Τέσσερα ερεθίσματα - μία απάντηση.   Στη μνήμη ενός Ποιητή, δίχως Ποίηση. Οι Φρουροί των Εθνών. Η μονδέρνα Διανόηση και η ποινικοποίηση της Βλακείας. Ο Ευαίσθητος Σοσιαληστής.     Kυρίες, Κύριοι και Άλλα Όντα, για πρώτη φορά στα ίντερνετς το αυθεντικό κείμενο της περίφ

Η Ορθοδοξία απέδειξε την ανωτερότητά της και οι αδελφές Μαγγίρα αναγνώρισαν το Κόσοβο, όμως αυτό που μένει είναι κάτι διαφορετικό.   Η Ρωσία βάζει τον αγωγό, η Ουκρανία το ηλιέλαιο κι εμείς το βαθύ λαρύγγι.

This entry was posted on Τετάρτη, 21/05/2008 at 14:35 and is filed under

Sunday is gloomy, my hours are slumberless. Dearest, the shadows I live with are numberless. Little white flowers will never awaken you, not where the black coach of sorrow has taken you. Angels have no thought of ever returning you. Would they be angry if I thought of join

Ο Ραβέλ πέθανε το 1937, ο Ντεμπισί το 1918 κι εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.   (από το in.gr)   Δεν ξέρω από που πρέπει ν’ αρχίσει κανείς, με τα ellinikos και την ασχετοσύνη των συντακτών του in.gr. Ήταν και το σοκ μεγάλο, ώστε ν’ αναβάλλω την κριτική επί των… “παρο

Κυρίες και Κύριοι, το video-clip του τραγουδιού που κάνει τους emo να χαμογελάνε!     (είναι σκωπτικό, ηρεμήστε)

-οριστε? τι ειναι τουτο? -διαχειριση χαρας λεμε…. -χαρα? -παρουσα! -ουφ! τωρα απο που ξεφυτρωσες εσυ? τι να σε κανω? δεν εχουμε χωρο…δυστυχως…ειμαστε κλεισμενοι…δεν μπορειτε να μεινετε. -οπου να’ ναι, δεν με πειραζει… -κοιτα…εδω οι πελατες ειναι μονιμοι και καπως μονοχνωτο

η χαρα, σε αντιθεση με τη λυπη, δεν λεγεται απλως μεταδιδεται πιστευω. ετσι ειναι ο τροπος μοιρασιας της. ανοιχτε τους δεκτες σας. εκπεμπω!? αχ! καντε τα κουμαντα σας… σας στελνω τη χαρα μου. ετσι, γιατι πρεπει να γυρναει!!!

πιο πολυ απ’ολα φοβαμαι πως οταν ερθεις κοντα μου θα μου λειπει η ελλειψη της απουσιας σου και δεν θα μπορω πια να σε χαρω. pyramid song i might be wrong 

θα με αγαπας κι οταν δεν θα σε θυμαμαι πια? κι οταν δεν θα υπαρχω για σενα? sin tu amor no vivere υ.γ: ξερεις μια αγαπη μη εγωιστικη? πες μου!

μια φορα σου ειπα σε θελω μια φορα σου ειπα σε χρειαζομαι μια φορα σου ειπα μεινε μια φορα σου ειπα σε αγαπαω μια φορα σου ειπα κρατα με αγκαλια καμμια φορα  δε μου ειπες τιποτα αλλα μου εδειξες τα παντα! μια φορα σου ειπα τα παντα καμμια φορα δε σου εδειξα τιποτα. that was

με τις λεξεις οσο και να προσπαθω, οσο και να με μαγευουν…δεν τα καταφερνω…σχεδον παντα με προδιδουν. οι αριθμοι, απο την αλλη, ειναι πιστοι μου συντροφοι και αρωγοι. δεν ειναι οτι εχω αυτο που λεμε “μαθηματικο μυαλο” αν και εχω λογικη σκεψη, τετραγωνισμενη σχεδον…οσο κι αν

δεν εχει σημασια αν σου εδωσα δανεισμενη αγαπη. δεν εχει σημασια που προσπαθησα να την ξεχρεωσω μαζι σου. σημασια εχει οτι δεν την ζητησες και δεν σε ρωτησα ποτε αν την χρειαζεσαι. δεν μου ανοιξες ποτε λογαριασμο. φταιω. συγνωμη που σε εντυσα με τα ρουχα του. συγνωμη που σο

θυμαμαι μικρη στο σχολειο που γραφαμε λευκωματα. ποτε δεν ειχα δικο μου αλλα οταν τα αλλα παιδακια μου ‘διναν το δικο τους για να συμπληρωσω τους ορισμους μου στα “τι εστι…” παντοτε κολλουσα. ποτε δεν ηξερα να δωσω μια απαντηση, ποτε δεν μου ερχοταν…οπότε ειτε απαντουσα ασχ

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό Έτσι ανάποδα λυγάει το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα Λες κι η στάθμη της αγάπης πάει να βρει πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί Πως κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί, για ανθρώπων έργα Αδιόρθωτα τα μάτια κι ο

πειραζει πολυ που ετυχε να διαφερω απο μικρο παιδακι? πειραζει πολυ που θυμωνα για τη μοιρα μου? πειραζει πολυ που νοιαζομουν παντα πιο πολυ και στεναχωριομουν να μην ειναι ΠΟΤΕ η μερα και η νυχτα των αλλων σαν τη δικη μου? πειραζει πολυ που δεν ειμαι οσο δυνατη εσεις με πι

αν σε ειχα τωρα εδω θα παγωνα. αν σε ειχα χθες εκει θα ντρεπομουν. αν σε ειχα εδω τωρα κι εκει χθες απλως θα ημουν ευτυχισμενη στο μεταιχμιο και τελικα χαρουμενη και αυριο. αν με ειχες κι εσυ το ιδιο, θα ελιωνα και θα πεθαινα και δεν θα ειχεκαμμια σημασια ουτε το τωρα, ουτε