Ξεπλυμένη πόλη. Τα σιντί διώκουν περιστέρια κι αστράφτουν κακεντρεχώς. Πιτσουνάκια να ξεπαστρέψουμε πάση θυσία. Ανέμελα εκείνα περιπατούν εις τα μπαλκόνια όταν εσύ δεν είσαι εκεί. Η αγάπη ανθεί ερήμην σου. Α, ναι φερομόνες. Ας πάψεις να φέρεις. Μόνες οι τέντες ανεμίζουν,

Είναι κάτι άνθρωποι ανοιχτά βιβλία. Μιλάς τρεις ώρες μαζί τους και είναι σαν να έχεις διαβάσει όλο το νόημα της ζωής που δεν χωράει σε κανένα βιβλίο. (Μην το ψάξεις και μην το γράψεις, μόλις το διάβασες. Δεν μπορείς να το αναλύσεις. Ούτε να το εξηγήσεις. Στερέψανε οι λιγο

Ξεθαμμένο κι αυτό απ’ τα συρτάρια του χρόνου Φόρεσε το ψεύτικο χαμόγελό της και κίνησε για την πόλη. Σάββατο βράδυ κι οι σκιές πληθύνανε. Βρήκε τις φίλες, έφαγαν, μίλησαν, πήγαν στους φίλους. Το πρόγραμμα περιελάμβανε ποτό και χορό Μέχρι τελικής πτώσης – όπως πάντα. Τα εί

Τα χείλη του σκασμένα. Ξερά. Το στόμα του ανοιχτό για ν αναπνέει μ αγωνία. Μπορεί σε λίγο να τον πετάξουν έξω. Μαυριδερούλης για κείνους που τους νοιάζει το χρώμα. Λες και δεν πεινάς και δεν πονάς το ίδιο, ό,τι χρώμα και να σαι. Μου φτάνει-δεν μου φτάνει μέχρι το στήθος. Π

Είναι κάτι μέρες οργισμένες σφαίρες. Σπρώχνει η μία την άλλη σε τραπέζι μπιλιάρδου τη ζωή σου για να ο καιρός φύγει μακριά. Κι αντηχούν οι λέξεις κούφια δοχεία σε άδειες πισίνες. Τρυπάει τους ώμους μια σφαίρα ακόμα. Λαβωμένη έξις. Αίμα στάζει. Η στέκα σπάζει.

Το φθινόπωρο έξω κάνει δουλειά. Και μέσα. Άλλοι μαδάνε από τα φύλλα τους, τα ρίχνουν κιτρινισμένα στους δρόμους* παγίδες για γλίστρες στα πεζοδρόμια, να ναι καλά τα πλακάκια -γυαλί στα πατήματα. Ο οδοκαθαριστής θα την πληρώσει. Την τσουγκράνα σου και στον αγώνα. Παραμάζωμα

κανονικά έπρεπε να απευθύνω το μονόλογο στα Αγγλικά, αλλά προκειμένου να μου κάνεις κανένα σχόλιο όλο ειρωνεία και μείνω στήλη άλατος, θα αρκεστώ να σου τα πω ελληνιστί. Σε είδα εχθές το απόγευμα που έστριβες από τη διπλανή πρασιά και χάθηκες μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων

Τα καλοκαίρια δεν μύριζαν μόνο καρπούζι. Για αντηλιακό ούτε λόγος. Μόνο το άρωμα του μωρουδιακού λαδιού Τζόνσον θυμάται. Κι αυτό αμυδρά. Το παλιό λαδάκι. Εκείνο που ήταν ρέον και διάφανο. Όχι σαν τα σημερινά τα τζελ και με χαμομήλι, παπάγια, αλόη (και, και, και) και δεν συμ

Ξεκίνησε νωρίς, με μια απόφαση αμετάκλητη. Περπατούσε για ώρα, με το μυαλό κολλημένο στο τέρμα της διαδρομής. Όσο προχωρούσε, ο ουρανός σκοτείνιαζε. Για να συμβαδίζει, σκέφτηκε. Κακόφημη περιοχή. Ποτέ δε νοιάστηκε για φήμες. Ήθελε να ξέρει, όπως και τώρα. Επιτάχυνε το βήμα

Ο Χασάν απολάμβανε τον καφέ του. Στο μεγάλο αίθριο του σπιτιού του με το νερό του μικρού σιντριβανιού να παίζει τη μουσική του σε μια συγχορδία με τα πουλιά του κήπου, απλωμένος αναπαυτικά στο σωρό των μαξιλαριών αισθανόταν ότι ο Αλλάχ εκτός από μεγάλος ήταν και δίκαιος. Τ

Είχε διαβάσει, ακούσει και δεί στο σινεμά διάφορα για κεραυνοβόλους έρωτες, έρωτες με την πρώτη ματιά και άλλες τέτοιες ρομαντικές συγγραφικές επινοήσεις. Όταν την πρωτοείδε, εκεί στις αρχές του 69, δεν συνέβη τίποτα απ’ αυτά. Έμεινε ακίνητος, κράτησε και την αναπνοή του α

(Ή αλλιώς «I wish I was a frog») Το τηλεφώνημα με τη φίλη που δεν έχει ανθρώπους στη ζωή της και όλο παραπονιέται γι’ αυτό, απέβη άκαρπο. Είχε πιει χθες το βράδυ έναν καφέ, δεν κοιμήθηκε καλά και καλύτερα να μείνει να ξεκουραστεί στο σπίτι… Ναι, καλύτερα να μείνει

Η ιστορία είχε ξεκινήσει παλιά, σαν μια ανεξήγητη επιθυμία για ένα μεταξωτό παντελόνι. Ούτε κι ο ίδιος καταλάβαινε από πού πήγαζε αυτή η επιθυμία, μάλλον κάτι θα είχε συμβεί στα πολύ μικρά του και βγήκε κάποια στιγμή στην επιφάνεια. Όσο πλησίαζε μάλιστα ο χορός της αποφοί

Ο Πέτρος είχε κυλήσει σε μια εφηβική αναμονή σχεδόν μακάβρια που μόνο καλό δεν του έκανε στα σαράντα κάτι του. Πήγαινε και περίμενε κάθε ηλιοβασίλεμα των διακοπών του στον ίδιο βράχο. Τη Νίκη, γιατί γι αυτόν θα ήταν μεγάλη νίκη να ρίξει το βλέμμα του πάνω της. Γι αυτό κο

...were amazing. Για εμένα τουλάχιστον. Ειδικά η μουσική (μεν ακούσω κανένα να πει ότι εν γκέι η μουσική των 80s, σας έφαγα!). Θυμούμαι την θεία μου που τότε ήταν teenager, με τα πλαστικά τα πολύχρωμα σκουλαρίκια, το ροζ το ηλεκτρικό το κραγιόν, το περμαναντ μαλλί το ΤΟΣΟ

Σ ένα χωριό στη Σκοτία, αρχές του 1890. Μια βροχερή και χειμωνιάτικη μέρα, όπως σχεδόν όλες. Ένας γεροδεμένος άντρας καταγινόταν στο χωράφι του, προσπαθώντας έτσι να κερδίσει τον επιούσιο για την οικογένειά του. Ξαφνικά άκουσε μια φωνή να καλεί σε βοήθεια από το γειτονικ

μόλις, από το χέρι σου. Μόλις κατάλαβες ότι τελείωσε ο μήνας που μαζί με του Αύγουστους θα σέρνει τη ζωή σου. Πήρες το χαρτοκόπτη απ το συρτάρι και τεμάχισες τις καημένες κλωστούλες. Λευκό και κόκκινο. Πάντα κλείνεις προς το λευκό της ενοχής. Το κόκκινο το θες καλύτερα κ

Σαν μουρμουρητό επαίτη η άδεια φωνή έμαθε να ζητάει τα εύκολα κέρδη. Όπως μια θέση κενή σε παγκάκι της αρεσκείας της. Είναι μακρά η σιωπή και βαθαίνει. "Δώσε μου κάτι, σε παρακαλώ" συνεχές παραμιλητό του ενικού της ανάγκης. Δεν θα έχεις χάρη. "Να χαρείς" Κρεμασμένο χέρι ν

Stairway to Heaven Τι θέλει να μας πει ο ποιητής (κατά την ταπεινή μου άποψη) "Theres a lady whos sure all that glitters is gold. And shes buying a stairway to heaven". Ναι, παθαίνω το και εγώ τούτο μέσα μέσα. Να αγοράσω και εγώ καμιά σκάλα; "And when she gets there s

Συνήθως αυτά τα συζητώ με την Αλεξάνδρα, πίνοντας το καλύτερο τσάι που υπάρχει στον κόσμο. Καυτό ή παγωμένο. Καιρού όπως θέλοντος. Εκείνη παρατηρεί"Είσαι πολύ ανοιχτή με τους ανθρώπους, εκείνοι το διαισθάνονται και σε πλησιάζουν". Εγώ ανοίγω διάπλατα τα μάτια και φέρνω, όπ

που έλεγε κι εκείνο το τραγούδι με τη φωνή του Αντώνη Καλογιάννη. Τη φωνή που μου θυμίζει τον μπαμπά μου και τα παιδικά μου χρόνια. Τις κασέτες του έπαιζε ο μπαμπάς σε ένα μαύρο μαγνητόφωνο Sanyo, όταν ήμουν μικρούλα. Και που λες, ευτυχία βρίσκω σε κάτι τόσες δα μικρές τε

(Αφιερωμένο εξαιρετικά στη Σούλα και την κυρά Βαγγελιώ που ταλαιπωρούνται αυτόν τον καιρό και τις σκέφτομαι) Όταν άνοιξα αυτό το μπλογκ ούτε λεφτά ήθελα να βγάλω ούτε να εκδώσω βιβλία ούτε να εκμεταλλευτώ το διαδίκτυο για κανένα άλλο όφελος παρά ένα και πολύ σημαντικό:

όταν το ζω το καλό και το καλύτερο και το άριστο, εκεί στην άκρη του μυαλού ξεπετάγεται ένας ρημάδης τρόμος που λέει "μπορεί και να τελειώσει, στην άλλη γωνία". Θα τελειώσει, ρε παιδάκι μου, αλλά ήσυχα, άστο να τελειώσει, όχι βιαίως στο άλλο φανάρι, σώνει και καλά. Με το

Κάθεται πάντα μόνη Σε μια γωνιά του μπαρ Και παρατηρεί τους ανθρώπους. Προσπαθεί να διαβάσει τα πρόσωπά τους, Να δει τι κρύβεται πίσω από τις ασυνείδητες κινήσεις τους. Πολλοί είναι αυτοί που κοιτάνε κι εκείνη, Αλλά κανείς δεν μπορεί να τη δει για πολύ στα μάτια καθώς...

Είναι κάτι άνθρωποι στη ζωή που εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις, σαν φωτεινά λουλούδια σε σκαμμένο δημοτικό παρτέρι. Κι είναι απαλοί και τρυφεροί σαν το βελούδο των πανσέδων. Και μοσχοβολά η καρδιά τους ακριβό άρωμα ανθέων. Και η ματιά τους είναι καθαρή και κοφτερ