Kική Δημουλά Υπόφωτο Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου. Το πίνω. Αργά αργά. Ανακατεύοντάς το συνεχώς προσεκτικά και αργά. Μη και χυθεί σταγόνα από την αίσθηση πως ζω, που την πίνω αργά αργά σ’ ένα πολύ ρηχό φλιτζάνι. Πολύ ρηχό φλιτζάνι το φως του Οκτωβρίου. Έχει ένα

Με ξύπνησες σήμερα μ’ένα παραμύθι που μου ‘φτιαξες!!! Σε λάτρεψα. Κι εσένα και την ιστορία, και τους ήρωες που δημιούργησες με τα λαμπιόνια από τα φαναράκια μας, αλλά και το τέλος. Με σένα κι εμένα μέσα! Τώρα, κάθομαι και παίζω ένα παιχνιδάκι με χαρτιά στο computer και που

Διονύσιος Σολωμός Lusignolo e lo sparviere Ascolta, o Sparviere, il povero Usignoletto. La mia vita è nel tuo potere, com è ora questo volar sulle nubi alle quali non giunsi mai. Ma ascoltami. Dalle soavi fonti secrete della natura pioveva uno spirito mite, e toccav

Ετοιμάζομαι για δεύτερη –και μισή μη σου πω- μεγάλη μετακόμιση. Αυτή τη φορά σημαίνουσα όσο και η μισή, που έγινε όταν επέστρεψα από Σαντορίνη, στο σπίτι του άντρα. Σπίτι είχα. Αμέ! Εξάρχεια. FOREVER. Η μισή μετακόμιση έγινε λοιπόν όταν επέστρεψα από το νησί του τυχοδιωκτισ

Μακάριοι όσοι μονάχα κλαιν μονάχοι όσοι μιλούν γλώσσες νεκρές όσοι πιστεύουν σε θεούς που ακόμη δεν φάνηκαν και αποκοιμιούνται πάνω στον άτλαντα (τα χείλη στην Κεϋλάνη η μύτη στην Αγκόλα) μακάριοι όσοι τρέπονται σε φυγή όσοι λεν όχι και φεύγουν σφυρίζοντας οι χαζοί οι άχρησ

Οργάνωσα γυναικοπαρέα για απόψε. Λίγες κι εκλεκτές, αφού οι άλλες… εκλεκτές δεν ευκαίρησαν. Σε άλλη στιγμή θα γίνει και αυτό. Βιάζομαι τώρα. Πάω να κάνω ένα ντουσάκι, να βαφτώ ελάχιστα, να ντυθώ κάπως, να καβαλήσω τις ρόδες μου, μάλλον να πάρω το μετρό αντί να κάνω όλη τη δ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Στην Παναγίτσα στο Πυργί Άφες μοι ίνα αναψύξω προ του με απελθείν και ουκέτι ου μη υπάρξω Ψαλμός του Δαυίδ Χαίρετ ο Ιωακείμ κι η Άννα, που γέννησαν χαριτωμένη κόρη στην Παναγίτσα στο Πυργί! Χαίρεται όλ η έρημη ακρογιαλιά κι ο βράχος κι ο γκρεμός

Το ποίημα του poema EUGENIO DE ANDRADE Ο πέτρινος άγγελος Είχα τα μάτια ανοιχτά αλλά δεν έβλεπα. Όλο το σώμα ήταν ο καημός Κάποιου που το έπλαθε και δεν ήξερε Οτι το είχα αγγίξει με Μάη και φως. Η κίνησή του σταματούσε εκεί όπου όλα σταματούν: Στο κατώφλι των πραγμάτων, γ

Help… I need a vet, or my pills or… my cat back! Από τότε που γεννήθηκα είχα πάντοτε γάτα. Είχε η μητέρα μου πριν με γεννήσει, από παιδί έφερνα στο σπίτι και πάντα τις λάτρευα, δενόμουν μαζί τους, τις εκπαίδευα, νοιαζόμουν. Και πάντα, πλην μίας φοράς, κεραμιδόγατες. Πανέξυπ

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ Σαλώμη Επάνω σε χρυσό σινί η Σαλώμη φέρνει την κεφαλή του Ιωάννη Βαπτιστή στον νέον Έλληνα τον σοφιστή που από τον έρωτα με αδιαφορία γέρνει. «Σαλώμη την δική σου» απαντάει ο νέος «ήθελα να με φέρουνε την κεφαλή». Aστειευόμενος έτσι ομιλεί. Και την επαύριο

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ ΠΙΣΤΕΥΩ Η Αγάπη μόνο βαστάζει όλα τα φορτία Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα Φορτίο Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ ουρανού Μπορώ να σηκώνω το βάρος τ ουρανού Η Αγάπη υπομένει τα μαρτύρια της πυράς Μπορώ να υπομένω τα μαρτύρια της πυράς Γι

Συνήθως εκεί πηγαίνουμε για να σαβουριάσουμε, με αλκοόλ κυρίως, μια και το κρασί του είναι πειραγμένο και με έναν αλλόκοτο τρόπο… εθιστικό! Μέχρι να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα!!! Ε λοιπόν, εκεί μας μάζεψες. Ένας-ένας σου ήρθαμε με δωράκια, αγκαλιές και την ευχή μας, την οπο

Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό. Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΒΒΟΥΡΑΣ Τοπία μνήμης Ελληνικά .... Τότε κι η Δήλος Άδηλος έγινε ξανά όταν η θάλασσα των ανέμων μ ένα νεύμα καταλάγιασε. Κι έγινε το κύμα στράτα του πιστού και της ολιγοπιστίας παραστράτημα η στράτα. Τότε απ τα γαλανά νερά αναδύθηκαν των βράχων τα λευκά προσκυνητ

«Πίστεψε σε παρακαλώ πως έρχονται επιτέλους για εμάς τα καλύτερα… Γιατί μ’αγαπάς και σ’αγαπώ. Και καμιά φορά ΑΥΤΟ είναι αρκετό». Έχω φορτώσει στο Μιντιακό Πίθηκο το «The king for a thousand years», the king for a million dreams των Helloween κι αφήνω να μου βγει κάθε πρίμα

Ακούω ambient στον Μιντιακό Πίθηκο. Κι αναδεύω με τις κυκλικές κινήσεις της γλώσσας μου, τα κύματα. Τα μπλε και τα πράσινα, τα φουντωτά, τα αλμυρά. Τα ξεδιαλύνω και ψαρεύω πάνω τους τις διακοπές μου. Κι έτσι οι δείκτες μου μετρούν 4. Τέσσερις μέρες μέχρι να βρεθώ σε παραλία

** «Kι εσύ, σαν να μιλάω σε ντουβάρι - ποτέ σου δεν κατάλαβες πώς νιώθω, κι όταν ανοίγω μια κουβέντα σταματάς, δεν θες ν ακούσεις -» ...................................... τι ν ακούσω τι να πω· να σκύψω να φιλήσω το μουνί σου, κι όλα θα βρουν τη θέση τους στον κόσμο. «

LUIS CERNUDA (1902 - 1963) Υπήρξα. Φλεγόμενη στήλη, ανοιξιάτικο φεγγάρι. Χρυσή θάλασσα, τεράστια μάτια. Έψαξα ό,τι συλλογιζόμουν σκέφτηκα, σαν το ξημέρωμα σε όνειρο οκνό, ό,τι ο πόθος ζωγραφίζει στις μέρες της εφηβείας. Τραγούδησα, ανέβηκα, υπήρξα φως μια μέρα συρόμενος σ

Ντήτριχ ΜπονχέφερΠοιός είμ’ εγώ; Ποιός είμ’ εγώ; Συχνά μου λένε, πως βγαίνω απ’ το κελί μου ήρεμος και πρόσχαρος και βέβαιος σαν άρχοντας απ’ το κάστρο του. Ποιός είμ’ εγώ; Συχνά μου λένε, πως μιλώ στους δεσμοφύλακές μου ελεύθερα και φιλικά και ξεκάθαρα, σαν να ‘μουν εγώ

Όταν πριν από μερικά χρόνια επισκέφθηκα τη Σκιάθο, περίμενα με ρομαντική αφέλεια και λαχτάρα, να γνωρίσω την πατρίδα του κυρ Αλέξανδρου. Η εμπειρία από τη σύντομη παραμονή μου στο νησί, ήταν αποκαρδιωτική και η απογοήτευσή μου ανείπωτη. Όμως, λίγο καιρό αργότερα, παρηγορήθ

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

ΛΑΟ ΤΣΕ (老子)33. Το να κατανοείς τους άλλους είναι ευφυΐα. Το να κατανοείς τον εαυτό σου είναι σοφία. Με τη δύναμη υποτάσσονται οι άλλοι. Με τη θέληση ο εαυτός. Η θέληση σφυρηλατείται απ το σθένος. Αν ξέρεις πόσα σου αρκούν, αυτό το λέω πλούτο. Μείνε εκεί που είσαι και θ

IVAN GOLLΟι πόρτες Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων άκουσα πίσω απ τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν Πέρασα μπροστά απ τη χρυσή πόρτα της γνώσης μπροστά από πόρ

ΝΑΥΑΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ Ο καιρός ήταν καλός. Ούριος ο άνεμος. Πάνω στο κατάστρωμα ήμασταν όλοι μαζεμένοι. Ο καπετάνιος όρθιος με φωνές και χειρονομίες έδινε οδηγίες για το πώς θα φτάσουμε στο όνειρο. Όμως ξαφνικά σηκώθηκε αέρας, η θάλασσα φουρτούνιασε, τα κύματα σκάγανε με δύναμ