Που είμαι; Εξω ο τόπος βράζει. Ο κάμπος εξεράθηκε μπάρμπα μ ακούω ενα φάντασμα με νεανική φωνή. Η ζέστη θα φταίει, σκέφτομαι καθως προσθέτει σιγανά η φωνή: εγιναν ουλ ασφαλτος πατερουλη μ ουλα σ λεου... Κοιτάζω γύρο μου αμήχανος. Η φωνή έχει δίκιο, ειναι σαφές οτι κάμπος μπ

Να το αφήσουμε να ζήσει ή να το κάνουμε γούνα το ζωντανό; Και μετα... να αφήσουμε και τον πάγο να παγώνει ή να τον λιώσουμε κι αυτόν; Κι έπειτα, τι θα μείνει να κάνουμε; Για ποιο πράγμα θα αναρωτιόμαστε; Εντάξει, αν μη τι άλλο θα έχουμε τις γούνες μας για να φοράμε κι ας έχ

Ολη τη νύχτα να πετάω, όμορφα, χωρίς το αγχος του κενού, χωρίς εσένα π αγαπάω, εντάξει, δε μιλάω, αλλα ολη τη νύχτα να πετάω, στον αέρα, στο καλάθι των αχρήστων, σαν το φτερό ανάλαφρος, σαν παλιόχαρτο στον πάτο του κουβά θαμένος, να πετάω μονάχα πια ζητώ, ειτε εκει στον άνε

Στις πέντε παρα κάτι το πρωί ξύπνησα απότομα. Ενας κρότος, μια σειρήνα συναγερμου, μια εξάτμιση δύστροπου απορυθμισμένου κινητήρα μ έδιωξε απο το όνειρο. Τεντώθηκα, σηκώθηκα, έβαλα νερό να ζεσταθεί, πάτησα το κουμπί να πάρει μπροστά το κουτί και δεν ξέρω γιατι, σκέφτηκα κάτ

Ηλεκτρόδια στα κατώγεια. Φωτισμός στα κελάρια όπου σωρεύονται οι σκέψεις. Βραδυνές αναμνησεις συμβάντων που δε συνέβησαν ποτέ. Η αποθέωση του αποπραγματισμού; Τι λέξη κι αυτή, καταλληλη για να στολίσει την πινακίδα μιας electric avenue ή να γίνει απλα η ακίδα που χαράσσει κ

Για κάθε αλήθεια στη ζωη μας χρειαζόμαστε ενα ψέμα. Για να την απαλύνουμε, για να τη δεχτούμε εξωραισμένη, για να μη μας πονάει. Η αλήθεια πονάει; Δυστυχώς σχεδόν πάντα... Και τούτο διότι είναι αυτή η αλήθεια που μας κάνει να τρέχουμε, να πίνουμε, να θέλουμε να ξεχάσουμε ή

Πέτα, απαλά, σαν το γλάρο που γλυστράει στο κύμα του αέρα, είσαι στη Μεσόγειο, όχι στη Μεσογείων, ούτε όπου αλλού δε θα ΄θελες να σαι. Τι κι αν εκει που θες να είσαι, πρακτικά δε μπορεις τώρα να πας, σημασία έχει στο νου σου να πετάς. Ξεκούμπωσε τα φτερά σου. Απλώσου, τεντώ

Επιχειρώ να γευτώ ενα φρικασε αυγοκομενο απ τα χεράκια μου! Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Οι πτυχές του απογεύματος λεπτές, το νερό αργει να βράσει, η χύτρα ειναι δανεική η ατμόσφαιρα στην έβδομη Τέχνη πολεμική, σφάζω το αρνί όπως ο Λεωνίδας τον Πέρση τον κατακτητή και κραυγάζ

Ευχές, λίγο πριν απ τις γιορτές. Σε περιμενω. Στην αιθουσα αναμονής θα είμαι, γιορτινός, όπως πάντα χαρούμενος, όπως πάντα λαχανιασμένος.

Λείπει ο Χορός του Ταψιού και το μαλλί της γριάς για να γλυκαθεί ο ηττημένος!