Νύχτωσε νύχτα! Έλα να σκεπάσεις όλα αυτά που η μέρα χλωμιάζει. Εσύ ξέρω πως μπορείς όλα λαμπερά να τα κάνεις. Όλα εκτός από εκείνα που λαχταρούμε κρυφά να κρατήσουμε. Μάγισσα εσύ, γητεύτρα των ερωτευμένων φιλιών και της αφής που απαγορευμένη μοιάζει...

Άφησέ με... άσε με να ταξιδέψω αργά το χέρι μου μέσα στο δικό σου να διαβάσω τις λέξεις που θέλεις να γράψεις και τα χάδια που κρατάς ή που αλλού χαρίζεις... άσε με το στόμα μου να σεργιανίσω στο μέτωπο τα μάτια το λαιμό σου κι αργά στο στόμα να σε φιλήσω με βάραθρο να μ

Λέξεις βιαστικές σαν χάδι που παράνομο το λένε εκείνοι που δεν ξέρουν. Να ήσουν εδώ... Στου κρεβατιού μου την καταιγίδα ούτε μια λέξη μόνο της ανάσας σου την ώρα να πίνω να μεθώ του ανώνυμου λυγμού σου το σκοτάδι θέλω απόψε από το στόμα σου να κυλήσει ως το λαιμό τους ώμο

Αυτό το βράδυ, η φωνή μου με ξεπέρασε. Επέλεξε το δικό της τέμπο για να σου πει όσα εγώ τεχνηέντως αποφεύγω. Γυμνή η φωνή. Γυμνές οι λέξεις. Κι ό,τι κρατώ, μια ελπίδα πως στο φως που θα φέρει του νου τα μυστικά, οι σκέψεις μου δεν θα τρομάξουν και ανεξίτηλε

Ημερολόγιο 160 Μέσα στο ζεστό καλοκαίρι να ανασαίνω τη ζωή σου. Βόλτες ατελείωτες στο πλάι της θάλασσας, ένα μπουκάλι κρασί, την αλμύρα για ρούχο. Με τα λαμπερά πρωινά και εκείνα τα βράδια τα βυθισμένα στο σκοτεινό νερό. Τέτοιες εικόνες πλάθω, να σε προκαλέσω

Αρχαίο τέμπλο νύχτα πιο σκοτεινή κι από τις ενοχές Σαν όνειρο κι όμως με όνειρο να μη μοιάζει. Ξυπόλητη σε γη που μόλις τη βροχή κοιμήθηκε. Κανείς. Τι ερημιά γεννά η μνήμη σαν τα όνειρα θελήσει να διαλέξει. Σαν να ακούω τη φωνή σου μα τη φωνή σου δεν την ξέρω πρέπει μια

Άρρητο μυστικό η νύχτα. Από στόμα σε στόμα περνάνε κάποια κομμάτια της κι αυτά με τόση προσοχή, σαν ζωές να κρέμονται από την αποκάλυψή του. Έτσι, σαν μυστήριο δώρο και σαν κρυφή στιγμή να περνάς κι εσύ από τη ζωή μου, πότε αύρα και πότε ποταμός, να δροσίζεις τη

Στο είπα, δε στο είπα; Θα ανοίξει και πάλι ο ουρανός, καρδιά μου... Έλα μου, έλα κοντά, μη φοβάσαι. Είχα τόσο καιρό να δω το πρόσωπό σου. Τόσο καιρό να ακούσω τη φωνή σου. Δεν σε απέφευγα, όχι, οι άνεμοι απλά έπαιρναν μακριά τη μυρωδιά σου. Δεν σε αναγνώρισα σαν ήρθες

Σαν βεντάλια που ανοίγει και πίσω της το πρόσωπό σου κρύβει. Εκείνο το πρόσωπο που κρυφά γελάει και μυστικά μου κρατά. Σαν μωβ βεντάλια που στον αέρα σκορπά το άρωμα που κοιμάται ήσυχα στο λαιμό σου, το άρωμα που κρατάς στα χέρια σου και απλόχερα το χαρίζεις όπ

Ζητάω μια νύχτα... Σα βροχή να πέσει, να με λιώσει... Ανάσα να γίνει ο κάθε μου πόρος, η κάθε μου στιγμή, η κάθε μου νίκη, η κάθε ήττα. Νύχτα κεραυνών και δρόμων αδιέξοδων που με έρωτες μοιάζουν. Βροχή, της Νεμέσεως κόρη, ερωμένη σου ονόμασέ με, θεραπαινίδα στου πάθους

Όναρ, αυτή η νυχτιάτικη γυναίκα μόνο πόνο έχει να σου δώσει. όση ηδονή, τόσο πόνο. έτσι μετράει η ίδια τους έρωτες της. και στο λέω εγώ που για αυτόν τον πόνο παρακαλώ την κάθε μέρα και κάθε μέρα μου τον αρνείται. μόνο κάτι γρατσουνιές ψιθυρίζουν κάθε φορά το αιώνιο φευγιό