«Δεν πας καλά!» «Λες να μην το ξέρω, ρε Γιώργο;» «Ε, και τι κάνεις γι’ αυτό; Όλη μέρα πίνεις, κι ύστερα πιωμένος ξενυχτάς. Μέχρι πότε...» «Όσο αντέχω!» «Και μετά;» «Και μετά θα πάω στο διάολο να ησυχάσουμ’ όλοι!» Κάθε μέρα όλο και χειρότερα δείχνει ο Αντρέας. Κάθε μέρα πίν

Λίγες λέξεις πολύς πόνος... «Εγώ δεν έπινα και μ’ έκανες να πίνω Εγώ δεν κάπνιζα και τώρα δεν το σβήνω Εγώ δεν έβριζα και τώρα βλαστημάω Είναι που λείπεις και δεν έχω που να πάω» Σταύρος Φωτιάδης στο δίσκο " Ένα θα σου πω" . Τσεκάρετε το site του έχει μεγάλη ιστορία σ

Όσοι γεννηθήκαμε στο Ηράκλειο (και γενικότερα στην Κρήτη) το διάστημα 1980-1985 είμαστε ένα πολύ περίεργο είδος ανθρώπων. Με μεγάλη ευκολία ακροβατούμε ανάμεσα σε δύο, τρεις ή και περισσότερους κόσμους. Είμαστε η γενιά που δεν ντρέπεται, πλέον, για την χρήση της κρητικής

και τίποτα δεν είναι όπως παλιά, και γι’ αυτό θλίβεται, εκνευρίζεται, μετανιώνει. Θέλει να βγάλει μια σπαρακτική κραυγή: “ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ”, αλλά δεν το κάνει αφού το ξέρει, δεν υπάρχουν αυτιά για να τον ακούσουν, μάτια για να τον δουν, να τον δουν όπως πραγματικά είναι. Και πως

“Ο τηλεφωνικός αριθμός που καλέσατε, δεν είναι διαθέσιμος”… Το σπίτι μου είναι ολόαδειο. Μαυρισμένοι από το καυσαέριο τοίχοι, κατασκονισμένες γωνίες, χαραγμένα ξύλινα πατώματα, άντυτα ψηλά ταβάνια, κρύα και λευκά. Μετά από 3 μέρες προετοιμασίας, πρακτικής και ψυχολογικής κα

Almost έτσι που το βλέπεις το cream πόσο το κοστολογείς ?