Απόγευμα Σαββάτου. Ο Θεός της βροχής επιτέλους μας σπλαχνίστηκε. Μία λυτρωτική μπόρα ξεπλένει όση σκόνη στίβιασε γύρω μας και μέσα μας το παρατεταμένο καλοκαίρι. Οι δρόμοι τρέχουν σαν ποτάμια. Βιαστικοί άνθρωποι σε βιαστικά αυτοκίνητα με λούζουν στα .. απόνερά τους. Ο Π

Μη βιαστείς να αγαπήσεις. Μη βιαστείς να μισήσεις. Μη βιαστείς να πεις "για πάντα". Μη βιαστείς να πεις "ποτέ". Μη βιαστείς να ζητήσεις. Μη βιαστείς να πάρεις. Μη βιαστείς να ξεχάσεις. Μη βιαστείς να θυμηθείς. Μη βιαστείς να παραβλέψεις. Μη βιαστείς να επιμείνεις. Μη βιαστ

Μια τρίχα στα μαλλιά σου! ΧΑΧΑΧΑ! Ένα αεροπλάνο ανάμεσα σταστέρια! ΧΑΧΑΧΑ! Είσαι χαζή! ΧΑΧΑΧΑ! Το βασανιστήριο του γέλιου τέλειωσε.. Το δάσος απο πάνω μας και η φωτιά να γεμίζει καπνό το κεφάλι. Τα μάτια προδίδουν τώρα πια και το φεγγάρι ενεργειακό δάκρυ όλο να φωτίζει κ ν

(Πηγή εικόνας: giverny-impression.com) Δεν έχω κέφι σήμερα. Η ψυχή μου μεταμορφώθηκε σε κοιμισμένο νούφαρο και ξάπλωσε πάνω σε φυσαλίδες γυάλινες. Ταξίδεψε τόσο μακριά από μένα. Ετοιμαζόμαστε με τον άντρα για την τελευταία, μεγάλη μας μετακόμιση. Αυτής της σεζόν, τουλάχιστο

Όταν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αντίκρισε για πρώτη φορά αυτή την φωτογραφία, δημοσιευμένη ανάμεσα στις 5 κορυφαίες στιγμές του φωτορεπορτάζ, την θεώρησε απλά υπερτιμημένη: Ένας ξερακιανός τύπος, αλλοτινών καιρών, που κάπνιζε ανέμελα το τσιγάρο του. Τότε δεν φανταζόταν

Καταμεσήμερο. Η άσφαλτος πύρωνε τις σκέψεις μου. Στο ραδιόφωνο ο Μάνος Ελευθερίου πάσχιζε τρυφερά να με ξεγελάσει με το νησί του.  Οδηγούσα αφηρημένα στην παραλιακή, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Άγνωστο νούμερο.  - Παρακαλώ; - Άννα; Φωνή από ένα μακρινό παρελθόν. Από τότε 

Είναι μερικοί άνθρωποι που ταιριάζουν στα χνώτα μου. Όπως η Λίνα. "Γράφει" μέσα μου. Όχι μόνο όταν πλέκει στίχους αλλά κι όταν ψιθυρίζει σκέψεις. Μ άγγιξε εκείνος ο "Ακίνδυνός" της!!! Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος μια χούφτα οδύνης δεν είσαι ακίνδυνος για ό,τι δίνεις. Ή οι

H ζωή του τα είχε όλα. Αναμνήσεις από παπούδες, φωτογραφίες από γάμους, ένα σπίτι με σχέσεις στοργής, φωνές φίλων στα τηλέφωνα και μία τηλεόραση για περιστάσεις μοναξιάς. Ο ίδιος ανατριχιαστικά ανυποψίαστος: κατέτασσε εαυτόν στους "αδικημένους". Και αιτιολογημένα. Αγνοο

Η μαντινάδα η καλή δε χτίζεται στο λάχει, πέτρα και χώμα και νερό της Κρήτης πρέπει να ‘χει. Ο Τσαρούχης έλεγε πως «η Κρήτη δεν είναι νησί. Είναι ήπειρος». Κι είχε το σκεπτικό του. Ανάμεσα στ’ άλλα αναφερόταν με δέος και θαυμασμό και στην κρητική μαντινάδα. Φεύγοντας ν

τα τρία προηγούμενα.. ΟΚ,μη λέω χαζά γιουροβίζιον δεν παρακολουθώ κ δεν ασχολούμαι..Αλλά μέχρι χτες ήμουν σίγουρη ότι θα ψήφιζα την Ισπανία..Χτες λοιπόν-ΜΑΥΡΗ η ώρα{εδώ κολλάει το προπροηγούμενο ποστ!}-έκατσα στο σαλόνι,που έπαιζε η τιβί..Κ βλέπω τον θεό τον απόλυτο,τον έρ

Στα λημέρια του νότου τα μνημόσυνα έχουν χρόνους παράταιρους. Γίνονται άξαφνα, ανάμεσα σε δύο ρακές, που στάζουν σαν χοές για το "καλοτάξιδος". Στερούνται ψαλμωδίας και προτιμούν το παράπονο της λύρας. Κάπως έτσι αποχαιρετίσαμε τον Μάριο Τόκα. Όχι σαν μουσουργό που κάλυψ

Λένε μία φράση παράξενη στα μέρη μου, από κείνες που χρίζουν μετάφρασης για τους μη κρητικούς: Σαν το ντελόγω δεν είναι πράμα. Κοντολογής σημαίνει κάτι παρεμφερές με εκείνο το όμορφο τσιτάτο της Μαλβίνας Κάραλη: "ό,τι δεν υπάρχει τώρα, είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ". Μου

Πρωινό Δευτέρας. Πόσο απέχει η δυσθυμία από την αισιοδοξία? Ένα κλικ. Ανοίγεις το ραδιόφωνο .. ακούς το σουξεδάκι της εποχής και σου φτιάχνει το κέφι. Τόσο απλά!!! Kι επειδή γουστάρεις πολύ τον ρυθμό του κάνεις ένα ακόμη κλικ και το κρατάς (σαν χρειαζούμενο για ..τον

Μπλόγκια γενικού κ προσωπικού ενδιαφέροντος

Καθόταν στο φουαγιέ του ξενοδοχείου του στο Ηράκλειο. Βράδυ Σαββάτου. Λίγο πριν την τελευταία παράσταση που θα σφράγιζε αυτόν τον κύκλο των περιοδειών ανά την Ελλάδα με συντροφιά τον Γιάννη Κούτρα, τον Μανόλη Μητσιά και την Ρίτα Αντωνοπούλου. Υπό κανονικές συνθήκες ένας

Μπλόγκια κοινωνικού κ προσωπικού ενδιαφέροντος

Θέλω να βγάλω κι εγώ ένα προεκλογικό διάγγελμα, συνεπαρμένη καθώς είμαι από όσα άκουσα μέρες τώρα. Χθες η θεσσαλονίκη μίλησε, λέγαν τα κανάλια. Μετά είπαν πως μίλησε και η Αθήνα. Ε τώρα θέλω να μιλήσω κι εγώ. Στέκομαι κορδωμένη στο μπαλκόνι, καθαρίζω ξεροβήχοντας το λαιμό,

Το πουσουκου πέρασε όμορφα.Πήγαμε Ολυμπιάδα με τον έρωτα (:Ρ),ως τις 4.30 το πρωί ψαρεύαμε στην προβλήτα με το ξωτικό κ το Χρήστο(τπτ δεν έπιασα,ούτε τσιμπούσε),5 φτάσαμε στην παραλία για να στήσουμε σκηνή,κοιμηθήκαμε κατά τις 6,ξυπνήσα νωρίς από κάτι κωλόπαιδα,έκανα μια βο

Κ επειδή τέλειωσε ο οίστρος,περνάω στα νέα.. Το πουσουκου(ή πουκουσου ή σουκουπου ή κουσουπου ή σουπουκου ή κουπουσου) ήμασταν Αμμουλιανή.Σε 4κλινο δωμάτιο που χωριζόταν με μια υποτυπώδη συρόμενη πόρτα.Στο άλλο μισό δεν έμεναν φυσικά τπτ άσχετοι(ε,είναι του ματς :Ρ) αλλά το

Άνθρωπος είμαι, φύσεως πετώσης και πεζής, Ηράκλειτος φιλόσοφος και δημοσιογράφος κι όταν κανένας μ’ ερωτά "σ’ αρέσει βρε, να ζεις;" του απαντώ: "τρομάρα μου, αν έλειπε κι ο τάφος". Γεώργιος Σουρής

Έδινα Βυζαντινή αρχαιολογία σήμερα. Κάπως επισοδειακή εξέταση,κ από τους 5 που μπήκαμε μόνο εγώ πέρασα..omg wtf!!! Τεσπα.. Αγόρασα κάτι κατεστραμμένα πεδιλα αλλά το ασυμβίβαστο της φύσης μου με ώθησε να προβώ σε διορθώσεις... Το ένα μόνο τέλειωσα ακόμα,θα τα αφήσω όμως προς

Λέω συχνά πως η μουσική είναι η "γλώσσα" του Θεού. Ένας τόπος μαγικός που δεν ορίζεις απόλυτα τις αντιδράσεις και τις σκέψεις σου. Σαν το κρασάκι που κυλά μέσα σου και  παραπατάς αθέλητα. Αν κάτι αλήθεια ζήλεψα στη ζωή μου είναι η τέχνη των τραγουδοποιών. Ο τρόπος που εκμαι

Ο ίδιος σκοπός που ενέπνευσε κι ένα σωρό μεταγενέστερα κρητικά τραγούδια, που συχνά ξαναμπλέκουν τον Ερωτόκριτο στις ρύμες τους: Είπα σου μη μπερδεύγεσαι στση ζώνης μου τα κρούσσα, γιατί θα σύρεις βάσανα ωσάν την Αρετούσα! (Ν. Ξυλούρης, δίσκος «Τα που θυμούμαι τραγουδώ»,