Αναπλήρωση χαμένων ωρών - στο σχολείο ίσως και να μπορεί να γίνει, πάντοτε όμως ίσως. Στη ζωή αντιθέτως δεν υπάρχει καν αυτό το ίσως· απλά παίρνεις μια κολλητική ταινία, παίρνεις το κομμένο φιλμ της πραγματικότητάς σου, τεντώνεις όσο μπορείς το τότε, τεντώνεις όσο μπορείς

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες· όλο και περισσότερες. Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά, παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται. Το τέλος αναμενόμενο: με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό. Μάταια.

Δίχως σημαία κι από μπλογκ σε μπλογκ μοίραζα σήμερα λοιπόν τα βήματά μου να ‘τανε κι όλοι οι χωρισμένοι μια γροθιά θα ‘ταν ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου «…να περνάει η ώρα», είπε ο λαγός στο λιοντάρι.