Ο κος και η κα Σμιθ, ζούσαν ζωή χρυσή. Ήταν ανδρόγυνο σωστό, μ’ αγάπη αληθινή Ωραία νέα έλαβαν, πρωί – πρωί μια μέρα: Η κα Σμιθ τα έκανε τον κο Σμιθ πατέρα! Μα κάτι πήγαινε στραβά με το μικρό μωράκι. Αυτό δεν ήταν άνθρωπος, ήτανε ρομποτάκι! Δεν ήταν όμορφο, απαλό, δεν

Ο πατέρας μου ήξερε λατινικά, η μητέρα μου έπαιζε πιάνο κ’ επήγαινε σ’ επισκέψεις. Καταλαβαίνεις, μικρή μου, καταλαβαίνεις; Είχα ένα παιδαγωγό, ένα άλογο, ένα τουφέκι, υπηρέτες και ιπποκόμο. Καταλαβαίνεις; Αλλ’ αγαπούσα πολύ τα βιβλία, τις καρδιές και τα μάτια θλιμμένα.

Θέλω να κοιμηθώ πλάι πλάι μαζί σου Μαλλιά μπερδεμένα Αιδοία γαντζωμένα Με το στόμα σου για προσκεφάλι Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη ράχη Δίχως να μας χωρίζει ανάσα Δίχως λέξεις να μας περισπούνε Δίχως μάτια να μας διαψεύδουν Δίχως ρούχα. Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου στήθος στ

Ήταν την χρονιά του 1907 όταν ο James Joyce θα τέλειωνε ένα βιβλίο γεμάτο ποιήματα για την αγάπη και τον έρωτα δίνοντάς του τον τίτλο Chamber Music. Γράφοντας ένα γράμμα στον αδερφό του Stanislaus λίγο αργότερα, του έλεγε: «Some of the verses are pretty enough to be put to

πιες μονάχος φάε κάψε συνουσιάσου ψόφα μόνος όπως και πριν οι απόντες είναι νεκροί οι παρόντες βρομούν ξεστραβώσου κοίτα τις καλαμιές που ερεθίζονται ή τους βραδύποδες δεν αξίζει τον κόπο υπάρχει ο άνεμος και η αγρύπνια Από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ συνοδευόμενα από ΣΑΧΛΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ του

Η γυναίκα μου με κόμη φωτιάς από καυσόξυλα Με σκέψεις αστραπών θερμότητας Με μέση κλεψύδρας Η γυναίκα μου με μέση ενυδρίδας ανάμεσα στα δόντια Της τίγρης Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης αστεριών Του μεγαλύτερου μεγέθους Με δόντια αποτυπωμάτων άσπρου ποντικο

Κοιμισμένη είσαι ένα τέλειο διαφορετικό πλάσμα: Ο γαλανομάτης σαν φιγούρα του Μοντιλιάνι μακρόμισχος, πυρακτωμένος, γατίσιος εαυτός σου χαλαρώνει μεταλλάζοντας σε σκιερό κορίτσι, ζεστό, κουλουριασμένο, που αναδίνει τον απαλό στεναγμό της ανάσας σου... Στέκομαι πάνω από το

Στον Βικτουρουγκό Είναι γνωστό πως για να γράψει ο ποιητής Πρέπει να τον βαρέσει η έμπνευση Υπάρχουν όμως άνθρωποι π’ όσο κι αν τους βαρέσει Τίποτε δεν παθαίνουνε. ΜΠΟΡΙΣ ΒΙΑΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Εκδόσεις: «ΓΝΩΣΗ»Μετάφραση: Αντώνης Φωστιέρης και Θανάσης Θ. Νιάρχος

Alone with our madness and favorite flower We see that there really is nothing left to write about. Or rather, it is necessary to write about the same old things In the same way, repeating the same things over and over For love to continue and be gradually different. f

Η κότα αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για το που οδηγεί η αδιάκοπη συμβίωση με τους ανθρώπους. Έχει χάσει εντελώς την ευκινησία και τη χάρη ενός πτηνού. Η ουρά της ορθώνεται πάνω από τον προεξέχοντα πισινό της σαν ένα πολύ μεγάλο καπέλο κακού γούστου. Οι σπάνιες στιγμές τη

Αντικαθιστώ τη μελαγχολία με το θάρρος, την αμφιβολία με τη βεβαιότητα, την απελπισία με την ελπίδα, την κακία με την καλοσύνη, την μεμψιμοιρία με το καθήκον, το σκεπτικισμό με την πίστη, τα σοφίσματα με την ψυχρότητα της ηρεμίας, τον εγωισμό με την ταπεινοφροσύνη. Οι π

drunk and writing poems at 3 a.m. what counts now is one more tight pussy before the light tilts out drunk and writing poems at 3:15 a.m. some people tell me that Im famous. what am I doing alone drunk and writing poems at 3:18 a.m.? Im as crazy as I ever was they d

όταν ο θεός αποφάσισε να δημιουργήσει τα πάντα πήρε μια ανάσα μεγαλύτερη και από τσίρκου μπάντα και έτσι άρχισαν τα πάντα όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να καταστραφεί το ήταν χώρισε απ το θα και βρίσκοντας μόνο το γιατί το συνέθλιψε στο επειδή Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

«...λες και ο Διάβολος καλοτάιζε το ανθρώπινο γένος μέσα στο κοτέτσι του, για να το παχύνει και να το καταβροχθίσει με την ησυχία του».