Για μια εποχή περιφερόμουν σα φάντασμα, Μέσα στις σκιές της νύχτας, Από τόπο σε τόπο, Απ’ το τίποτα στο τίποτα. Δεν είχα κάπου να πάω, όχι στ’ αλήθεια, Μονάχα περιφερόμουν αναζητώντας στο άγνωστο, Μια υποψία πίστης που πεισματικά μου διέφευγε. Ωστόσο, δεν κατάφερα να τη βρω

Έρχονται οι στιγμές που επιστρέφεις σπίτι, είσαι κουρασμένος, νιώθεις κουρέλι και μόλις απλώσεις στον καναπέ συνειδητοποιείς πόσο μάταιη και ανούσια ήταν η μέρα σου. Πως ασχολήθηκες με πράγματα χωρίς ουσία και βάθος, και τελικά αναλώθηκες για ένα τίποτε. Δίνεις σημασία σ΄

Να δραπετεύεις κάθε τόσο, Απ’ τους άλλους και απ’ τον εαυτό σου, Αυτό πρέπει αμετάκλητα να κάνεις. Η μοναξιά, όταν είναι ηθελημένη, Δε σε πνίγει Σε κάνει με τον τρόπο της λεύτερο Σού επιτρέπει να πλησιάσεις την ουσία σου. Μην κλείνεσαι σε κλουβιά που Σου επέβαλαν αντιλήψε

Απόψε η νύχτα με βρίσκει στο μπαλκόνι μας στην Τρίπολη. Η μουσική μου είναι εδώ, το μέρος για να γράφω είναι εδώ, το φεγγάρι μου είναι εδώ, τα αστέρια τα έχει κρύψει. Στα ηχεία παίζει μια live εκτέλεση του Believe των Savatage που μας αφιέρωσε ο spacedyevest τις προάλλες

Αντί απαντήσεων στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης: Πάνε λίγες μέρες που τον εγκατέλειψε -εγκατάλειψη, λέξη σκληρή, μα αναγκαία- Και είναι ήδη στα πάνω της. Κι εκείνος στα πάνω του θα ’ναι, Είναι σίγουρη γι’ αυτό. Ήταν σίγουρη απ’ τη στιγμή που αποφάσισε να φύγει, Αφο

«Κι αν ήταν αυτός; Κι αν ήταν αυτός που πάντοτε ζητούσα; Γιατί; Γιατί τον άφησα να φύγει; Ή μάλλον, γιατί έφυγα εγώ και τον άφησα προτού καλά καλά τον γνωρίσω; Γιατί δεν πήρα το ρίσκο;» Αυτά ρωτά τον εαυτό της ξανά και ξανά η Ζήνα, μα οι απαντήσεις δεν της δίνονται. Ποιος

Γιατί κοιτάς κάτω, ποια είναι η δυστυχία σου; - Νομίζω επειδή είμαι μόνη μου. Επειδή θέλω να είμαι μόνη. - Φοβάσαι την μοναξιά; [της είπες σαν να ήξερες την απάντηση] - Χα χα, όχι, φοβάμαι πως δεν την φοβάμαι. Νομίζω ότι είμαι τρελή καμιά φορά. - Τρελή; Οι τρελοί δεν φοβού

Πήρε να πέφτει το σκοτάδι κι οι σκιές των δέντρων άρχισαν να τρεμοπαίζουν κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι που πεισματικά χαρίζει φως σε μια άψυχη πόλη. Οι ήχοι απ’ τα τροχοφόρα δε λένε να σωπάσουν ούτε στιγμή ενώ μακρινές μουσικές φτάνουν ως εδώ προτού τις παρασύρει παρά πέρα

«Ποτέ σου μη με πάρεις για δεδομένο!» Αυτό μονάχα της είπε σαν προειδοποίηση Σαν προτροπή Εκείνος κάποιο βράδυ, μα δεν τον άκουσε, Συνέχισε να κάνει τα δικά της. Να τον αγαπά αφ’ υψηλού, Να θεωρεί ότι τον είχε για πάντα αιχμαλωτίσει Στης ομορφιάς της το μαγικό πέπλο. Κι ό

Το καλοκαίρι προχωρά με βήμα ταχύ και πίσω του όλοι εμείς οι άνθρωποι. Μου κάνει εντύπωση πώς επέλεξαν αυτοί που σκοπό έχουν να κατακάψουν κάθε δένδρο και κλαδί κάθε κλαδί και χόρτο το καλοκαίρι για να βάζουν τις φωτιές. Δηλαδή τις άλλες εποχές είναι δύσκολο να καούν τα δ

Όλοι έβλεπαν την εικόνα της, το πανέμορφο περιτύλιγμα, αλλά κανένας την ουσία της. Άκουγαν το χαριτωμένο γέλιο της, μα δεν παρατηρούσαν τον πόνο που κρυβόταν πίσω από το χαμόγελο. Χαίρονταν περισσότερο από καθετί στον κόσμο τη συντροφιά της, αλλά στ’ αλήθεια τρόμαζαν όταν τ

Είχα ακούσει για την ιστορία τους από τα χείλη της μαμάς. Ήταν κι εκείνοι θαμώνες στο σύλλογο "Η Αθηνά" (βλ.προηγούμενο post). Εκείνος πενήντα και, φιγούρα ψηλόλιγνη με πρόσωπο σκαμμένο από το χρόνο και με επαρκή ποσότητα γκρίζων τριχών στην κεφαλή του. Στα νιάτα του ενδεχο

Αφού λόγω της "ξηρασίας λέξεων" και της δόλιας της γρίπης δεν μπορώ να γράψω κάτι νέο, είπα ν ανεβάσω μια παλιά ιστορία που είχα ξαναδουλέψει πρόσφατα. Διαβάστε, λοιπόν, για Το Δράμα της Μάρθας: Έκλαιγε με λυγμούς, εδώ και μέρες, απαρηγόρητα, χωρίς σταματημό. Έκλαιγε μόν

Ψες έγινε στ’ αλήθεια λιώμα η Βασιλική και βγήκε να χορέψει γυμνή στη βροχή. το μόνο που δεν έβρεχε. Παραπαίει, όλο και πιο πολύ παραπαίει. Έχει μείνει απόλυτα μόνη. Τώρα δεν έχει σε ποιον να μιλήσει, πού να στραφεί για μια κουβέντα παρηγοριάς. Η Δανάη το ’πε και το ’κανε.

Προσπάθησε να κοιμηθεί χωρίς να πιει ψες, παίρνοντας μοναχά το μαγικό μοβ χαπάκι. Μα, δεν κοιμήθηκε. Τουλάχιστον όχι κανονικά. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου για ώρες πολλές περιπλανιότανε, βλέποντας εικόνες παράξενες, πολύχρωμες, απ’ τη φαντασία καλά καμωμένες, κι ακούγοντας λό

Απόψε βγήκε για ένα -λέμε τώρα- ποτό μόνη. Για να περιφέρει τη θλίψη της, ν’ αλλάξει παραστάσεις, να περισυλλέξει τις σκέψεις της, για να ψάξει να βρει το φως στο σκοτάδι των άλλων φυλών, των διαφορετικών, της νύχτας. Είναι ντυμένη προκλητικά. με ρούχα που αναδεικνύουν μαε

«Δε θέλει να με βλέπει. Όχι τώρα. Όχι ακόμη. Ίσως και ποτέ. Αν με δει, λέει, αν του μιλήσω, αν προσπαθήσω να δικαιολογηθώ, δε θα αντέξει, δε θα συγκρατήσει τα νεύρα του. θα με σκοτώσει, επί τόπου...» «Φοβάσαι, Αναστασία; Τον φοβάσαι;» «Όχι! Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος, δεν

Μεθάει όμορφα, χαριτωμένα, γαλήνια, χαμογελαστά. Και μαζί της μεθάει κι η Δανάη. Όχι για συμπαράσταση, όχι, κάθε άλλο. μεθάει επειδή το ’χει ανάγκη, επειδή -έτσι στα ξαφνικά- έμεινε κι εκείνη μόνη. «Πώς τα καταφέραμε έτσι, Βασιλική;» «Με μαεστρία πολλή!» «Τουλάχιστον ο δικ

«Δεν κρύβομαι στο σκοτάδι, στο φως κρύβομαι. Για να με βλέπω!» Στο φως κρύβεται, επειδή το φοβάται το σκοτάδι. Φοβάται τις σκέψεις που φέρνει μαζί του, τις ενοχές που στοιχειώνουν το είναι της με την άφιξή του. Όλα λάθος τα έκανε στη ζωή της. Όλα! Ερωτεύτηκε πολύ νέα, παντ

Νιώθει σα μια ύπαρξη σε χωράφια ξένα. Με κλεμμένο νερό και φροντίδες δανεικές επιβιώνει. έτσι ζει. Ο Αντρέας όλο και πιο πολύ φεύγει, όλο και πιο πολύ απομακρύνεται από κείνη, όλο και την αφήνει. Γιατί; Σε τι του έφταιξε; Για τόσα χρόνια δεν ήταν όλα μεταξύ τους καλά καμωμ

Επιτέλους, κάτι καινούριο! Δεν ξέρω που ακριβώς θα με βγάλει αυτή η ιστορία, τους δρόμους που θα ακολουθήσει, αλλά εύχομαι τουλάχιστον να είναι ενδιαφέρουσα, τόσο για σας όσο και για μένα. Ιδού, λοιπόν, το πρώτο κεφάλαιο από ένα -άγραφο ακόμη- μυθιστόρημα με τίτλο: "Δυο

Όχι δεν θα γράψω για το πόσο μοναχικά άτομα είμαστε εμείς οι bloggers… ΟΚ, για την ακρίβεια, δεν είμαστε καθόλου και αυτό αποδείχθηκε και το Σάββατο. Για άλλη μοναξιά θέλω να γράψω. Για την μοναξιά που μας δημιουργεί (σε ‘μένα τουλάχιστον) οι επί 24ώρου πρόσβαση στο blog μα

Θα βγει μόνη ετούτη τη νύχτα -μάλλον θα βγει μόνη Κι ετούτη τη νύχτα- αυτή με τον καλούλη, τον εαυτό της. Χρωματίζει μ’ ένα ελαφρύ κραγιόν τα χείλη, με μολύβι βάφει τους κύκλους γύρω απ’ τα χαραγμένα της μάτια. Όχι, δε βάζει μέικ απ, δεν της αρέσει. Έτσι κι αλλιώς δεν το χ

Τον παρατηρώ προσεκτικά, μα αδιόρατα, καθώς κάθεται σ’ ένα τραπεζάκι μοναχός, σκυφτός και σκεφτικός και λυπημένος, παρέα με τη μοναξιά και το πικρό παράπονό του. Πίστευε ο δόλιος ότι είχε φίλους, αλλά όλοι μεμιάς τον παράτησαν. Η αλήθεια είναι πώς νόμιζε ότι είχε αγοράσει

Όταν οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός που νιώθει μοναξιά είναι και στην πραγματικότητα μόνος του. Αυτό βέβαια δεν είναι αλήθεια. Μπορούμε κάλλιστα να βρισκόμαστε με άλλα άτομα και μάλιστα σε οικείο περιβάλλον και παρ όλα αυτά να νιώθουμε απ