Ειλικρινά με εκπλήσσει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται (και) στην χώρα μας η εκλογή Obama στην προεδρία των ΗΠΑ. Είτε με παραλήρημα χαράς, είτε με επιφυλάξεις και μικροψυχία, οι αντιδράσεις δείχνουν, τουλάχιστον σε εμένα, μια βαθειά άγνοια για το τι πράγμα μιλάμε όλοι

Άνοιξα τις σχισμές μου να μπει μπόλικο οξυγόνο μέσα. Κοιτούσα συνεχώς τριγύρω, πάνω από το κεφάλι μου… Χρώματα πολλά, άψογα ανακατεμένα. Χρώματα που άφηναν χώρο το ένα στ’άλλο. Χρώματα που φυσούσαν, που έγραφαν στον ουρανό, που σχεδίαζαν, που ονειρεύονταν. Χρώματα γης μα κα

Οι φωνές δεν ωφέλησαν. Ούτε οι βουερές διαδηλώσεις Με τα ρυθμικά παραγγέλματα (Για “ελευθερίες” και λοιπά άλλα άχρηστα) Εγκαινιάστε καλύτερα άλλες μεθόδους Π.χ. τη νεκρική σιγή ή το κλείσιμο στο “καβούκι”σας. Ναι, έτσι θάπρεπε - λέει - να κάνουμε, Και ν΄αφήσουμε τα Μαμούθ

Aυτό που παρατηρεί κανείς, (εγώ δηλαδή) είναι η απίστευτη ισορροπία μεταξύ αισιόδοξων και απαισιόδοξων συμπολιτών μας. Βλέπει κανείς επίσης ξεκάθαρα το 4,18% των λογικών ανθρώπων που δεν ξέρουν το μέλλον (ή μήπως το ξέρουν αλλά δεν θέλουν να μας το πουν;) Το άλλο που μπορ

Παρατηρώντας κάποιος όλα τα κόμματα (μικρά και μεγάλα) μπορεί πολύ εύκολα να παρατηρήσει κάτι. Την συμπαγής έλειψη πολιτικής ιδεολογίας-οράματος ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Για την οικονομία, την παιδεία, τους Δημόσιους οργανισμούς. Γιατί? Προφανέστατα για την εύκολη "εισβολή" στον καθέν