Σε έχω φανταστεί 1-2 φορές μέχρι τώρα να λες στα μάτια μου πως θες να παντρευτούμε, περιμένοντας εναγωνίως και λιγάκι αμήχανα την απόκρισή μου. Τις προάλλες που γονάτισες με νόημα και θεατρικότητα για να μου ζητήσεις συγνώμη, την είδα τη στιγμή ζωντανή. Άρα υπάρχει, όχι; Κα

Τα τελευταία 2-3 χρόνια έχω την απατηλή αίσθηση πως η Μαμά Χρόνος με δουλεύει και μου στέλνει τα γενέθλιά μου νωρίτερα. Είτε επειδή δεν είμαι ακόμη κατάλληλα προετοιμασμένη ψυχολογικά είτε επειδή θα ήθελα ένα μήνα ακόμη, βρε αδελφέ, για να πατήσω στο πιο πάνω, ηλικιακά, σκα

Γιατί μοιάζουμε τόσο; demon March 9th, 2008 Κλεισμένη σαν ορχιδέα μέσα σ’ένα μακρόστενο κουτί από ζελατίνα. Να κοιτάζω έξω. Να κοιτάζω μέσα από το διάφανο κάλυμμα. Να αναρωτιέμαι πού είμαι, πού ανήκω. Αν ανήκω. Γιατί ν’ανήκω; Άνθρωποι ζευγάρια. Άνθρωποι παντρεμένοι. Άνθρω

Μου λες να αποφασίσω επιτέλους. Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα να πάρω μια απόφαση. Να διαλέξω, να σκεφτώ, να πω τι θέλω να γίνει. Πρώτη φορά στη ζωή μου αιστάνομαι πως το πεπρωμένο είναι ικανό, τελικά, να λειτουργήσει σα δίχτυ ασφαλείας. Και πρώτη φορά στη ζωή μου, ένας άντ

Ένα δέντρο που στέκει μόνο του. Μύρια χρόνια τώρα, ορθώνει το ανάστημά του μπρος από το σπίτι σου. Κρύβει τους εφιάλτες και τις αγωνίες σου. Κρύβει εσένα από τους περαστικούς. Σ’ακούει τα βράδια που παραμιλάς, μαζεύει τους λυγμούς σου και σου δείχνει πως είναι για σένα και

Κι αν δηλαδή εγώ δε θέλω να υπάρχω; Αν θέλω απλώς να γλιστρήσω πάνω στις ράγες της ζωής μου, χωρίς να επιμυκήνω τη γραμμή, να χτίσω νέα ανταπόκριση; Τι κι αν θέλω απλώς να απολαύσω το τώρα που μου δόθηκε, χωρίς να το κάνω ταμπέλα, επίχρυση,  χειροποίητη και φασαριόζικη; Για

Τι συμβαίνει ακριβώς όταν είσαι μόνος; Και πόσο χειρότερο είναι, στ’αλήθεια, να είσαι από το να αιστάνεσαι μόνος; Τα ρολά ούτως ή άλλως κατεβασμένα είναι. Είμαι μόνη, στο σπίτι. Έχω τα απαραίτητα φώτα αναμμένα. Πέντε κεριά όλα κι όλα, δηλαδή. Ένα ποτήρι του κρασιού γεμάτο κ

Κάθε φορά που εκπνέω, φεύγουν από το είναι μου, μικροσκοπικά κομμάτια. Άλλα είναι άχρηστα, απόβλητα κι έτσι δεν αισθάνομαι πως χάνω κάτι. Τουναντίον, ίσως νιώσω και πιο ελαφριά. Άλλοτε όμως αποδρούν σημαντικές ψηφίδες της εσωτερικής μου καρδιάς. Μικρά “θέλω”, μικρά “είμαι”,

Το βλέμμα σου στάθηκε μπροστά μου και με ρώτησες: “Τελικά θα μείνουμε μαζί; Θα συγκατοικήσουμε ή θα το αφήσουμε μέχρι να μας ξαναχτυπήσει την πόρτα από μόνο του;”. Μακάρι να ‘ξερα. Άγχος, πίεση. Γιατί όταν συμβαίνει κάτι τόσο όμορφο, πάντα κάποιος τοίχος να είναι έτοιμος να

Είμαι εγκλωβισμένη σ’ένα σπίτι κάπου στην Ηλιούπολη. Με το laptop στα γόνατα, μαγκώνω τα πλήκτρα και που και που ρίχνω μια κλεφτή ματιά έξω. Σχεδόν σκηνικό από ταινία θυμίζει ό,τι συμβαίνει μπροστά στο τζάμι. Λες και δεκάδες τεχνικοί σκαρφαλωμένοι πάνω σε θεόρατες σκάλες, ρ

Έχω κολλήσει το μούτρο μου στο τζάμι, πίσω από τα ανοίγματα που σχηματίζουν οι περσίδες και κοιτάζω τους περαστικούς κάτω στο δρόμο. Πολύχρωμα πουλόβερ με φούντες, ρίγες και σχεδιάκια κινούνται με ταχύτητα στο πεζοδρόμιο. Άλλα σώματα φορούν σιδερωμένα, φρέσκα πουκάμισα προσ

“Κι οι λέξεις φλέβες είναι μέσα τους αίμα τρέχει όταν σμίγουν οι λέξεις το δέρμα του χαρτιού ανάβει κόκκινο όπως την ώρα του έρωτα το δέρμα του άντρα και της γυναίκας” Αυτό το απόσπασμα από ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, το βρήκα σερφάροντας στο blog της Μαρίας Παναγιωτάκη και τ

Η blogosfaira μου ένα μήνα μετά. Ίσως ακουστεί κάπως εγωιστικό ή αφελές, αλλά κλείνω έναν ιντερνετικό μήνα ζωής και παρουσίας και θέλω να μου ευχηθώ και γραπτώς “Χρόνια πολλά”. Ε, αφού το ξεκίνησα που το ξεκίνησα αυτό το “παιχνίδι” ας το κάνω σωστά τουλάχιστον. Άλλωστε επί

Κισμέτ, μοίρα, πεπρωμένο, γραφτό… Ανέκαθεν οι άνθρωποι ήθελαν να προβλέψουν το μέλλον τους. Χρησιμοποιούσαν διάφορους τρόπους για να το κάνουν, όπως χαρτομαντεία, διάβασμα χεριού κτλ. Ακόμα και σήμερα πολλοί είναι που πιστεύουν σε τέτοιους τρόπους πρόβλεψης του μέλλοντος! Ε

Τη μοίρα του ανθρώπου καθορίζει ο χαρακτήρας του Ηράκλειτος