Λαμπερά αγγίγματα. Μια άνοιξη ξαπλωμένη στο μέτωπό μου επάνω. Στάζω αυτό που νιώθω. Να μείνω μέσα. Στα πολύ ζεστά. Βλέπω έξω τον αέρα και την ψύχρα, τη λεία ομίχλη και τα όνειρα των ανθρώπων να πετάνε χαμηλά, φευγαλέα, βιαστικά. Να γλιτώσουν, να αλλάξουν, να γίνουν. Θα βγω

Μμμ, είδα όνειρο σήμερα το πρωί. Αργούτσικα. Και μάλιστα μεγάλο όνειρο. Ολάκερη ιστορία. Με αλλόκοτους επισκέπτες. Πουθενά ο άντρας. Ένα εξοχικό, φίλες, έναν πανέμορφο χώρο, χωματόδρομο, καθημερινότητα ανέμελη, μια απαγωγή, έναν διάσημο και τον μπαμπά μου να μου κάνει, ως σ

Χθες είδαμε στο σινεμά την “Ομίχλη” του Φρανκ Ντάραμποντ, ταινία βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Στήβεν Κινγκ. Μου άρεσε πολύ. Yπήρξαν βέβαια αρκετές σκηνές που ο ωμός ρεαλισμός τους δε μου επέτρεπε να τις παρακολουθήσω παρά μόνο λοξοκοιτώντας την οθόνη, αλλά κι αυτό εί

Αγγίζω την τραχιά σου παλάμη και περνάω τα δάχτυλά μου μέσα από τα δικά σου, όπως κάνεις εσύ όταν μου ξεμπλέκεις τα μαλλιά από το αγέρι. Ένα-ένα τα δάχτυλα κουμπώνουν στη σωστή θέση. Και γλυκά σφίγγουν το δέρμα σου. Το μάτι μου τυλίγει το αριστερό σου μάγουλο με απίστευτη τ

Τα φανδάσματα που ξεπετάγουνται από το σαπισμένο και σαθρακιασμένο νεκροταφείο του Ζωγράφου συχνά περιδιαβαίνουν μέσα στις άουλες της Φιλοσοφικής με αγκάθια στα πόδια και μερκές φορές αναβαίνουνε στες ταράτσες και με τες κοφτερές πατούσες των κάνουν μικρές-μικρές-μικρές τρυ