“ποιόν άνεμο ερωτευμένο σέρνει μαζί της με λεπτή βροχούλα για χαιρετισμό σημάδι ελπίδας από την φύση βουβό κύμα στην αγκαλιά της γης και μέσα σε ταξιδιάρικα πουλιά να ψαχνω τα φθινοπωρινά μάτια της ψυχής της…” Τι να πει κανείς μετά τα λόγια του Φθινοπωρινού ποιητή… Μόνο σιω

Στίχοι: Φωτεινή Λαμπρίδη Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας Έρωτες που μιλούν στ’ αφτί αυτοί γνωρίζουν μόνο πως ψίθυρο τον ψίθυρο η αγάπη χτίζεται τις ρίζες του μισού καημού μου ξεριζώνω γιατί με δάκρυ το φιλί μου δεν ξορκίζεται Έρωτες που ακούν καλά

στίχοι αφιερωμένοι από τον φίλο μου Κωνσταντίνο στην νεράιδα του!

λουλούδι έρωτα άφησα στον λευκό λαιμό σου

τα κορμιά μας δίχως ίχνος αέρα ανάμεσά τους

θα χορεύουμε ο ένας για τον άλλο πλημμυρισμένοι από χιλιάδες χρώματα

Σε φιλώ με μάτια που λικνίζονται στην ανάσα της ψυχής σου… χείλη που αγκαλιάζουν στρογγυλεύοντας τις λέξεις! σπίθες που πετούν τα μάτια όταν φλέγονται φλόγες που καίνε τα κορμιά που σαν χέλια πάλλονται παλμός και ανάσταση καρδιάς καρδιές αισθήσεις δροσιάς στην ζεστασιά….

Σιγουρα το να ζεις απο το να ονειρευεσαι ειναι το ιδανικο.. αρκει να “ζεις”… Καλημερα και καλο μηνα Μελομενε μου

αυτές τις ανοιξιάτικες μαργαρίτες που μάζεψες απο τον ανθισμένο κάμπο και με χαμόγελα που στάλαζαν τα χείλη σου τον ουρανό μου θέλεις να στολίσεις… τους αρμόζει είπες περισσότερο το γαλάζιο φόντο φωτίζει τα πεταλά τους… ποτέ δεν διαφώνησα! έλα πάλι καλή μου τρέξε ανέμελ

Πρωινός σήμερα είδα την πρόσκληση της Αννας μα Χάικου δεν ξέρω να γράφω! Αννα θα με συγχωρέσεις νομίζω που ανταποκρίθηκα με κάτι πιο απλό για μένα

Εγώ θα είμαι ελπίδα στην καρδιά ξαπόσταμα ψυχής… Ομορφη πολύ όμορφη η νεράιδα σου!!!

ήρθες σαν χείμαρρος εσύ και τα πήρες όλα τα άσχημα μακριά μου… κι αν ήσουν έτσι απλά μια στάλα από νερό μωρό μου με ξεδίψασες! κι αν είσαι θάλασσα ή λίμνη ή ποτάμι άσε να μάθω εκεί να κολυμπώ να εξερευνήσω τον βυθό σου… κι εγώ άγγελε μου σου υπόσχομαι ωκεανό αγάπης κι ευτ

Ήχοι ασημένιοι γέμισαν τ’ άστρα Ο ουρανός στολίστηκε ντυμένος νύχτα! Απόψε θα σου τραγουδήσω Τα δάχτυλά μου άρπα θα γίνουν για σένα Και θα αφήσουν πάνω στο κορμί σου Νότες έρωτα. Στο ΛΑ και στο ΣΙ θα χορέψω Τους πόθους σου Κρασί γλυκό θα κάνω το φιλί μου Να μεθύσω τα βαθ

  σαν γλυκός μαστός ήρθε ο κόρφο σου εκεί ακουμπισμένος να ταξιδεύω απάνεμα στο τόσο διαφορετικό σου μπλε ουρανό της αγάπης και της καρδιάς σου! γεμίζοντας με   με εσωτερική ισορροπία και την ψυχική σου αρχοντική ομορφιά! πες μου που βρήκες τόση ηρεμία; Πες μου την μαγεία

  Και τα χρόνια περνούν. Και μεγαλώνουμε. Τόσα έχουν αλλάξει, Και όμως τόσα παραμένουν ακόμα ίδια. Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα χάδι, Από ένα φιλί , μια τρυφερή αγκαλιά Είναι όμως όλες οι αγκαλιές οι ίδιες; Και αν εγώ επιθυμώ μια παλιά αγκαλιά.. Και αν τα χρόνια περνούν και

Τώρα κατάλαβα ότι πάντα θα χορεύεις στην πίστα της καρδιάς μου…

Ηρθε εχθές την νύχτα σαν γλυκιά προσευχή η βροχή… ξέπλυνε την χρυσόσκονη του ήλιου απ’την αυλή και μπαίνοντας απ’το μισάνοιχτο παράθυρο μέθυσε απ’την αέρινη μορφή της…   κι αυτή… ανάλαφρα σε πήρε μαζί της πετάξατε ψηλά, ανάμεσα στα δέντρα μίλησες με τον κότσυφα στη ρεματιά

είναι από τις πιο ωραίες αφιερώσεις που μου έχουν κάνει!!!

γδύθηκα τον μαντία τής ζήλιας της που με τύλιγε κι έντυσα στα νήματα της αράχνης της τον δεσμοφύλακά μου κι εγώ δεν κράτησα παρά μόνο ένα σπυρί ελπίδας στα χέρια μου αποφάσισα κι έφυγα εκείνο το βράδυ με το σακάκι στους ώμους κι ένα αηδόνι ασώπαστο στο μέρος της καρδιάς… Μό

γδύθηκα τον μαντία τής ζήλιας της που με τύλιγε κι έντυσα στα νήματα της αράχνης της τον δεσμοφύλακά μου κι εγώ δεν κράτησα παρά μόνο ένα σπυρί ελπίδας στα χέρια μου αποφάσισα κι έφυγα εκείνο το βράδυ με το σακάκι στους ώμους κι ένα αηδόνι ασώπαστο στο μέρος της καρδιάς… Μό

Παιδικά χρόνια «Μεγάλωσα σε μία φάρμα, είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία. Μια εμπειρία που με διαμόρφωσε ήταν να ακούω τη μητέρα μου να παίζει Μπετόβεν και Σοπέν στο πιάνο και την ίδια ώρα να ακούω απέξω τον ήχο τυμπάνων. Δύο διαφορετικές μουσικές έπαιζαν μαζί. Ως παιδί δεν έ

μια από αυτές με βρήκε, με συνάντησε   την ένοιωσα να πέφτει στο μάγουλό μου…   συνέχισε στο κορμί μου…   ήταν ένα ζεστό χάδι μέσα σ’αυτή την φθινοπωρινή βραδιά η ψυχή μου κρύα τον τελευταίο καιρό άρχισε να βρίσκει την ζωντάνια της…   όσο κατέβαινε, τόσο πιο αργά κύλαγε και

όλα αυτά μέσα στα πολύχρωμα φώτα μιας ηδονικής παράστασης σε ένα εκστασιάζον και παθιασμένο κοινό