Πέντε στάσεις έμεναν ακόμα μέχρι να αποβιβαστώ. Ο συρμός έτρεχε, άνοιγε πόρτες, βαβούρα, έκλεινε πόρτες, συνέχιζε. Έχοντας βυθιστεί στο κάθισμά μου, κοιτάζοντας μέσα μου όσα δεν προλαβαίνω να δω άλλες στιγμές, περίμενα τον προορισμό.
Στην επόμενη στάση το κάθισμα δίπλα μου