Σκοτάδι! Δίπλα μου, γύρω μου, μέσα μου, βαθύ σκοτάδι, φαινομενικά αδιαπέραστο. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμουνα προτού σε γνωρίσω, αλλά οι εικόνες ξεγλιστρούν απ’ το μέσα μου βλέμμα, μού βγάζουν τη γλώσσα σαρκαστικά κι εξαφανίζονται. Ούτε καν την όψη μου δεν μπορώ να δω. Και τ

Επέστρεψαν δριμύτερες οι αϋπνίες, κι επειδή πολύ με χαλάνε -μια και δε μου επιτρέπουν να γράψω- αποφάσισα να επισπεύσω το μέλλον μου. Έτσι, από αύριο κιόλας, βάζω μπρος με τα σχέδια για τη μετακόμισή μου στο χωριό. Θα ήθελα να κλείσω το σημείωμα εδώ, αλλά είναι κρίμα να μη

Μονόχνοτος είσαι, καλέ μου, μονόχνοτος. Μονόχνοτη κι εγώ. Τουλάχιστον όμως εγώ έχω ένα άλλοθι. Είμαι μικρή. Έχω τα μισά σου χρόνια. Εσένα, όμως, η δικαιολογία σου ποια είναι; Στ’ αλήθεια θέλω να την ακούσω. Όχι για να δικαιώσω εσένα, αλλά εμένα. Εμένα και την τότε επιμονή μ

Επιστροφή στο χθες μου. Απόσπασμα από μια νουβέλα που έγραψα δέκα χρόνια πριν με τίτλο Το Λάθος Πάθος: Ίσως ποτέ να μην κατάλαβες, το πόσο πόνεσα για σένα, όταν το σώμα σου ήταν ακόμη εδώ. Τώρα, έχω απομείνει μοναχός με την ψυχή σου, και οι αναμνήσεις μου, σαν το νερό τρ

Σε ήξερα από πάντα, μα σε γνώρισα πολύ νωρίς, σε έμαθα πολύ αργά – έτσι νιώθω τώρα, κι ας μη βγαίνει νόημα από τα λόγια μου. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Θα σου εξηγήσω τι θέλω να πω. Απ’ την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε, απ’ το πρώτο λεπτό που οι πορείες μας συνέκλιναν, ένιωσα ότι

Πλάνα αφηρημένα. Εσύ, να κάθεσαι στο γραφείο σου και να προσπαθείς να γράψεις κάτι σ’ ένα τετράδιο. Εσύ, μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Εσύ, να συνομιλείς με κάποιον στο τηλέφωνο και να του πουλάς πνεύμα. Εσύ, να προσπαθείς μάταια να μαγειρέψεις και το γέλιο μου από

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το ήξερα. Το ήξερα ότι τον πρώτο έρωτα της ζωής μου θα τον γνώριζα μπροστά ή πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, μέσα από λόγια γραμμένα από πρόσωπα απροσδιόριστα. Τη φωνή του, ήμουνα σίγουρη, θ’ άκουγα για πρώτη φορά σε μια συσκευή τηλεφώνου. Την ε

Πάνω σ αυτό το κείμενο δούλευα, ή μάλλον ξαναδούλευα, αυτή τη βδομάδα. Πάει καιρός να γράψω κάτι καινούριο, αλλά μάλλον θ αρχίσω να το κάνω σύντομα. Μέχρι τότε απολαύστε ένα απόσπασμα από την εκδοχή 3 του "Σ Αγαπώ Απελπισμένα", που δυστυχώς σηκώνει ακόμη πολλή δουλειά. «.

Ένας φίλος παλιός με τον οποίο χαθήκαμε για χρόνια, για να ξαναβρεθούμε τώρα - εντελώς τυχαία - μέσω αυτού του μπλογκ, με ρωτούσε χθες γιατί δεν ανεβάζω εδώ τα κείμενά μου. Ε, λοιπόν, η απάντηση είναι απλή: Επειδή τα ανεβάζω αλλού, στα Διηγήματα τα οποία δεν προτίθεμαι να

κι αν συνεχίσει έτσι θα με κάνει να παρατήσω τη φυσική μου ευγένεια και ν αρχίσω να βρίζω. Τι μύγα με τσίμπησε πάλι; Να, ανάρτησα δύο κείμενα στα Διηγήματα, τα οποία αρνείται να εμφανίσει στην πρώτη σελίδα. Τέλος πάντων, ελπίζω να του περάσει σύντομα. Αν θέλετε να διαβάσετ

Ανέβασα το κεφάλαιο 28 από τις Μνήμες της Μέθης στα Διηγήματα... Υπολείπονται άλλα είκοσι εφτά, ή δεκατέσσερα, ή τριάντα ένα μέχρι η ιστορία αυτή να φτάσει στο τέλος της...

Μόλις άρχισα τη συγγραφή ενός νέου εκτενούς κειμένου, που αν μου βγει θα καταλήξει. Αν όχι, τι είχαμε τι χάσαμε! Ανέβασα ήδη το πρώτο κεφάλαιο στα Διηγήματα Σημειώστε ότι είναι η πρώτη γραφή, και έτσι το τελικό κείμενο ίσως να μην έχει καμία απολύτως σχέση μ αυτό που διαβά