοιμόσουν Filed under: Internet & Blogs, Ο γιος μου, Σκέψεις, Επικαιρότητα — mpampakis @ 2:10 pm Αυτό το τριήμερο είπαμε να πάμε διά-κο-πες. Διακοπές σημαίνει διακόπτω από την ροή της καθημερινότητάς μου και ανανεώνομαι από την έλλειψη προγράμματος και προσπάθεια

Ο μικρός μας γαστρονόμος Filed under: Γαστρονομικά, Ο γιος μου — mpampakis @ 11:54 am Δεν είναι μυστικό ότι είμαι άνθρωπος που αγαπά τη μαγειρική, το κρασί και την ενασχόληση με τις γεύσεις. Καθώς μάλιστα στο σπίτι είμαστε δύο οι οικιακοί μάγειρες, ο μικρός μας έχει μεγα