Βλέπω το λόγο της Pina Bausch στην ΕΤ1. Έγινε χορογράφος επειδή ήθελε να χορεύει. Αλλά τελικά, χόρεψαν όλοι οι άλλοι τον εαυτό της! Εκπληκτική… Καμία μουσική δεν μπορεί να με εκφράσει τα τελευταία λεπτά. Σήμερα, χτες. Ή εγώ δε βρίσκω νότες που να χωράνε στο πεντάγραμμο. Σκέ

Σκεφτόμουν… τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο; Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο

Τι να σε χρεώσω ψυχή που δεν κρύβεσαι, που δε χωράς και που δε με χωράς; Τι να χρεώσω στις ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τα σκαλιά, ακούραστα ως τώρα; Μέσα-έξω πόνος. Μέσα-έξω ύπαρξη. Μέσα-έξω νότες. Μέσα-έξω αύρα, βλέπω, θέλω, αισθήσεις, ταξίδια σε ό,τι δεν μπορώ (

Πολύ μ’αρέσει η ιδέα, τελικά. Κάθομαι 02:46 κι ακούω μουσική. Nightwish για τώρα. Έχω κολλήσει με τη μελωδία του «Amaranth». Τέτοιο τίτλο δεν είχε χρησιμοποιήσει και η Enya; Η μάνα μου δε με εγκατέλειψε. Εγώ μπορεί να εξαφανίστηκα λιγάκι. Μπορεί και να έχασα τον κόσμο που μ

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

(Πηγή εικόνας: www.sfflamenco.com) Σπρώξε! Λίγο ακόμα. Λιγουλάκι ακόμη, έλα. Πιο κοντά. Να χορέψουμε. Φλαμένκο. Πορφυρό και πυρωμένο. Πάνω σε σεντόνια ιδρώτα με στιλετιές από κατάμαυρα τακούνια. Ψηλά και περήφανα. Από κείνα κει που κολακεύουν το πόδι ολόκληρο. Το μπρος και

Επί 6 μήνες ζω τη δική σου ζωή. Επί 6 μήνες υπάρχω στη δική σου ζωή. Ξέρεις, να, έχω αφήσει τα πάντα. Για εμάς, ναι. Γιατί πάντα ένας είναι μπροστά, κι ένας ακολουθεί. Ένας ορίζει κι ένας διορθώνει. Ένας εισπνέει κι ένας εκπνέει! Όσο αντιυλιστής κι αν είναι κανείς, χτίζει π

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

Ανακάλυψα, πρόσφατα δυστυχώς –το δυστυχώς πηγαίνει στο πρόσφατα-, τους Ayreon. Δεν είναι ακριβώς συγκρότημα… Είναι project του Δανού μουσικού και συνθέτη, Arjen Anthony Lucassen, ο οποίος καταφέρνει να συγκεντρώσει μεγάλα ονόματα του gothic, heavy metal, death, power, progr

Η vvampirella που είχε προχτές τα γενέθλιά της (ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ, ΛΑΜΠΕΡΑ, ΑΞΕΧΑΣΤΑ μικρούλα!) με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που το ψάχνει το πράγμα. Μέχρι και σημειώσεις αναγκάστηκα να κρατήσω για να μπορέσω να αποδώσω τα μέγιστα. Από όσο κατάλαβα από τον εμπνευστή (equilibr

(Πηγή εικόνας: www.change-management.com ) Πάρε, βγάλε, αφαίρεσε. Μη μου δίνεις άλλο. Όχι άλλο, να χαρείς. Σταμάτα το για λίγο. Τράβα το πόδι σου από το πεντάλ, κράτα το χέρι σου μακριά από το πρόσωπό μου, κλείσε το στόμα σου λίγο και γείρε το κεφάλι να δεις. Γείρε το ψηλά,

Έχεις σκάσει ένα από τα πιο πονηρά σου βλέμματα… αυτό της άνοιξης. Σε κείνη την εκδρομή της Κυριακής με τις μηχανές, την Καθαρά Δευτέρα αλλά και κάθε μέρα που βγαίνουμε και περπατάμε, βλέπω τη φύση ξυπνητή, με πανέμορφες λυγερόκορμες αμυγδαλιές να σχηματίζουν ροζ δάση μπροσ

Δε σε βλέπω demon March 5th, 2008 Αρρωσταίνεις… Αρρωσταίνεις κάθε μέρα, επειδή πολλά και διάφορα δε σου πάνε. Αρρωσταίνεις γιατί νοιάζεσαι πολύ για τους άλλους και τους θες καλά. Αρρωσταίνεις γιατί δεν έχεις για να δώσεις. Και τώρα, αρρωσταίνεις επειδή ο άλλος σε πονά. Σε

Δεν μπορείς να ησυχάσεις, το ξέρω. Σκέφτεσαι που και που μην ανοίξω την πόρτα και σκορπίσω την ύπαρξή μου μακριά σου. Το σκέφτεσαι. «Φοβάμαι μη μ’αφήσεις. Φοβάμαι μη φύγεις», φοβάσαι. Μην τολμήσεις να με αφήσεις ποτέ. Τ’ακούς; Σου λέω! Κι εσύ… κρατάς μέσα σου το φόβο, τον ε

Ανεβαίνεις πατώντας σταθερά μέσα στις μπότες σου, στη σκηνή, και σηκώνεις νωχελικά την ηλεκτρική κιθάρα από το stand. Ανοίγεις τον ενισχυτή, ψαχουλεύεις τριγύρω με το μάτι και κάνεις μια μικρή κυκλική κίνηση με τα δάχτυλα και τα νύχια σου… Αγγίζεις την πένα με την αφιέρωση,

Παρατηρώ τη γάτα μου που έχει λιώσει. Σπρώχνει με το πρόσωπό της τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν κι απαιτεί χάδι. Την έχει πιάσει το ναζιάρικό της κι οφείλω να της δώσω σημασία και να ασχοληθώ μαζί της, μέχρι να κατέβει. Χαμογελά με περίσσια ικανοποίηση την ώρα που της τρί