Ποιος θυμάται; Ποιος θέλεις να ξεχάσει; Ποιος χλωμός γυρίζει Και ποιος αναστεναγμούς χαρίζει; Όλα σκοτάδι θέλουν Και αστέρια αναμμένα Μα δεν τα προλαβαίνουν Και βασανίζουνε εμένα Τίποτα στον κόσμο να μην έχεις δεδομένο μέχρι ο χαρακτήρας σου να γίνει δεδομένο...

(συγγνώμη για τα ιδια και τα ίδια αλλά ετσι μου επιβάλλονται τωρα τελευταία...) Μου μοιάζει κουρασμένο το φως που όλο γυρνά γύρω μου τρομοκρατημένο φανάρι που γελα ουρλιάζει στο φτερό μου το κυμα που περνάς αγγίζει το κούτελό μου με στελνει στο καλό μου Μικρός ψυχαναγκασμ

Ένοχη γυρίζειξανά η θλίψημε ένα τραγούδιροκ απ’ τα παλιά χέρι σε χέρινα σε αγγίζεικαι στα κατακόκκινα σου χείλημια σιγανή φωτιά θέλω όπως τότετην αγκαλιά σουνα χαϊδεύωτα ατίθασα μαλλιά σουΚάποτε θα είμαστε μαζίΣε μια ροκ σκηνήΙδρωμένοι ήρωες,Παθιασμένες οργισμένες κραυγές

Μαύρο πέπλο η νύχτα αυτή απηυδισμένη ντροπή δίχως θάρρος στα αναλόγια μπροστά ξεφυλλίζει άριες κάτι να πει να το ερωτευτεί η σιωπή έχει φως που κάτωχρο διαχέεται στα ζεστά κορμιά που αχνίζουν ακόμα αγαλήνευτα που η αυγή φθορά τους φυλάει σαν κάποτε τα υποδεχτεί και τα κ

Διακοπές κάνει ο νους και μια βεντάλια σπασμένη τον δροσίζει κάτω από το μετάξι η σάρκα της λυγίζει και μια ηδύτητα την κατακλύζει

Κάποτε, όταν ήμουν μικρός, υπήρχε μια εκπομπή παιδική στην τηλεόραση σε κρατικό κανάλι που την έβλεπα τακτικά. Ήταν εθισμός για μένα η τηλεόραση και καθόμουν με τις ώρες να δω πράγματα που πολλές φορές δεν καταλάβαινα, αλλά η περιέργεια με ωθούσε. Δένεσαι πάνω στο κατάρτ

Ρίχνω στο μύλο του ουρανού μου λίγο άσπρο λευκό καλύτερα αν σου αρέσει και φτιάχνω μιας νεανίδας άστρο στο ονειρολιβάδι να φοράει.. σαν περπατάει... ο νυχτερινός ουρανός δεν μου αφήνει πολλές επιλογές.. μόνο μία.. να ονειρεύομαι.. το όνειρο είναι μια διαδικασία (αν κα

Ανάμνηση θα μείνει ένα χάδι από το γλυκό σου βλέμμα μια λέξη από τα σιωπηλά σου χείλη και ένα σ’ αγαπώ κρυφό που μου πες μια βραδιά στην ερημιά (λαλα) Και όταν ο αγέρας σου χαϊδεύει τα μαλλιά μην σταματάς περπάτησε με βήμα στον ήχο της καρδιάς (λαλαλαλαλαλαλαλαλα) Τι ν

Πετάει ο χρόνος σαν πουλί στο εκεί της δύσης πριν το εδώ της χαραυγής να σου ζητήσει τύψεις. Πετάει μόνο στο σκοτάδι αποζητάει λύσεις ψάχνει το όνειρο να βρει που όλο βαθιά τρυπώνει. Κοντοζυγώνει στο εκεί μα το εκεί γίνεται εδώ και το εδώ σαν τώρα, παράξενη αιώρα. Και ό

Πόνο μισεμένο νοιώθει και βγαίνει έξω στα αγάλματα εσκόνταψε χτες βράδυ εν μέσω μιας μελωδίας τα ‘χε πάρει με την πλανεύτρα την αγία τη σκιά του Νιφάδες χιόνι κοσκινά ο άνεμος στα μαλλιά, στο στήθος, παντού προδόθηκαν τα άυλα του νου φυλλαράκι του πληγωμένου ουρανού Σε Δ

Είναι η καρδιά μου στα μισά χωρισμένη και πως θλιμμένη θα την βρεις αν την ψάξεις, μαραμένη τριανταφυλλιά θα βρεις εκεί που έχεις τη δική σου λέξη φυτεμένη στη χρυσή τομή που άνοιξες ευθείς πριν λίγο. Χωρίς οίκτο το όνομα μικρο το κάνεις το σ αγαπώ πιο πέρα παραμύθι το μο

Κάθε που η αυγή ξεδιπλώνει τα χρώματα σε τούτη γη εγώ ανοίγω τα φτερά μου και πετώ στον ουρανό σαν άλλο ουράνιο ον... και ομιλώ στο ένα και μοναδικό δικό σου άστρο που με φωτίζει μέχρι της νύχτας την αγκαλιά να κουρνιάσει και εγώ στο όνειρό του την αλήθεια μου να πω και

κι όλο γυρνάει στα μάτια σου γλιστράει και πέφτει και αυτό και σαν άλλο δεν γυρνά στο πουθενά ως πότε το τότε θα ριζώνει στο μετά υφάντρα αράχνη θα στοιχειώνει στην γωνιά μας ένα δάκρυ.. για μένα της σκιάς ρηχό βλέμμα θα σου ρίχνω κι όλο θα γυρνάει στα μάτια μου θα