το ότι άλλοι έζησαν για λογαριασμό μου το όνειρο είναι ευρέως γνωστό. αυτό όμως που παντελώς αγνοείτε είναι ότι ουδεμία συμμετοχή δήλωσα στον τρόμο σας μπρος στη ζωή, αντιθέτως ήμουν παρών κάθε φορά που εκφραστήκατε με αυτοσαρκασμό. ελπίζω δε, να δεχτείτε ότι υπήρξατε σφ

δεν σας λέω ότι μια κάποια τέλος πάντων· έμπνευση δεν μπορεί να διασχίσει και εμένα την ψυχή μου επειδή δεν έχω την δυνατότητα ν’ αναγνωρίζω τα βάθη των σκέψεών σας και αρκούμαι μόνο να βολιδοσκοπώ τις προθέσεις σας. μην ξεχνάτε, ότι συμμετέχω στα όνειρά σας· μέσα στα ελ

ο κόσμος είναι κι αυτός μια ποικιλία που χρειάζεται κάθε τόσο την άποψη πως δεν είναι τελείως ισοπεδωμένος από χάντρες, πλουμιστά φτερά και τεχνολογικά κοσμήματα. η απόδειξη βρίσκεται σε εκείνο το ημερολόγιο σταματημένο στη σελίδα που περιγράφω το στρίμωγμά μου με μια Μα

κάποιοι μιλούν για πολλά χρόνια που πήγαν χαμένα, μερικοί προσδιορίζουν ακόμα και τον αριθμό. ξέρω όμως κάπου ένα χωριό, υπνήλεο στην κοινή λογική, όπου τα πάντα κινούνται σαν φευγαλέες αναμνήσεις. κάθε πρωί οι κάτοικοί του μαζεύονται σε έναν διαμορφωμένο χώρο, εκεί όπου

ότι εξιστορώ όσα έγιναν τότε συνείροντάς τα και με επινοημένα περιστατικά· θέλοντας να τα υπογραμμίσω, δεν το έκρυψα· κι ούτε βεβαίως το φανέρωσα ποτέ, γιατί πρέπει να σας πω ότι οι λέξεις που με τόση επιμέλεια διαλέγει ο αφηγητής μου δεν είναι γραμμένες να διαβάζονται

Το παρθενικό μου κλιπάκι, κατόπιν υποδείξεων του Κωστή Ψαρράκη, τον οποίο θερμοευχαριστώ. (για να το δείτε κλείστε την μουσική στ αριστερά) Το ποίημα είναι από τα "Δέντρα θαλάσσης ανεπλέκονταν..." Το μουσικό κομμάτι είναι από το άλμπουμ "Επιστροφή" του Στ. Λάντσια

όπως λαμποκοπούν εκείνα τα άγρια μέταλλα που τη λάμψη τους αρπάζει η ματιά από μια μόνο γωνία, έτσι κι εγώ είμαι σίγουρος πως κάποτε είχα την ικανότητα να πετάω χαμηλά παρουσία πλήθος μαρτύρων που τώρα λένε ότι τους διαφεύγει το γεγονός. βλέπετε όλο αυτό το πλήθος, κάπο

με την ανακοίνωση των ειδημόνων σταμάτησε μεμιάς η ανησυχία του κόσμου, βέβαια, είναι κατανοητό· καθώς δεν υπήρξε ποτέ συμβάν τόσο φοβερό όσο αυτό, έως ότου μια μέρα πετάχτηκε κάποιος και ανέφερε μία μία με γραφειοκρατική ακρίβεια όλες τις πιθανές συνέπειες. η ανησυχία ε

η σιωπή της νύχτας η τόσο πηχτή· τόσο συμπαγής. στηρίζει καλύτερα τη σκεπή μας από την σιδερένια αψίδα που πάνω της τόσο επενδύσαμε. εσείς που τόσο καλά γνωρίζετε πως ταξιδεύουν τα σκοτάδια· θα έχετε ασφαλώς αντιληφθεί εκείνη τη φιγούρα που κάθε βράδυ ισορροπεί στην κορυ

οι παλιές πληγές κάποτε μοιραία θα ψηλαφιστούν· θα αφεθούν σε τρεμάμενα, τρυφερά ή απερίσκεπτα δάχτυλα. όταν το κορμί αφεθεί και γλυκαθεί σ’ εκείνους τους αληγείς ανέμους των τροπικών, το παγωμένο ξαφνικό ξύπνημα θα είναι οδυνηρό πάνω σε ‘κείνη την έρημη γέφυρα, γιατί πά

Την Κυριακή βρέθηκα σε μια εκδήλωση στον Δήμο Υμηττού, με θέμα το «έντεχνο» ελληνικό τραγούδι. Συζήτησαν γι’ αυτό η δημοσιογράφος Στέλλα Βλαχογιάννη, συνεργάτης πολλών έγκριτων εντύπων, και παραγωγός της εκπομπής «ιατρείον ασμάτων», στο Δεύτερο, που μου αρέσει να ακούω κ

Τα λόγια είναι πάντα πιο λίγα από τα αισθήματα... γι αυτό ένα ματσάκι τρυφερές Μικρές Κυκλάδες, δώρο στους "ανέλπιστους" φίλους και συνταξιδιώτες σε τούτη την γεμάτη ανάσες κι υποσχέσεις μαγεμένη θάλασσα...

Ομολογώ πως δεν συμπαθώ και πολύ τις ημέρες-αφιερωμένες-στην μητέρα, την γυναίκα, την ποίηση κ.λ.π., γιατί μου φαίνονται σαν μέρες-άλλοθι στις ενοχές μας. Γιορτάζουμε νομίζω ό,τι δεν τιμούμε όπως του πρέπει κάθε μέρα. Επειδή λοιπόν πιστεύω ότι η ποίηση δεν είναι μια άνυδρη

Καιρός λοιπόν για νέo "φτου ξελεφτερία!" (πόσες φορές ακόμη αλήθεια;...) Η φωτό είναι της aqua.

Α, οι χυδαίοι και βρόμικοι άνθρωποι που μοιάζουν πάντα οι ίδιοι, που χρησιμοποιούν βρισιές αντί για τις συνηθισμένες λέξεις (…) Θαυμαστή ανθρωπότητα που ζει σαν τα σκυλιά, που είναι πιο χαμηλά απ’ όλα τα ηθικά συστήματα, που γι’ αυτήν δεν επινοήθηκε καμμιά θρησκεία, δεν δη

Στην Μαριέλα One bourbon, one scotch, one beer! Σε όσα έγιναν και δεν ξεγίνονται. Στα Κυπαρίσσια και στ’ αδικημένα πεφταστέρια. Στον μώλο, τον Γιάννη και την Έστερ. Στα Κουφονήσια και στα γέλια τ αλατιού. Σ’ αυτούς που ήρθαν και δεν έφυγαν. Στον Γιώργο, τον Αρκούδο, τον Στ

Οι μάσκες όλο και πληθαίνουν γύρω μας (με απόκριες ή χωρίς), κι εγώ σας αφιερώνω ένα επίκαιρο -αλλά και άκρως διαχρονικό- τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, σε εκτέλεση απολύτως εναρμονισμένη με το κλίμα των ημερών. Επί σκηνής, σε κατάσταση... διονυσιακής έμπνευσης, ο

Και μετά τα όχι συχνά στα μέρη μας χιόνια, ας μεταφερθούμε στο πιο οικείο θερμό κλίμα του Νότου. Ο λόγος σ έναν ελάχιστα γνωστό στην Ελλάδα, αν και εξαιρετικό, Κουβανό ποιητή, που έζησε τη μισή του ζωή αυτοεξόριστος στην Ισπανία, τον Γαστόν Μπακέρο (1918-1997). Μόλις το 2

Μυστικό τοπίο Επειδή δεν είμαστε μέρος του λόγου τους, το δικό μας μυστικό τοπίο το βλέπουμε κάπως έτσι... Ή έτσι... Ή έτσι... Ή έτσι... Ή ακόμα κι έτσι... Tα μικρά αυτά αριστουργήματα είναι του Ηλιογράφου, που τον ευχαριστώ από καρδιάς (ελπίζω να μην

(στον Θερσίτη που ζήτησε Μάλαμα)

Πέντε κούκοι δεν φέρνουν την άνοιξη, αλλά είναι μια αρχή όπως και να το κάνουμε... Αν σ αυτούς προσθέσουμε και την συννεφούλα , όλο και πάει να στηθεί η "νεφελοκοκκυγία" μας... Αν τώρα προσθέσουμε και τους 5000 έλληνες, ίσως νάβρουμε και λίγο χώμα... (πώς τα καταφέρατε και

Μα φυσικά... οι μπλόγκερς εκβίαζαν τον Θέμο!... Και τσακώθηκε με τον αδελφοποιτό του, τον Μάκη!... Και στενοχωρήθηκε ο καημένος ο Κώστας!... (και πολύ αργεί η Express service!...) Αχ Ελλάδα, σε πενθώ...

01 Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι - eSnips, share anything Ε, να λοιπόν, έρχεται μια στιγμή όπου διαψεύδονται οι διαψεύσεις… Κι εκεί που αρματωμένη, μ’ όλες σου τις διαψεύσεις, τον εαυτό σου έχεις πείσει, πως λάθος έχεις καταλάβει, πως πρέπει φτου κι απ’ την αρχή να ξαναστήσεις

Μου αρκώ! demon February 27th, 2008 (σε συνέχεια της συζήτησής μας) …. πάντα μου αρκούσα. Και πάντα κατάφερνα να με κάνω ευτυχισμένη. Πρώτη εγώ, μπορούσα να με κάνω να γελάσω, να ξεφύγω, να είμαι καλά. Την ανεξαρτησία μου, την ελευθερία μου με αυτή την έννοια, τη βάζω ως