Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

Πολύ μ’αρέσει η ιδέα, τελικά. Κάθομαι 02:46 κι ακούω μουσική. Nightwish για τώρα. Έχω κολλήσει με τη μελωδία του «Amaranth». Τέτοιο τίτλο δεν είχε χρησιμοποιήσει και η Enya; Η μάνα μου δε με εγκατέλειψε. Εγώ μπορεί να εξαφανίστηκα λιγάκι. Μπορεί και να έχασα τον κόσμο που μ

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου. Χτυπάς και σήμερα. Βλέπεις και σήμερα. Αγγίζεις και σήμερα. Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν. Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ; Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου; Όταν φίλμαρες όνειρα κ

Μόλις βγήκα από το λήθαργο. Ξύπνησα από όνειρο. Και πάτησα ξανά στα πέταλα της γης. Κρατούσα, λέει, μια απόχη. Αληθινή απόχη, κεντημένη με γυαλάκια, σταλακτίτες καθαρούς, μαγικούς, βγαλμένους από ουράνιες σπηλιές. Κι έτρεχα σε απέραντο λιβάδι. Και τοσοδούλες μέλισσες μου ‘

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Τρύπα το σαρκίο μου να δεις τι όνειρα κάνω όταν εσύ λείπεις. Τρύπα και το στόμα μου να χύσω το μελάνι που ξοδεύω στις σελίδες των ματιών μου. Φέρε μου λουλούδια. Λευκά, μπλε, πράσινα, πορτοκαλί, πορφυρά, λιλά και θανατηφόρα. Ένα για την κάθε μία μέρα της εβδομάδας. Λευκό γι

Άκουγα στον Εν Λευκώ σήμερα το Τζούμα να σχολιάζει το εύρημα μίας έρευνας, σύμφωνα με το οποίο ο Έλληνας κάνει καθημερινά κι εγώ δεν ξέρω πόσες διαδρομές παραπάνω από το μέσο Ευρωπαίο. "Σας χαρίζω και ταυθαίρετά σας, και τα χωριά σας!" έλεγε με το χαρακτηριστικό του τρόπο

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

με προσκάλεσε να… γράψω! Τι άλλο;! Ευφάνταστο ή πρακτικό, το θέμα το άφησε πάνω μου. Εκείνο που πρέπει να κάνω όμως σε τούτο το εμπνευσμένο blogo+παίχνιδο είναι, να γράψω σε ένα κομμάτι χαρτί -όλοι θυμόμαστε τι είναι αυτό, έτσι;-, κάτι, να το σκανάρω -εγώ ως γνωστή ανώμαλη

… πως κατέβαινες με τη γλώσσα το κορμί μου. πως κέντραρες και με ρούφηξες ολόκληρη. πως ξέχασα καν ότι υπάρχω, πού είμαι ή τι είμαι, από την ηδονή ναι, όνειρο ήταν (κι αυτό) Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο για τα γενέθλιά μου. Δε θα μου χαρίσω τίποτα. Παρά μόνο μια μεγάλη καρδιά.

Δούλεψα σαν τρελή όλες αυτές τις μέρες. Μία κοιμόμουν στις 03:30, χτες στις 05:00. Με μια υπερένταση που χτυπούσε το ταβάνι κι ένα νευρικό γέλιο, που όσο κι αν ήθελα να κλείσω το πράσινό μου μάτι να ξεκουραστώ, αυτό δεν έλεγε να με εγκαταλείψει. Καλά ήταν. Έτσι, σε φόρμα. Κ

Μια ζωή… δες πόσο πολύτιμο είναι αυτό το ψάθινο κουβαράκι που από τόσο ξεκίνησε και κοίτα… Έχει γιγαντωθεί. Έχει πλέξει κι άλλες σελίδες πάνω του. Κι έχει γίνει ένα όμορφο, καθάριο, στρογγυλό τόπι με εκατομμύρια γραμματόσημα, ρίζες, κομμάτια, φλοίδες, ρινίσματα να το διαμορ

(Πηγή εικόνας: travelblog.org) Κατά τις 18, τι ώρα ήταν, βγήκα να περπατήσω. Να ξεμουδιάσω. Να αερίσω το κορμί μου και τους εφιάλτες του. Τις νεόδμητες ρωγμές του. Κοίταξα το ταβάνι όπως πάντα και είδα ασπρουλιάρικο, μισοφαγωμένο και με μεγάλα κενά σα τρύπες, το φεγγάρι. «Κ

Μαλλιαρές, παραφουσκωμένες, χρυσαφένιες ψυχές που έχουν κλωσήσει στρέμματα του ουρανού. Πόντο-πόντο, αυτά τα ιδιαίτερα, απογευματιάτικα σύννεφα έχουν ράψει φορέματα αναγεννησιακά, με χρωματικές αντιθέσεις, σκιάσεις και αμέτρητη ασημένια κλωστή. Τους πήρε υδάτινα και σκιερά

Το Όνειρο με έβαλε κάτω κι άρχισε την ανάκριση τρίτου βαθμού και μάλιστα χωρίς προβολέα. Έτσι, στο σκοτάδι, κάτω από το νερό και το σύμπαν, βάλθηκε να μάθει. Μ’αρέσουν οι ερωτήσεις, οπότε έπαιξα. Τι με ρωτάς; 1. Γιατί κλαις; Γιατί είμαι μόνη εκεί ψηλά κι όλα τα άλλα, απλώς

στάλες γεννημένες, αγουροξυπνημένες, τσαντισμένες, αποφασισμένες. Γιατί κατεβαίνουν; Για να εκδικηθούν, για να δουν, να σαλέψουν στη γη, διαφορετικά; Γιατί ορμούν; Για να πιάσουν ψυχές, για να κλέψουν ρινίσματα οξυγόνου, καθαρού, για να πιάσουν καλή θέση; Πέφτουν από τον ου

Είναι μεταφυσικά αλλόκοτο. Τις τελευταίες μέρες βλέπω και βλέπεις απανωτά όνειρα κι εφιάλτες με εμάς! Και την επόμενη μέρα, διηγούμαστε τι είδαμε! Ενός είδους διαγωνισμός… Έχεις ξαπλώσει τώρα… Σ’ακούω να ροχαλίζεις ελαφρά. Είσαι πτώμα. Πόνεσαν οι γάμπες σου από την ορθοστασ

Γιατί το λέω αυτό; Ορίστε τι όνειρο είδα χτες βράδυ... Ξεκινούσε από το τέλος του 2ου μέρους μιας τριλογίας επιστημονικής φαντασίας. Το 1ο μέρος δεν το χω δει αλλά υποσυνείδητα ήξερα τι είχε συμβεί. Στο όνειρο μου πολεμούσα με κάτι εξωγήινους που είχαν επιτεθεί στη Γη. Δε

Οι περισσότεροι άνθρωποι είτε κάνουν σχέση για να νιώσουν ασφάλεια –οι γυναίκες το παραδέχονται τουλάχιστον-, είτε αν μη τι άλλο, αποκτούν αυτό το συναίσθημα όταν μπαίνουν σε μια «σοβαρή» σχέση. Ε λοιπόν εγώ δεν το έχω. Ναι, ποτέ μου δεν το είχα ανάγκη, χωρίς να το σνομπάρω

Από πολύχρωμα ρυζόχαρτα, ξύλο, σύρμα και σπάγκο είναι φτιαγμένος. Ευτελή υλικά. Καθημερινά. Που όμως του δίνουν πνοή, φτερούγες, ύπαρξη. Τον ανεβάζουν με μια απότομη κίνηση ψηλά. Τον τραντάζουν και τον στέλνουν στα ουράνια. Κι αν είναι ικανός ο χειριστής του θα τον κρατήσε

Κάπου στον Πειραιά 5:20 π.μ. : Δεν είχε περάσει πολύ ώρα που κι η τελευταία Κόρη έκλεισε τα μάτια της.Ψυχικά εξαντλημένες απτην παρακολούθηση του Ελληνικού Τελικού της Eurovision κοιμόμασταν ανυποψίαστες... Ξαφνικά η γη σείστηκε.Σύννεφα καπνού κατέκλυσαν την κατοικία μας.

Έχω απλώσει μπροστά στη γυμνή μου αγκαλιά τα κοσμήματα που φόρεσα σήμερα. Μια ασημένια αλυσίδα με ένα ανάγλυφο πουλί και δυο αστερίσκους από αμέθυστο. Τον πολύ μικρό κρίκο που φοράω σχεδόν πάντα στο αφτί, στη δεύτερη τρύπα, με το διάφανο, φυσητό γυαλί σε σχήμα σπείρας. Τα κ

Άνοιξα τις σχισμές μου να μπει μπόλικο οξυγόνο μέσα. Κοιτούσα συνεχώς τριγύρω, πάνω από το κεφάλι μου… Χρώματα πολλά, άψογα ανακατεμένα. Χρώματα που άφηναν χώρο το ένα στ’άλλο. Χρώματα που φυσούσαν, που έγραφαν στον ουρανό, που σχεδίαζαν, που ονειρεύονταν. Χρώματα γης μα κα