Παρασκευή, 12 Σεπτέμβριος 2008 Μα ποια είναι, ποια είναι... Βουαλά ένα σπάνιο εύρημα από τις ανασκαφές της θείας Πασταφλώρας στο διαδίκτυο. Η συμπαθής κυρία της φωτογραφίας μαζί με την έξαλλη παρέα της (με τις εξίσου εξωφρενικές κομμώσεις και το λουδοβίκειο στάιλινγκ) υπή

Το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση σε αυτά τα reunion type-of-events, είναι το πόσο γνώριμες (και χαμογελαστές) είναι οι φατσούλες στο πλήθος ... Ο γάμος είπαμε έγινε στην σωστή πλευρά της Λεβεντογέννας. Αποτέλεσμα;;; είχε πλήθος παρόμοιο με αυτό των προεκλογικών συγκεντρώσ

Κι επειδή ξύπνησα κάπως σήμερα και βαριέμαι να γράφω, βουαλά δυο διευθυνσούλες για όσους από σας έχουν κέφι για μερακλώματα: Το ιστορικό my bouzouki com www.mybouzouki.com/ και ένα μπλογκ αφιερωμένο στα πανηγύρια και τους καλλιτέχναι τους

Την άνοιξη την παρακάμψαμε εννοείται. Και άρχισαν οι ανησυχίες και τα προβλήματα του καλοκαιριού. Πού θα πάμε διακοπές? Σαντορίνη? Ίο ? Νάξο ? Ποίος θα πάει με ποιόν ? -Είμαι και πολύ δημοφιλής και όλοι με θέλουν μαζί τους μπουαχαχα- Λεφτά? Εδώ μας καίει . Πρέπει να κατεβά

Προσπάθησα να γράψω τις πιο πετυχημένες που μπορούσα να θυμηθώ :) 1-Εξαγριωμένος καθηγητής προς τον άμοιρο μαθητή: Διάβασε λίγο παιδάκι μου!!δεν θα περάσεις πουθενά!τι θα κάνεις στη ζωή σου πια? -Αραχτός μαθητής: Μα εγώ δεν θέλω να περάσω πουθενά,ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μ

Words like violence Break the silence Come crashing in Into my little world Painful to me Pierce right through me Cant you understand Oh my little girl All I ever wanted All I ever needed Is here in my arms Words are very unnecessary They can only do harm

Ένας άνεμος νοσταλγίας σαρώνει αυτό τον καιρό το ιστοκαλύβι της Πασταφλώρας. Δεν ξέρω αν φταίει ο καιρός, η κρίση της ηλικίας ή τα φυτοφάρμακα στα κολοκυθάκια. Ξέρω όμως ότι για άλλη μια φορά θα μπούμε στη μηχανή του χρόνου και θα μεταφερθούμε στο 1981. Τότε που ο Μητσιακό

Πόσο σημαντικό είναι ένα ευχάριστο περιβάλλον εργασίας για την πρόοδο της εταιρίας και των εργαζομένων? Αρκετό έως πάρα πολύ θα έλεγα. Αλλά αν αναλογιστούμε λίγο θα δούμε ότι αυτό δεν το αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος-και κυρίως οι εργοδότες-. Ποιός θέλει να πηγαίνε

Σάββατο βράδυ κι οι απέναντι κάνουν πάρτυ με ντισκονησιώτικα. Όλη αυτή η βαβούρα μου φέρνει στο μυαλό τα φοβερά πάρτυ που πηγαίναμε κάποτε γκρεμίζοντας τις μεσοτοιχίες με το που ακούγαμε Range against the Machine. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πέρασα καλά σε π

Όταν στο γραφείο η απόλυτη καταστροφή μας χτυπούσε την πόρτα εκείνος ήταν μια απόλυτα ζεν φιγούρα: ατάραχος, απαθής, νηφάλιος, άρχοντας. Ηταν το καλό φενγκ σούι του κτιρίου, ένας τύπος που θα εξακολουθούσε να πίνει χαλαρός τον φραπέ του ακόμα κι αν η γη δεχόταν υπερεπίθεση

To απόλυτα παράφωνο, σαν ωδή του Κακοφωνίξ, επίθετό μου ήταν πάντα μια από τις μεγάλες πίκρες της ζωής μου. Το ίδιο χάλια ήταν το πατρικό της μητέρας μου, της γιαγιάς μου και της άλλης γιαγιάς στο Ναύπλιο. Λες και όταν έβρεχε ωραία επώνυμα κρατάγαμε οικογενειακώς ομπρέλες.

Εστω ένας κουλουρτζής ο οποίος αγοράζει 80 κουλούρια x 0,14 ευρώ = 11,20 ευρώ, με 2,8 ευρώ συνολική έκπτωση και 9% ΦΠΑ επί της τελικής τιμής (0,756 ευρώ) που τελικά του στοιχίζουν 9,156 ευρώ. Τα πουλάει προς 0,50 ευρώ το ένα, δηλαδή σύνολο 80 x 0,50 ευρώ=40,00 ευρώ. Τα 80

Εχτές μετά τη δουλειά πέρασα από το Hondos στην Ερμού γιατί με τράβηξε το 50% στην ένδυση που έγραφε απ’ έξω. Δεν πήρα κάτι τελικά γιατί ότι μου άρεσε ήταν αρκετά ακριβό για να το πάρω. Κατεβαίνοντας έριξα μια ματιά στο ρολόγια. Καθώς κοιτούσα το stand της swatch και ο καλό

Δευτέρα πρωΐ, ΜΕΤΑ την δυνατή βροχή, στο Ίδρυμα. Ατμόσφαιρα καθαρή και -επιτέλους- ελαφριά, δειλός ήλιος, απόλυτη ησυχία (music) και ηρεμία (τουλάχιστον για μισή ώρα ακόμα) : Η καλύτερη στιγμή της εβδομάδας! Τι λέει η εβδομάδα μου;;; You dont want to know!!! Φωνές μάλλον πο