Καλό Σαββατοκύριακο, guys. Φεύγω, πάω ride. Τριήμερο μέχρι το Λεωνίδιο. Να μαζέψω ψίχουλα, συναισθήματα, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα σύννεφα και η απόλαυση. Τα λέμε τη Δευτέρα ξανά. Αν σκοπεύει κάποιος να έρθει Rock’em all festival, come forward. Don’t be shy!

Σε έχω φανταστεί 1-2 φορές μέχρι τώρα να λες στα μάτια μου πως θες να παντρευτούμε, περιμένοντας εναγωνίως και λιγάκι αμήχανα την απόκρισή μου. Τις προάλλες που γονάτισες με νόημα και θεατρικότητα για να μου ζητήσεις συγνώμη, την είδα τη στιγμή ζωντανή. Άρα υπάρχει, όχι; Κα

Ετοιμάζομαι να τραβήξω νέο χαρτί. Οπότε, φρόντισε να την έχεις ανακατέψει δίκαια. Άσε τον αέρα να ορίσει ποιο χαρτί θα ανέβει στα δάχτυλά μου κι αν θα έχει πρόσωπο ή γραμμένη επιθυμία το κέρμα. Φύσα πίσω σου να διώξεις τα ίχνη και τράβα από την αρχή τη χορδή. Ετοιμάζω αλλαγ

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

Καλημέρες. Πολλές και ανάλαφρα ζουμερές. Πως κοιμήθηκα; Σκατά. Ξύπνησα τόσες φορές, μες τον ιδρώτα, τον υπνωτισμένο λήθαργο, τη βαρύτητα της ζέστης. Σηκώθηκα στις 03, πήγα κατευθείαν στο ψυγείο κι έκλεψα από τις παγοκυψέλες ένα τετράγωνο παγάκι. Το ακούμπησα πάνω μου και με

«Άσε με να το διορθώσω. Εμείς είμαστε πιο σημαντικοί από αυτό!». - Είμαστε πιο σημαντικοί από τη ζωή μας;

Ιούλιος 7, 2008 στο 3:34 μ.μ Αντώνης Βρίσκω απίθανο να γίνει κάποιο μνημείο στο χώρο του Πανεπιστημίου. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι το ερώτημα του πώς στεγάστηκε στο χώρο το Πανεπιστήμιο θα είναι πάντα παρόν. Και δε νομίζω ότι το κράτος ή οι υπεύθυνοι φορείς έχουν το απαι

Ιούλιος 7, 2008 στο 3:34 μ.μ Αντώνης Βρίσκω απίθανο να γίνει κάποιο μνημείο στο χώρο του Πανεπιστημίου. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι το ερώτημα του πώς στεγάστηκε στο χώρο το Πανεπιστήμιο θα είναι πάντα παρόν. Και δε νομίζω ότι το κράτος ή οι υπεύθυνοι φορείς έχουν το απαι

σκέψεις και φιλέματα στο μυαλό να κατευνάσεις την ψυχή πριν αυτή προλάβει να σε ξεράσει στην επόμενη ζωή να προλάβεις. να κρύψεις. να καμουφλάρεις μια απέραντη θλίψη, που στις καλύτερες μέρες της μοιάζει με λιβάδι μες τη μαργαρίτα. να μαδήσεις. όχι πέταλα με μελιά γεύση, αλ

Έχω μελαγχολήσει. Στη δύση του ηλίου. Έχω θυμηθεί. Στην αστροφεγγιά. Έχω αποκοιμηθεί ερήμην μου. Στην κάπνα.

Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Χθες βράδυ βγήκαμε με φίλους για κρασί, σ’ ένα ταβερνάκι της Πάνω Πόλης. Μια χαρά ήταν - οι μεζέδες καλοί, το κρασί καλόπιοτο και το μαγαζί γεμάτο κορτσούδια. Αφού φάγαμε και είπαμε κάμποσα για τα βλαστάρια μας ο καθείς, οι γυναίκες της παρέας άρχισαν να συζητάνε μεταξύ το

Ουάααααααααααααααα Δεν είμαι καλά. Αιστάνομαι σα να χαστουκίζω την ψυχή μου. Σκατά μέρα. Τόσο άσχημη είχα χρόνια να ζήσω. Άντε μήνες… Δε θέλω να στα γράψω τώρα αυτά. Ίσως αύριο. Γιατί τούτο το σακί χωρά πολύ βρισίδι μέσα του. Είναι η πρώτη φορά στον τόσο καιρό που γυρίζω σπ

 …προτείνεται να ονομαστεί η στάση του μετρό στο ΑΠΘ: http://abravanel.wordpress.com/2008/07/06/the-jewish-cemetery-of-thessaloniki-and-the-new-subway-a-proposition/ Οι αναγνώστες της καλύβας ίσως θυμούνται την άποψη που έχω διατυπώσει αρκετές φορές, ότι η Θεσσαλονίκη οφεί

Ιούλιος 4, 2008 στο 7:57 π.μ. coolplatanos Εχω την αίσθηση, αλλά ίσως είναι μόνο προσωπική, ότι υπάρχει μία κόπωση. Ωστόσο δεν ξέρω αν πεθαίνουν πραγματικά. Εκεί από όπου ξεκίνησαν δεν έχουν ακόμα πεθάνει πάντως. Λες εδώ να πεθάνουν όσο γρήγορα άνθησαν; Οκ, ακόμα και αν

Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ

Sui generis AV, χωρίς να θέλω να σοβαρέψω τη συζήτηση, κακώς απογοητεύτηκες. Η Ιστορία και οι προκλήσεις της είναι απέραντες. Αλλά αυτό είναι πολύ μεγάλη συζήτηση! Το ερώτημα που με απασχολεί -και για το οποίο υπάρχει απάντηση- αυτό τον καιρό είναι το εξής: Πόσοι άγγελοι κά

Tα αποτελέσματα μιας ε-πι-στη-μο-νι-κής έρευνας για το τι καπνό φουμάρουν οι Έλληνες μπλόγκερ (εγώ, old holborn ) την ηλικία, το φύλο τους, την εφημερίδα που διαβάζουν, αν προτιμάνε τις ξανθές ή τις μελαχρινές, τι ομάδα είναι - και άλλες απαντήσεις σε συγκλονιστικά ερωτήμα

Υγρή συννεφιά… Θαμπό φως. Φυλακισμένες ηλιαχτίδες. Και κάπου εκεί πίσω, πίσω από τον καπνό και τις στάλες από ήλιο, όλη η ουσία. Τα μυστικά. Η αντίληψη και συναίσθηση. Η blogosfaira έκλεισε σήμερα (4/7) 8 μήνες. Ευχηθείτε, ευχηθείτε μου!!! Πάρε το κλειδί, το τεράστιο, γεμάτ

Χτες είδα τον «Incredible Hulk», απογευματιάτικα, στα Village. Ο άντρας δεν καταδέχεται να πάει σε θερινό κινηματογράφο, λόγω της κακής ποιότητας εικόνας και ήχου, που έχουν αυτά τα σινεμά. Κι όταν πας να δεις action movie, ε, έχεις και κάποιες απαιτήσεις από την αίθουσα πρ

Αυτό ισχυρίζεται ο Ίνδικτος - και μάλλον έχει δίκιο. http://indictos.wordpress.com/2008/07/03/blogs/ Ας ετοιμαστούμε (ψυχολογικά ) για την  περίοδο των ισχνών αγελάδων που έρχεται - τέρμα η πολυκοσμία! (σημ. επειδή φεύγω για τη δουλειά, αφήνω το ποστ να γραφτεί στα σχόλια!

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

Του Θανάσημου Σε αποκλειστικές δηλώσεις του, ο αρχηγός της αστυνομίας δήλωσε: «Είναι μια δικαίωση. Είκοσι χρόνια τον ψάχναμε. Σε κάποιο σημείο είχαμε απελπιστεί τελείως. Αλλά πήραμε κουράγιο όταν είδαμε πόσα κιλά έχασε ο Κοσκωτάς. Σκεφτήκαμε ότι, αφού μπορεί να καταφέρει έ

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

Σε κοιτούσα επίμονα, διαπεραστικά στα μάτια και σκεφτόμουν πόσο θα ‘θελα να μου πεις να μη φύγω. Κι εσύ γλίστρησες μέσα στη χούφτα μου τα κλειδιά του σπιτιού μου. Και μ’έσπρωξες ελαφρά προς την είσοδο. Πέρασα το βλέμμα μου μια τελευταία φορά μπροστά από το δικό σου. Έσκυψες