Δεν ξέρω πόσα κεριά να βάλω μπρος για να καθαρίσει αυτή η μαυρίλα που σε περιβάλλει τις τελευταίες ώρες. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο χαρτί φύσηξα μέσα στην ψυχή σου τους τελευταίους μήνες. Μα αν χρειαστεί θα κατεβάσω όλους τους αέρηδες και θα τους δέσω κοντά σου, στο προσκεφάλ

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συνεννοηθούμε; Μου λες, ε;;; Εσύ δηλαδή δεν έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι εναντίον σου; Χέσε τα αστέρια και τα τετράγωνα που σχηματίζουν. Χέσε την πανσέληνο που σε κάνει μαριονέτα των μυαλού και των οργάνων σου. Χέσε και το κρύο που σε εκνευρίζ

Τι σε πονά περισσότερο, χίλιες αλήθειες ή ένα ψέμα;

Αναδημοσίευση από το thechair.gr. Σε κάνει να αναρωτιέσαι…

Στη ζωή μου έμαθα πως το να επιβιώνεις είναι μια επίπονη διαδικασία. Θέλει κουράγιο, υπομονή και πείσμα. Έμαθα πως η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση και πως το πιο σοφό ρητό είναι το “better safe than sorry”. Και έτσι άρχισα να χτίζω τοίχους… Έμαθα να διαλέγω τα σωστά υλι

Δεν ξέρω τι έρχεται πρώτα, το κόκκινο του ουρανού, ή αυτός ο ήρεμος και λυτρωτικός αναστεναγμός όπου αμέσως μετά μια γλυκιά θλίψη τρέχει μαζί με το αίμα μου σε κάθε σημείο του σώματός μου. Το δειλινό πάντα με έθλιβε, δεν είναι όμως η θλίψη της απελπισίας, αλλά κάτι σαν έν

Δεν ξέρω τόνομά σου, ούτε να το μάθω θέλω.. Μη μου μιλάς για σένα μήτε για τον τόπο σου, μόνο έλα πάλι απόψε... Την αρμονία του κορμιού σου, να γευτώ θέλω και τους πύρινούς σου κάλυκες, ηδονικά να αγκαλιάσω και να καώ γοερά μέσα τους... Της ακόρεστης δίψας μου -καταμε

Όλη μέρα γράφω. Από το πρωί. Έχω πάρει ένα χάρακα, έναν ραπιτογράφο και την κοφτερή ψυχή μου αντί γόμας, και φτύνω πύργους, γεμάτους λέξεις. Τόσες πολλές είναι οι έννοιες, οι εκφράσεις, οι παραλληλισμοί, οι τόνοι, που οι πύργοι έχουν γείρει και κοντεύουν να ξαναγίνουν χαλίκ

Είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Περίεργο με την ένια πως πρέπει να έχει μια σημασία γιατί δεν έχει σχέση με τα καθημερινά όνειρα που προέρχονται από το υποσυνείδητο. Ήμουν στο σπίτι της κολλητής μου Κλ., ήταν βράδυ και κοιμόμασταν. Φορούσα την πιτζάμα που φόραγα χθες βράδυ.

Λαμπερά αγγίγματα. Μια άνοιξη ξαπλωμένη στο μέτωπό μου επάνω. Στάζω αυτό που νιώθω. Να μείνω μέσα. Στα πολύ ζεστά. Βλέπω έξω τον αέρα και την ψύχρα, τη λεία ομίχλη και τα όνειρα των ανθρώπων να πετάνε χαμηλά, φευγαλέα, βιαστικά. Να γλιτώσουν, να αλλάξουν, να γίνουν. Θα βγω

…γουστάρω τρελά το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη, “Έλα“. Είχα καιρό να ακούσω τραγούδι από νέα/ο Ελληνίδα/Έλληνα καλλιτέχνη  -αν θυμάμαι καλά από την Ασπιρίνη της Μποφίλιου- που να με κάνει να σκεφτώ πως η ελληνική μουσική δεν έχει πεθάνει οριστικά χωρίς ελπίδα νεκρανάσ

Είναι πολύ όμορφο όταν σε έναν κόσμο fundamentally lonely, έστω και για μια μέρα, έστω και για μια στιγμή νιώθεις πως έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και θα μπούνε στον κόπο να έρθουν να σου κάνουν έκπληξη την ημέρα των γενεθλίων σου στη δουλειά σου. So I turned 22 (going o

(Πηγή εικόνας: mcr-raven.deviantart.com) Οι κόγχες μου λύγισαν ξανά. Δάκρυα κύλησαν από το μέτωπό μου, σχηματίζοντας μια μάσκα πάνω στα μάτια, τα χείλη, τη μύτη μου. Η μαβιά πεταλούδα ήρθε και χτένισε με προσοχή τα μαλλιά μου, από τις ρίζες τους μέχρι τη φιδίσια τους απόληξ

Κοίτα πώς θόλωσε το πράσινο μάτι μου. Σα τζάμι που δεν αντέχει άλλο τη θερμότητα, την υγρασία. Σαν την ουρά της γάτας που τινάζει από πάνω της όλο το βάρος της βαρετής λογικής. (Πηγή εικόνας: churra.deviantart.com) Έπλεξα κοτσίδια σα στεφάνι γύρω από το κεφάλι μου. Και περ

Νύχτα Σκοτείνή νύχτα απόψε. Τί θα συμβεί ; Ούτε ένα άστρο . Τα πλοία ακίνητα. Έσβησα τη λάμπα και περίμενα. Ώ προσδοκίες αιώνων ! ------ Λειβαδίτης Τάσος

Τι λένε για τα όνειρα της καλοκαιρινής νύχτας; Μεγαλώνω και κάνω σχέδια. Ηθελημένα κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε όπως τα σχεδιάζω - ανοησία πλήρης, εδώ δεν μπορώ να κανονίσω πως θα περάσω το βράδυ μου και να stick to my plans, σιγά μην μπορέσω να βάλω σε

Νόμιζα πως με τον καιρό, η σχέση μαλακώνει. Ότι λειαίνουμε τις άκρες μας, ως άνθρωποι. Πως, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, θα είμαστε πάντα στην επόμενη σελίδα. Σου ‘χει τύχει ποτέ σε σχέση-ΣΧΕΣΗ, να δεις το τέλος; Τα πάντα, ακόμη κι αυτό, το τέλος; Και τι ση

Ίσως να ‘πρεπε να το πακετάρω για μένα, μέσα μου. Δεν ξέρω. Ήθελα όμως να το καρφιτσώσω σε αυτό, τον διαδικτυακό καθρέφτη. Έφτιαξα ήρωες. Παιδικούς. Και χτυπώ παλαμάκια με τα μαλλιά και τα δάχτυλά μου. Πίκι, το Πιθήκι! Φάρος, ο Φαράσης. Νόνη, το Κανόνι. Ρενάτα, η Ντομάτα. Ά

Κρατούσε όσο πιο σφιχτά άντεχε εκείνες κει τις ζωντανές φυσαλίδες που αναπηδούσαν πάνω στον σκληρό κορμό. Κοιτούσε με τόσο ζήλο μέσα τους και περίμενε να καθρεφτίσουν ξανά και ξανά τα χρώματα της ίριδας. Δεν τολμούσε να περπατήσει, να κουνηθεί. Ούτε να ανασάνει καλά-καλά, μ

Κοίτα τώρα αυτές τις αστείες φράσεις που κουμπώθηκαν στο πολυστροφικό μυαλό μου! Ζωάκια ξέφρενα με αστείες τούφες και φτερά παντού, να κυκλώνουν το βηματισμό μου. Ένα εγώ, δυο αυτά. Μπροστά μου. Να βγάζουν τα αυτιά, τη μύτη, τα φρύδια τους. Να τραβούν τα δάχτυλά τους, σα λα

Κουρασμένη πολύ. Αυτό είμαι. Με ένα σώμα που έρπεται ξωπίσω μου. Κι ένα πνεύμα που χρειάζεται τη ζεστή, απάνεμη φωλιά κει πάνω. Ναι, στο συννεφάκι μου. Με το χρυσό κορδονάκι να κρέμεται. Να μπορώ να το τραβώ όποτε εγώ γουστάρω. Και να αρχίζει η παράσταση με τις καλά βιδωμέν

Ταινίες μικρού μήκους, Ρώμη και συναναστροφές Κάποιους μήνες τώρα μιλούσα με ένα παιδί από Ρώμη, φοιτητής εκεί. Ήταν μάλιστα να συναντηθούμε 2 Σάββατα πριν αλλά τελικά δεν κάθισε η δουλειά. Έτσι χθες, κατόπιν συνεννόησης αλλά και κρίσης κατάθλιψης από τη μεριά μου, ξεκίν

Έχω ξαναγράψει ότι κάποιες φορές που δεν γράφω εδώ αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν έχω τι να πω, αλλά, αντίθετα,  επειδή έχω πολλά. Έτσι και τώρα… Για παράδειγμα, θα μπορούσα να γράψω για τις εντυπώσεις μου από την τεχνική εκπαίδευση την οποία υπηρετώ εδώ και δύο εβδομάδες κ

Μπορεί να μην κοιμάμαι ακόμα, μα όπως είπαν κάποτε σπουδαιότερα χείλη απ’τα δικά μου, I have a dream: Ες αύριον, το λοιπόν, τα σπουδαία