Αργά το απόγευμα σε αστικό λεωφορείο. Χαζεύω έξω από το παράθυρο και κοιτάω αγχωμένη το ρολόι γιατί μάλλον πάλι θα αργήσω . Ξαφνικά ακούω κάτι χτυπήματα στην πόρτα του λεωφορείου και ανθρώπους απ έξω να φωνάζουν τον οδηγό να ανοίξει. Είναι γύρω στους 5-6 γυναίκες και άντρ

Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να είμαι με κάποιον, να μην είμαι με κάποιον , να ψάχνω κάποιον. Βαρέθηκα όλους εκείνους τους ανώριμους που δεν ξέρουνε τι θέλουνε, όσους είναι και καλά "ώριμοι" άλλά είναι πανίβλακες, όσους το παίζουν κάποιοι , όσους το παίζουν "η άτιμη η πουτάνα η ζωή

Μια φορά ψιλο-παρεξηγήθηκαμε με ένα φίλο μου (για περίπου πέντε λεπτά ) και μου εξήγησε την “παράνοια της μειονότητας”. Οταν π.χ. ένα μαύρος παρεξηγήσει κάτι που δεν έχει καμιά σχέση με ρατσισμό, απλά και μόνο γιατί πάντα γυρεύει να επιβεβαιώσει ότι αυτός υπάρχει ή ότι το

Κατεβαίνω αμέριμνη από το λεωφορείο. Θέλω να περάσω απέναντι. Κοιτάζω, οκ το αυτοκίνητο από πίσω ακριβώς έχει σταματήσει και περιμένει υπομονετικά. Βαδίζω ανάμεσα στο κενό του λεωφορείου και του αυτοκινήτου και στέκομαι στην άσπρη διαχωριστική γραμμή για να στρίψω το κεφα

Ε ας το αλλάξω είπα και ξεκίνησα εις την αναζήτηση νέου.Τι το ήθελα? Ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να το αλλάξω,μου έβγαζε ένα σφάλμα λάθους και ότι έπρεπε να επικοινωνήσω με την bloggerομάδα υποστήριξης

Fri 7 Mar 2008 Μου την δίνει… (2) Μεταμεσονύχτια έμπνευση του M scientist στην κατηγορία Τα της επιστήμης καμώματα , Νευράκια... τσαταλάκια   Μου την δίνει… Όταν το ραδιόφωνο έχει 24 ώρες το 24ωρο σάμπα, σάλσα, τσατσά και κάθε άλλο είδους καρναβαλίστικη μουσική… Μου την δ

Πριν πολλά, πάρα πολλά χρόνια, όταν βρισκόμουνα ακόμη στα σύνορα της νιότης με τη μέση ηλικία, η οργή αποτελούσε τον ένα και μοναδικό κανόνα στην καθημερινότητά μου. Ήμουνα μόνιμα κατσούφης και θυμωμένος, τα έβαζα με όλους και με όλα, και οι λίγοι φίλοι που ακόμη με ανέχον

  Τα πρώτα νέα ήρθανε από τον Γ. -Νάντια: Πονάωωωωω…είμαι κομμάτια.. -Γ: Άσε κ γώ…ΠΑΝΤΟΥ... -Νάντια: Γιατί καλέ εσύ τι έπαθες? -Γ: Με δείρανε καμιά 20αριά αλλοδαποί γιατί είμαι και καλά emo…K δεν είμαι γαμώ την πουτάνα μου γαμώ...!!! Βρίζει ο αγανακτισμένος μου φίλος που

mallon isxuei to anti8eto.opws eipan oi prolalisantes arenes. Oi gunekes omws briskontai sti duskoli 8esi na perimenoun -kata basi toulaxiston to prigkipopoulo. Loipon agapiti otan s poun na perimeneis mnm kai auto den er8ei pote, pare tin tsantoula sou kai orma me fora sto

Κάτι ημέρες σαν και αυτές είναι που σκέφτομαι από την αρχή τις επιλογές μου. Κάτι ημέρες σαν και αυτές είναι που σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Να εξαφανιστώ από ανθρώπους και καταστάσεις. Να παρατήσω επιστήμες και κουραφέξαλα και όλες τις άλλες δήθεν επιστημονικ

Αρμονία.Εσωτερική ισσοροπία.Ε είναι κάποια πράγματα τα οποία δεν έχω.Δεν μπορώ ,άμα τσιτώσω τσιτώνω άγρια.Θαυμάζω κάτι τέρατα ψυχραιμίας που υπάρχουν και μπορούν και δεν εκνευρίζονται όταν τους κάνουν τσατσιές.Και κάτι που με εκνευρίζει αφάνταστα μα αφάνταστα είναι να μου α

Σάββατο ξημερώματα και κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή. Μόλις έχω τελειώσει το πακέτο με τα φιστίκια Αιγίνης που μου αγόρασε ο έρωτας. Έχω κατεβάσει σχεδόν μισό μπουκάλι Πέρδικα (δυστυχώς στον Τούρκικο εστιατόριο που παίζω μουσική δεν σερβίρουν single malt) και κάπως την

κι αν συνεχίσει έτσι θα με κάνει να παρατήσω τη φυσική μου ευγένεια και ν αρχίσω να βρίζω. Τι μύγα με τσίμπησε πάλι; Να, ανάρτησα δύο κείμενα στα Διηγήματα, τα οποία αρνείται να εμφανίσει στην πρώτη σελίδα. Τέλος πάντων, ελπίζω να του περάσει σύντομα. Αν θέλετε να διαβάσετ

Ανατρέξτε στους συνδέσμους σε αυτήν την ανάρτηση

μία ακόμη γιορτή-παρωδία για τους λίγους και εκλεκτούς, που θα συναντηθούν, θα πιουν και θα χαρούν και θα συγχαρούν ο ένας τον άλλο, ενώ οι πραγματικοί ποιητές θα ματώνουν με τις λέξεις σε κάποιο μοναχικό δωμάτιο... "ΕΤ-1. Μέρα γεμάτη ποιητές", γράφει η Ελευθεροτυπία. Το ί