Δεν μιλαμε πολυ πια. Ίσως γιατι εχεις αντιληφθει οτι μεγαλώνω και σιγά σιγά προχωράω πιο πέρα. Ίσως γιατι όπως λες είμαι αλαφροίσκιωτη σαν τη θεια μου. Ίσως γιατι μπορει να με θεωρεις αγνωμων κι αχάριστη. Μερικές φορές με στενοχωρεί ο τοίχος που έχουμε χτίσει αναμεσα μας

Τι είναι η ζωή τελικά; Περνάει και μας ισοπεδώνει Περνάει και μας απογειώνει Μας πληγώνει και μας κανει τρισευτυχισμένους Πόσες φορές νόμιζα οτι σε μύρισα αλλα ήταν άγνωστοι στο μετρό Πόσες φορές νόμιζα οτι ησουν εκεί κι όμως ήσουν χιλιόμετρα μακρυά μου Πόσες φορές

Παράξενη ζωή. Παραξενα πλάσματα. Παράξενες καταστάσεις. Προχωράμε Σπάμε Πέφτουμε Σηκωνόμαστε Τσαλαπαταμε Τρεκλίζουμε Παίζουμε στο γρασίδι Βουτάμε στον βούρκο Κλαίμε γελάμε Θυμωνουμε τσακωνομαστε Αναπολουμε Λησμονουμε Μετανιώνουμε. Αλλα ελπίζουμε άλλα έχουμε

Κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει. Ποτέ και κανείς. Ποτέ κανείς. Είμαι καπου αλλου απο τα συνηθισμένα. Σε μια ξένη γη σε εναν τόπο ξένο. Στην Αθήνα ένιωθα ξένη απο τους ανθρώπους. Εδώ νιώθω ξένη απο τη ζωή μου. Απο τη ζωή που ονειρευομουν κι απο τη ζωή που θα ήθελα. Δεν μπορ

Αναζητούμε το καβουκι μας, το σπίτι μας, επειδη ενα παρόμοιο κομμάτι σάρκας μας πέταξε στη ζωή... Πως αντέχουμε να ταξιδευουμε..;Πως αντεχουμε να πεταξουμε τη σκόνη του χρόνου και να προχωρήσουμε καθαροί; Προχωράμε καθαροί..; H λερωνόμαστε περισσότερο στη περιπλάνηση μα

Χαθηκα. Τι σοι μπλογκ ειναι αυτο, που εχεις να γραψεις ενα μηνα και? ... Αγαπουσα αυτο το μπλογκ..ακομα το αγαπαω. Αλλα ειναι αναπηρο πια. Λειπουν πολλα απο τα κειμενα μου, Αλλα ειχα την τυχη ατυχια να τα δω σε αλλες οθονες και να σπασω, Αλλα κραταω φυλαχτο ολα αυτ

Έφτασε λοιπόν η ώρα. Που πρέπει να αναμετρηθώ με τους φόβους μου και τα θέλω μου. Να σφιξω τα δόντια και να τυλίξω το χοντρό κόκκινο κασκόλ στον λαιμό μου. Δεν θα αναμετρηθουμε στα μαρμάρινα αλώνια.. Θα αναμετρηθούμε σε αίθουσες αεροδρομίων με τα διαβατήρια μας. Εκεί πο

Καποιος είπε ότι ο έρωτας είναι πανεμορφος, γιατί ειναι η μεγαλύτερη ανατροπη στη ζωή. Ακριβώς. Αυτή είναι η μαγεία. Να έχεις ενα τέλειο αυτοκίνητο στην κορφή του βουνού. Και μια ωραία μέρα να ερωτευτεις καποιον που βρίσκεται κάτω στην ακτή. Να τον ερωτευτεις τρελά.

Η μοναξιά, όταν είναι σκέτη, ειναι ok. Η με πάγο, ακομα πιο ok..! Μια μοναξια on the rocks please..! Οταν ομως στον ουρανισκο σου το ουισκι της μοναξιας ανακατευεται με τη φλογα της καρδιας τι γινεται..; Αυτή η αγαπη ειναι πυρίμαχη ισως επειδη η ιδια ειναι και πύρινη..

Ειναι σαν να ζεις σε ενα δωματιο ακαταστατο.. Με φθινοπωρινα φυλλα στο πατωμα στα σεντονια γιατι ξεχασες το παραθυρο ανοιχτο κι εισαι ανικανος να το κλεισεις η σαν χρυσοψαρο ξεχασες οτι φταιει το παραθυρο η σαν μελαγχολικος ανθρωπος θεωρησες οτι φταις εσυ και μεσα σε αυτο

Δεν τον θέλω αυτον τον χειμώνα. Ήρθε γρήγορα. Ενιωσα οτι παραβιασε τον βιολογικο μου χρόνο. Εγώ ήθελα περισσότερο ήλιο περισσότερη αλμύρα στα χείλη και περισσότερο ρακί στο στομάχι. Ηθελα περισσότερα ιπτάμενα ψάρια και λιγότερα πουλια που αποδημουν για ψυχρότερες χώρες. Θα

Ο χρόνος περνά και χαράζει τη λάμψη μας Κλέβει τις ανασες μας Κι αφήνει σε γκρεμισμένους ναούς Γλώσσες φωτιάς στα μάτια Για να μας θυμίζει ότι αφου επιλέξαμε να καούμε... Καποτε θα καταλήγαμε αποκαίδια... Φοβάμαι τη στιγμή Που η υγρασία θα τρυπώσει στα κοκαλά μου

Cold Bitch.Η φιλοσοφια μιας ολοκληρης ζωης..!Μια επιφανεια σκληρη και τραχια,τρελη και σαρκαστικη,ομορφη και θανατηφορα,μια ορχιδεα τοσο τρελα ερωτευμενη με τον εαυτο της,που προκαλει τον παγωμενο κοσμο...μα ποιος θα κοιταξει κατω απο την επιφανεια...?

Το γκαζόν είναι καταπράσινο κι ο ήλιος λαμπερός Αλλα εγω αργοσέρνομαι στον χωροχρόνο.. Είναι απο αυτές τις μέρες που αναπνέεις βαθιά και δυνατά Αλλα νιώθεις τα πνευμόνια σου άδεια. Αυτό το φθινόπωρο (γιατί εγω πιστεύω ακόμα στις 4 εποχές) μπήκε με γιορτή και με χαμόγελο Μι

"Κοιμάσαι. Κοιμάσαι ακόμα. Είναι μεσημέρι. Σε κοιτάζω ξαπλωμένη στον ήλιο στην ακρογυαλιά. Εγώ κι εσύ μόνοι σαυτό το σπίτι, σαυτή την παραλία. Ανέβηκα σπίτι να σου φτιάξω καφέ. Υστερα θαρθω να σε ξυπνήσω. Κοιτάζω τον πίνακα σου με τα κύματα που σκάνε, κι αισθάνομαι πως κάτι

Πού να σαι τώρα πού γυρνάς; Ποιο κύμα σε παίρνει; Ποιο όνειρο τσαλαπατάς; Και ποιο σ’ανασταίνει; Ποιος δρόμος σε κρατάει μακρυά Από το ταξίδι; Ποιος έρωτας σε λαχταράει Ντυμένος σαν φίδι; Ποια λόγια ανάβουνε ξανά Τις σκόρπιες σου στάχτες; Ποια ψεύτικα μοιραία «Θα» Και

Όλοι αναζητούν αυτό το κάτι. Μας πλαθει η κοινωνία έτσι, ή τα κύτταρα μας φύσει είναι λειψά..? Who knows..? Αναρωτιέσαι πολλές φορές τι διαφορετικό έχεις εσύ απο όλους τους προηγούμενους. Και ζηλεύεις. Και μουτρώνεις. Και φοβάσαι. Κι εγώ ζηλεύω. Το καταλαβαίνω. Ζηλεύω καθε

Cold Bitch.Η φιλοσοφια μιας ολοκληρης ζωης..!Μια επιφανεια σκληρη και τραχια,τρελη και σαρκαστικη,ομορφη και θανατηφορα,μια ορχιδεα τοσο τρελα ερωτευμενη με τον εαυτο της,που προκαλει τον παγωμενο κοσμο...μα ποιος θα κοιταξει κατω απο την επιφανεια...?

Ορκίζομαι πως μας θυμάμαι να κατεβαίνουμε την ανηφόρα και να ανεβαίνουμε την κατηφόρα για το σχολείο, άλλοτε αγχωμένες, αλλοτε χαλαρές, άλλοτε ερωτευμένες, άλλοτε σπασμένες...Ανεβοκατεβαίναμε όμως με το ίδιο πάθος για ζωή, ή μαλλον κατεβαίναμε τις πιο πολλές φορές, γιατί γ

Cold Bitch.Η φιλοσοφια μιας ολοκληρης ζωης..!Μια επιφανεια σκληρη και τραχια,τρελη και σαρκαστικη,ομορφη και θανατηφορα,μια ορχιδεα τοσο τρελα ερωτευμενη με τον εαυτο της,που προκαλει τον παγωμενο κοσμο...μα ποιος θα κοιταξει κατω απο την επιφανεια...?

Μαρέσει να είμαι πρόστυχη και σαρέσει να είσαι τρυφερός. Μαγάπησες μέσα σε ενα λευκό φόρεμα. Εγω σαγάπησα γυμνό μέσα στην ομίχλη. Στον βάλτο μου δεν θα βρεις βατραχάκια αλλα αρχίδια. Στη σειρά κατα μέγεθος. Μου είπες οτι έχεις την υπομονή να ξεσκονίσουμε μαζί αυτον τον βάλ

Κι ανάμεσα μας μια απέραντη θάλασσα. Θάλασσα απο δάκρυα και αποξηραμένα τριαντάφυλλα. Θάλασσα απο κράτη και διαβατήρια και αεροπλάνα. Θάλασσα απο στιγμές που γίναμε ένα. Θάλασσα απο στιγμές που πραγματώνονται χωρίς να είμαστε ένα. Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε ένα για να

Νόμιζα ότι μέσα απο τους τσακωμούς, τις αρρώστιες και τις στενοχωριες πηγάζει η φθορά και η διάλυση. Τώρα συνειδητοποιώ ότι μερικές φορές πηγάζει η δυναμη απο εκεί. Η δυναμη του να ξεδιπλώνεις τις σκέψεις σου και τα συναισθηματά σου με κάθε ειλικρίνεια. Η δύναμη του να

Στο εχω πει, θελω να διαλυσουμε αυτον τον κοσμο και να τον ξαναχτισουμε απο την αρχη. Σε λατρευω, εισαι η ζωη μου η ψυχη μου το φως μου τα παντα ολα εσυ. Εισαι ο ηλιος μου κι εγω μια γη που γυριζει γυρω σου ατελευτητα Μια διψασμενη γη που ποθει να ρουφηξει αχορταγα το νερο

είναι ο τέλειος άνδρας για μένα. Ο σκηνοθέτης μου. Ο κλειδοκράτορας μου. Ο αυτοκράτορας όλης της ύπαρξης μου. Μου αρέσει που μου τραγουδάει Που τον εμπνεω και σχεδιαζει storyboards Που με εμπνεει και τα μολυβια μου εχουν παρει φωτια Λατρευω τα ματια του Μου αρεσει που