Στο βορρά της Ταϊλάνδης

Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ

Στην Τσιανγκ Μάι

Μόλις βγήκα από το λήθαργο. Ξύπνησα από όνειρο. Και πάτησα ξανά στα πέταλα της γης. Κρατούσα, λέει, μια απόχη. Αληθινή απόχη, κεντημένη με γυαλάκια, σταλακτίτες καθαρούς, μαγικούς, βγαλμένους από ουράνιες σπηλιές. Κι έτρεχα σε απέραντο λιβάδι. Και τοσοδούλες μέλισσες μου ‘

Βότσαλα καλογυαλισμένα σα ματάκια. Που πάνω τους ακουμπούν τα πλοκάμια του χρονογράφου. Μαγική ράβδος γεμισμένη με άμμο. Αλάτι. Νερό. Όστρακα θλιμμένα και σάπια. Ρίζες ουράνιες, βέλη του ήλιου και θάλασσα της σελήνης. Σέικερ. Shaker. Κλείδωσε ό,τι σου είναι πολύτιμο. Μέχρι

Τρύπα το σαρκίο μου να δεις τι όνειρα κάνω όταν εσύ λείπεις. Τρύπα και το στόμα μου να χύσω το μελάνι που ξοδεύω στις σελίδες των ματιών μου. Φέρε μου λουλούδια. Λευκά, μπλε, πράσινα, πορτοκαλί, πορφυρά, λιλά και θανατηφόρα. Ένα για την κάθε μία μέρα της εβδομάδας. Λευκό γι

Με την ευκαιρία να διαφημίσω το άλλο μου το σπίτι όπου από χθες άρχισε να παίρνει σάρκα και (ίσως) οστά μια καινούρια ιστορία...

Ένιωσα μια γλώσσα στο μάγουλό μου και κοίταξα ψηλά. Καλά κατάλαβα πως κλαις λοιπόν…

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Με το ένα μου χέρι μπλοκάρω τις δονήσεις της γης και με το άλλο ψηλαφίζω τα ξέφτια του ουρανού. Να κάνω τα μαγικά μου; Οοps, εκεί μου έπεσε λιγάκι παραπάνω μπογιά. Και τα χείλη μου μουτζουρώθηκαν. Σαν Άτλας αιστάνομαι. και Σα παιδί. άνοιξε τα χέρια σου, μέχρι να πονέσουν οι

Σήμερα, δυστυχώς, είναι άσπρα τα σύννεφα. Πληκτικά...

Παλιά νόμιζα πως μόνο εγώ μπορούσα να δω αυτόν το λευκόγκριζο μουσαμά με τους απύθμενους κρατήρες που καλύπτει την επιφάνεια του φεγγαριού. Απόψε είχε ένα εκπληκτικό, ψυχρό και υγρό ολόγιομο φεγγάρι, πάνω από το κεφάλι μου. Το σκηνικό ήταν σωστό, το ίδιο και οι μετρημένες α

όπως λέει και η φίλη από τα Ονειρομαγειρέματα

Μαλλιαρές, παραφουσκωμένες, χρυσαφένιες ψυχές που έχουν κλωσήσει στρέμματα του ουρανού. Πόντο-πόντο, αυτά τα ιδιαίτερα, απογευματιάτικα σύννεφα έχουν ράψει φορέματα αναγεννησιακά, με χρωματικές αντιθέσεις, σκιάσεις και αμέτρητη ασημένια κλωστή. Τους πήρε υδάτινα και σκιερά

lisboa, march 08