(Πηγή εικόνας: gracemagazine.wordpress.com) Σήμερα πέρασα μέσα από την πόλη μου. Είδα αίματα πάνω στα χέρια ενός νεαρού που έσκασε με το TDM του πάνω σε ένα πορτοκαλί αυτοκίνητο. Μια γκόμενα που της ήρθε να περάσει κάθετα το δρόμο, χωρίς αύριο. Γυναίκες στο τιμόνι… Σκισμένο

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

Έχει πλάκα έτσι, δε βρίσκεις; Όλοι μα όλοι να ποντάρουν τις μάρκες τους στο κόκκινο κι εσύ, πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, ίσως και λογική, να αφήνεις τη ζωή σου όλη πάνω στο Μαύρο! Και ναι, είναι διασκεδαστικό όταν είσαι ο μόνος που διασκεδάζεις με τον πόνο σου. Με τ

στάλες γεννημένες, αγουροξυπνημένες, τσαντισμένες, αποφασισμένες. Γιατί κατεβαίνουν; Για να εκδικηθούν, για να δουν, να σαλέψουν στη γη, διαφορετικά; Γιατί ορμούν; Για να πιάσουν ψυχές, για να κλέψουν ρινίσματα οξυγόνου, καθαρού, για να πιάσουν καλή θέση; Πέφτουν από τον ου

Έχω περίεργη διάθεση σήμερα. Ξύπνησα βαριά, σαν αλυσίδα βαρυποινίτη. Άφησα το μεσημέρι να μου χτυπήσει την πόρτα. Να μου σηκώσει τα βλέφαρα. Να μου τεντώσει το σώμα. Ευτυχώς που είχες εσύ την καλύτερη των διαθέσεων, να παλαντζάρει λιγάκι το πράγμα. Με υποδέχτηκες με χίλια φ

Σκέφτομαι πως το στέμμα της ζωής τα μετρά αυτά που δίνει. Κι αυτά που τελικά παίρνει πίσω. Κι αν είναι ευτυχισμένη και γεμάτη, η στέκα αυτή γυαλίζει. Φωτίζει το πρόσωπο, την ύπαρξη. Η μαμά χρόνος τείνει την παλάμη της. Κι εσύ πάνω της γράφεις στόχους κι όνειρα. Και που και

Από πολύχρωμα ρυζόχαρτα, ξύλο, σύρμα και σπάγκο είναι φτιαγμένος. Ευτελή υλικά. Καθημερινά. Που όμως του δίνουν πνοή, φτερούγες, ύπαρξη. Τον ανεβάζουν με μια απότομη κίνηση ψηλά. Τον τραντάζουν και τον στέλνουν στα ουράνια. Κι αν είναι ικανός ο χειριστής του θα τον κρατήσε

Άνοιξα τις σχισμές μου να μπει μπόλικο οξυγόνο μέσα. Κοιτούσα συνεχώς τριγύρω, πάνω από το κεφάλι μου… Χρώματα πολλά, άψογα ανακατεμένα. Χρώματα που άφηναν χώρο το ένα στ’άλλο. Χρώματα που φυσούσαν, που έγραφαν στον ουρανό, που σχεδίαζαν, που ονειρεύονταν. Χρώματα γης μα κα

Αιφνιδιάζομαι δύσκολα είναι η αλήθεια. Όμως αν ήμαστε ικανοί να αγαπήσουμε σε στιγμές, ε, τότε εγώ αγάπησα την πριγκιπέσσα χτες. Όταν έγραψε τούτο το κομμάτι για μένα. Όχι μόνο επειδή γυναίκα γράφει για γυναίκα, απροειδοποίητα μάλιστα, αλλά κι επειδή εκτιμά αξίες, που έχουμ

Ξύπνησα πριν από λίγο. Νόμιζα ότι θα είχε ξεμουδιάσει το σώμα μου, ότι θα είχαν ξεκοκαλώσει οι αρθρώσεις μου. Πίστευα ότι θα είχε επιρροή η αλλαγή ημέρας. Πέμπτη δεν έχουμε; Δεν έφυγε η Τετάρτη ακόμη; Πέμπτη με γέννησε η μάνα μου. Πέμπτη πήρα ζωή. Κι όμως, μυρίζεις το ίδιο.

“Κι οι λέξεις φλέβες είναι μέσα τους αίμα τρέχει όταν σμίγουν οι λέξεις το δέρμα του χαρτιού ανάβει κόκκινο όπως την ώρα του έρωτα το δέρμα του άντρα και της γυναίκας” Αυτό το απόσπασμα από ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, το βρήκα σερφάροντας στο blog της Μαρίας Παναγιωτάκη και τ