Μαδάω νωχελικά το μυαλό μου και παλαντζάρω μεταξύ του «είμαι εδώ» και του «λείπω»! Προσπαθώ να αγγίξω τα πλήκτρα των δαχτύλων μου κι όμως γλιστρούν τόσο φυσικά, που υπνωτίζομαι και προχωρώ παρακάτω. Και να μιλήσω δε θέλω, να φανταστείς. Να αρθρώσω την ακουστική μου. Προτιμώ

Τι απαίσια μέρα… Χειμωνιάτικη τελείως. Ούτε καν φθινοπωρινή. Κι εγώ, κλασικά εικονογραφημένα, έξω. Πάνω στη μηχανή. Στα φώτα της Αττικής, του The Mall, της Ηλιούπολης, του Βύρωνα. Πήγα παντού. Πήγα και σήμερα. Ανώμαλη πρέπει να είμαι. Κάπου στην Κηφισίας είδα και την πορεία

Μου πέταξες με φόρα ένα μπουκάλι κι εγώ σου κάκιωσα. Αλλά όταν κοίταξα καλύτερα, είδα πως τούτο το γυάλινο δοχείο δεν ήταν σαν όλα τα άλλα. Μα μαγικό, με κρυμμένες ευχές μέσα του. Και πολύ σ’ευχαριστώ γι’αυτό, Μαλινάκι. Παιχνίδι λοιπόν, μετά από πολύ καιρό. Πάνω που σκεφτόμ

σκέψεις και φιλέματα στο μυαλό να κατευνάσεις την ψυχή πριν αυτή προλάβει να σε ξεράσει στην επόμενη ζωή να προλάβεις. να κρύψεις. να καμουφλάρεις μια απέραντη θλίψη, που στις καλύτερες μέρες της μοιάζει με λιβάδι μες τη μαργαρίτα. να μαδήσεις. όχι πέταλα με μελιά γεύση, αλ

Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Ουάααααααααααααααα Δεν είμαι καλά. Αιστάνομαι σα να χαστουκίζω την ψυχή μου. Σκατά μέρα. Τόσο άσχημη είχα χρόνια να ζήσω. Άντε μήνες… Δε θέλω να στα γράψω τώρα αυτά. Ίσως αύριο. Γιατί τούτο το σακί χωρά πολύ βρισίδι μέσα του. Είναι η πρώτη φορά στον τόσο καιρό που γυρίζω σπ

Τέλεια κεντραρισμένος! Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη. Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω. Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα

Σκεφτόμουν πόσο ιδιαίτεροι είμαστε. Όχι οι Έλληνες. Το ανθρώπινο είδος. Γνωρίζουμε μοναχα ένα μηδαμηνό και αμελητέο μέρος αυτού του κόσμου κι όμως, κάπου μέσα μας κουρνιάζει η σιγουριά πως τα ξέρουμε όλα, πως είμαστε κυρίαρχοι. Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο και γνωρίσαμε στοιχε

Νιώθω πως γερνάει το μυαλό μου. Η διάθεσή μου να είμαι. Όχι όμως και η επιθυμία μου να έχω! Νιώθω πως δε θέλω πια να είμαι έξω. Εκεί, μέσα στη βιτρίνα. Κι όμως, την ίδια στιγμή είμαι πάντα έτοιμη να καβαλήσω την τραμπάλα και να παίξω με την ανάγλυφη φαντασία του φεγγαριού.

Οτι και να λένε , ότι και να αναλύουν ότι και γράφουν μία είναι η αλήθεια . Ο Μητσοτάκης διαβάζει το μυαλό μας . Κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο και παρακολουθείστε του λόγου το αληθές . Ο Μητσοτάκης διαβάζει το μυαλό μας Είναι απίστευτο, και όμως διαβάζει το μυαλό μας

Image credit: Gallery (για απευθείας σύνδεσμο κλικ στην εικόνα) Με απογοήτευσες. Δε μπορώ να προσποιηθώ πως δε νιώθω απογοητευμένη. Με εκπλήσσω, αλλά περίμενα κάτι άλλο. Νόμιζα πως γινοταν κάτι άλλο. Και ξαφνικά, ένα περιέργο συναίσθημα υποψίας κατέκλησε τον κόσμο μου μίλια

Ε λοιπόν ναι! φοβάμαι τα αεροπλάνα! το παραδέχομαι, το λέω, το ΟΥΡΛΙΑΖΩ και δε θα σταματήσω να το υποστηρίζω με ακλόνητα επιχειρήματα! Πριν αρχίσετε με τις κωλοστατιστικές και τα “περισσότερα αυτοκινητιστικά ατυχήματα” θέλω να σκεφτείτε πολύ σοβαρά την περίπτωση να είστε μέ

Είναι μερικές φορές που φοβάσαι να αρπάξεις τη ζωή στα χέρια σου και να της ψιθυρίσεις γλυκά τις επιθυμίες σου. Δεν έχεις τη δύναμη να ακούσεις κι εσύ ο ίδιος τί θέλεις και φυτοζωείς ανάμεσα σε σένα και την ύπαρξή σου. Και το σκέφτεσαι, έντονα, πώς θα ήταν αν τολμούσες να κ

Μία καρδιά βουτηγμένη στη λήθη. Σαν Αφροδίτη αναδύεται πού και πού η αγάπη που τη βούλιαξε. Σαν οπτασία κάλλους, τραγουδά μαγευτικούς ψιθύρους. Και απλώνω το χέρι να την αγγίξω, να ζήσω για πάντα εκεί, μα φεύγει και στη θέση της φουντώνουν φλόγες πάθους, βουβοί λυγμοί, έρωτ

Γυμνάζεται το μυαλό; Ναι. Τι πετυχαίνουμε όταν γυμνάζουμε το μυαλό μας; Ας σκεφτούμε τι πετυχαίνουμε όταν γυμνάζουμε ένα συγκεκριμένο σημείο του σώματος. Δυναμώνει, έχει μεγαλύτερες αντοχές και κυρίως έχουμε μεγαλύτερο έλεγχο πάνω του. Η λειτουργία του γυμνασμένου σημείου ε

πηγα σημερα σε εναν πολυ καλο μου φιλο, εναν ανθρωπο με τον οποιο πολλες φορες συμπληρωνουμε μικρα κομματια σκεψεων ο ενας στον αλλον. Τεσπα καποια στιγμη μου δειξε καποια απο τα γραπτα του, απο τα οποια θα δανειστω καποιες σκεψεις. Εν τω μεταξυ η μαμα του λεει τρομερο καφε

Ας γράψουμε κάτι, μην το κλείσουμε και το μαγαζί… Έχει πανσέληνο απόψε. Και έχω γελάσει πολύ. Παρατηρώ φίλους, παρατηρώ τον κόσμο και πολύ γελώ με την πάρτη τους. Όχι με κακία βέβαια …τους χαιρομαι Και μου λείπουν. Απολογισμός του 2μήνου και μάλιστα με priority: -μου λείπε

Ο Γάλλος Αλέξις Λεμέρ είναι ο εχθρός των υπολογιστών και της… 13ης ρίζας! Αν και οι περισσότεροι δυσκολεύονται με τον υπολογισμό (χωρίς υπολογιστή, χαρτί και στυλό) της τετραγωνικής ρίζας, ο Λεμέρ τις δαμάζει με χαρακτηριστική ταχύτητα και άνεση. Την ικανότητά του αυτή την

credit: my gallery (την έχω πειράξει αλλά ΕΓΩ είμαι ο “author” hehe) Φωνές μόνο κυριαρχούν στον εσωτερικό μου κόσμο …όλες οι εικόνες μες στην ομίχλη. Ψάχνω να τις βρώ, απλώνω τα χέρια μου, μα τίποτε δε βλέπω. Μόνο ακούω. Και φαντάζομαι. Μία εικονική πραγματικότητα είναι η

Λοιπόν, έχω μπερδευτεί τελείως. Μα τελείως. Μα εντελώς τελείως. Δεν ξέρω τί ώρα είναι. Και για να είμαι ειλικρινής, ούτε και προτίθεμαι να μάθω, αφού μπερδεύτηκα για τα καλά. Όταν ήρθα εδώ, το ρολόι μου έδειχνε ώρα Ελλάδας. Έτρεχα να προλάβω το χρόνο, μιας και είστε 2 ώρες

Νιώθω πως όλο αυτό που ζώ είναι ένα τεράστιο 8ωρο σκληρής δουλειάς που δε λέει να περάσει. Μέσα στο μυαλό μου το μόνο που σκέφτομαι είναι -πώς έμπλεξα εγώ έτσι; -πότε θα γυρίσω πίσω; -μήπως βλέπω απλά έναν εφιάλτη; Κι αν ναι, γιατί δεν ξυπνάω να τελειώνουμε; Είναι πολύ άσχη

Χτές το βράδυ με είχε πιάσει για τα καλά η μαλακία μου. Παρίστανα τον Καραμανλή και το κολπάκι που κάνει με τα χέρια του για να μας πείσει και ενώ κόντευα να ψοφήσω από το γέλιο, μου ήρθε μία πολύ διεστραμμένη ιδέα στο μυαλό. Αν ήμουν εγώ Πρόεδρας; (κόμματος ντε) Τί καλά πο

Δύο θαλασσοπράσινοι αστέρες στο χαοτικό σύμπαν, υπνωτίζουν όλα τα βλέμματα. Λαμπυρίζουν σε βάθη αιωνιότητας νιότη, ευτυχία, ανεμελιά. Μοιάζεις με όαση σε κάποια μακρυνή Γή της Ερήμου. Τα μάτια σου οδηγοί σε καταπράσινα πελάγη γνώριμης ομορφιάς. Τα χείλη σου δυο βουνά που αν

Ο Σίζαρ έκλεισε με δύναμη την πόρτα του σπιτιού του συγχισμένος. Οι μεντεσέδες έτριξαν ενοχλητικά σχεδόν όπως ένιωθε τα νεύρα του να τρίζουν τεντωμένα μέσα στο κεφάλι του. Κάθισε στον άσπρο καναπέ και κοιτούσε το ξύλινο πάτωμα με μάτια που καίνε, γεμάτα αγωνία και τρέλα, γε

Ονειρεύομαι νησιά και παραλίες, έναστρους και καθαρούς ουρανούς, τη συντροφιά σου και δροσερά μπάνια στη μαύρη θάλασσα. Τα χέρια σου η πετσέτα μου, η γλώσσα μου…η δική σου. Γεύση αλμυρή και καλοκαιρινή, σα μαργαρίτα, πίνοντας τεκίλα και κοιτάζοντας στα μάτια σου. Αυτά τα υπ