Δεν μιλαμε πολυ πια. Ίσως γιατι εχεις αντιληφθει οτι μεγαλώνω και σιγά σιγά προχωράω πιο πέρα. Ίσως γιατι όπως λες είμαι αλαφροίσκιωτη σαν τη θεια μου. Ίσως γιατι μπορει να με θεωρεις αγνωμων κι αχάριστη. Μερικές φορές με στενοχωρεί ο τοίχος που έχουμε χτίσει αναμεσα μας

Θυμωνεις και ξεσπάς. Προφανώς εχω πάψει εδω και πολυ καιρο να σε κάνω ευτυχισμενο. Δεν φταις εγω. Εγω φταιω. Εγω που πιστεψα οτι η καταρα που μου ειχε δωσει η κακια μαγισσα πανω απο την κουνια μπορουσε ως δια μαγειας να χαθει. Τιποτα δεν χανεται ως δια μαγειας. Τιποτα

Κορμιά Ανάσες Παιχνίδια Αγγίγματα ΕλπίδεςΘραύσματα ΌνειραΦως Ήλιος ΧάδιΣκοτάδι ΖωήΘάλασσα Νότες Αντοχή Ανοχή Επιβίωση ... Δραματική. Ότι θυμάμαι εκείνο με ξεχνά Το χέρι σου λίγο πριν με αγγίξει γίνεται σπινθήρες και φαντάσματα Τα χείλη σου λίγο πριν μαζί μου ενωθούν γίνο

Ειναι σαν να ζεις σε ενα δωματιο ακαταστατο.. Με φθινοπωρινα φυλλα στο πατωμα στα σεντονια γιατι ξεχασες το παραθυρο ανοιχτο κι εισαι ανικανος να το κλεισεις η σαν χρυσοψαρο ξεχασες οτι φταιει το παραθυρο η σαν μελαγχολικος ανθρωπος θεωρησες οτι φταις εσυ και μεσα σε αυτο

Δεν τον θέλω αυτον τον χειμώνα. Ήρθε γρήγορα. Ενιωσα οτι παραβιασε τον βιολογικο μου χρόνο. Εγώ ήθελα περισσότερο ήλιο περισσότερη αλμύρα στα χείλη και περισσότερο ρακί στο στομάχι. Ηθελα περισσότερα ιπτάμενα ψάρια και λιγότερα πουλια που αποδημουν για ψυχρότερες χώρες. Θα

Έχουμε κουραστεί. Απο την αποσταση απο τα προβληματα που προκυπτουν απ όλα. Αλλα αγαπιομαστε γαμωτο..το ακουω στην φωνη σου δεν νομιζω να εχω π ε σ ε ι τοσο ε ξ ω!!! Σε τετοια θεματα ευτυχως ή δυστυχως ποτε δεν επεσα εξω... Κατι μεσα μου παντα μου φωναζε οτι κατι παει στραβ

Το γκαζόν είναι καταπράσινο κι ο ήλιος λαμπερός Αλλα εγω αργοσέρνομαι στον χωροχρόνο.. Είναι απο αυτές τις μέρες που αναπνέεις βαθιά και δυνατά Αλλα νιώθεις τα πνευμόνια σου άδεια. Αυτό το φθινόπωρο (γιατί εγω πιστεύω ακόμα στις 4 εποχές) μπήκε με γιορτή και με χαμόγελο Μι

"Κοιμάσαι. Κοιμάσαι ακόμα. Είναι μεσημέρι. Σε κοιτάζω ξαπλωμένη στον ήλιο στην ακρογυαλιά. Εγώ κι εσύ μόνοι σαυτό το σπίτι, σαυτή την παραλία. Ανέβηκα σπίτι να σου φτιάξω καφέ. Υστερα θαρθω να σε ξυπνήσω. Κοιτάζω τον πίνακα σου με τα κύματα που σκάνε, κι αισθάνομαι πως κάτι

Πού να σαι τώρα πού γυρνάς; Ποιο κύμα σε παίρνει; Ποιο όνειρο τσαλαπατάς; Και ποιο σ’ανασταίνει; Ποιος δρόμος σε κρατάει μακρυά Από το ταξίδι; Ποιος έρωτας σε λαχταράει Ντυμένος σαν φίδι; Ποια λόγια ανάβουνε ξανά Τις σκόρπιες σου στάχτες; Ποια ψεύτικα μοιραία «Θα» Και

Όλοι αναζητούν αυτό το κάτι. Μας πλαθει η κοινωνία έτσι, ή τα κύτταρα μας φύσει είναι λειψά..? Who knows..? Αναρωτιέσαι πολλές φορές τι διαφορετικό έχεις εσύ απο όλους τους προηγούμενους. Και ζηλεύεις. Και μουτρώνεις. Και φοβάσαι. Κι εγώ ζηλεύω. Το καταλαβαίνω. Ζηλεύω καθε

Cold Bitch.Η φιλοσοφια μιας ολοκληρης ζωης..!Μια επιφανεια σκληρη και τραχια,τρελη και σαρκαστικη,ομορφη και θανατηφορα,μια ορχιδεα τοσο τρελα ερωτευμενη με τον εαυτο της,που προκαλει τον παγωμενο κοσμο...μα ποιος θα κοιταξει κατω απο την επιφανεια...?

Πρεπει να μου αναγνωρισεις τουλαχιστον ενα πράγμα Μπορει να μην ειχα το θαρρος να σε παρω τηλεφωνο να στα πω ευθεως Αλλα ειχα το θαρρος να τα γραψω εδω στο σπιτι μου σταρατα οτι πιστευω. Και φυσικα ηξερα οτι θα τα διαβασεις, εαν εχω μαθει ενα πραγμα απο αυτο που σπουδαζουμε

Πήρα το μετρό απο τον Κεραμικό. Κατεβηκα Συνταγμα. Πήρα την γραμμή για Άγιο Δημήτριο. Πήγα να κάτσω. Και τραβήχτηκα. Πίσω. Μια κοπέλα αδύνατη κι ευθραστη έτρεμε στο κάθισμα. Ένας άνδρας γονατιστός στα ποδια της και γυμνός. Μου πήρε ώρα να συνειδητοποιήσω ότι την είχ

...Θέλω να ανοίξεις τα χέρια και να με πάρεις μια μεγάλη αγκαλια. ...Να χωρέσουν μεσα σαυτή και τα δακρυά μου και τα χαμόγελα μου και τα γουρλωτά μου μάτια και τα κακοβαμμένα μου νύχια. ...Να χωρέσουν τα χαμηλοκάβαλα φαρδιά τζιν τα πολλά κολιέ και το δαχτυλίδι που φοράω

Εμφανιζεται μονιμως οταν δεν τον σκεφτομαι... Οταν ειμαι ευτυχισμενη...ναι, πολυ ευτυχισμενη... Ξυπναει τη μαυρίλα μέσα μου. Εκει να μην με αφησει να χαρω μια στιγμη. Οχι θα σου ρουφηξω το αιμα. Θα ειμαι εκει θα σε ενοχλω θα σε βασανιζω Θα κανω την παρουσια μου αισθητη

Όταν γεννήθηκα μάλλον συνέβαινε κάποιο αστρικό πανδαιμόνιο στο σύμπαν, γιαυτό βγήκα τόσο τρελή...!Γενικά είμαι πολύ κοινωνική αλλά+πολύ κυκλοθυμική,πράγμα ασυμβίβαστο!Στη φάση που με βρίσκετε θέλω απλα να ερωτευτώ τον εαυτό μου και να γινω μια φοβερη+τρομερη δημοσιογραφος.