Να αφήσω μαλακά το νούφαρο να κυλήσει πάνω στις φλέβες μου, ε; Χρόνια μου πολλά! Blogosfaira ετών: 13 μηνών αισίως, σήμερα. Κι αν βρέξει, γύρνα κι εσύ την ομπρέλα ανάποδα και κλέψε το νερό της, τη δόξα της! Τι περιμένεις;

Oops! Ένα χρόνο έκλεισε η μπλογκόσφαιρά μου σήμερα. Η ευχή μου λιτή: >>

… Πλησιάζει. Μαζί με εμάς, και η μπλογκόσφαιρα οσονούπω θα κλείσει έναν ολόκληρο χρόνο παλμών, ιδρώτα, προκλητικού sex, λέξεων, σκέψεων, ταξιδιών εγκεφαλικών και πραγματικών. Σήμερα, γιορτάζω και μαζί με μένα η σφαίρα μου, η διάφανη, η μυστικιστική, η παιδική, η απόλυτη, με

Ξαπλώνω πάνω σε άστρα, την ώρα που ο ουρανός κάτω από τα δάχτυλά μου ξαναγεννιέται, απλώνεται, τεντώνεται, αναμορφώνεται, φυσά, καταδύεται και φιλοξενεί κι άλλα αστέρια, φωτεινά, μυστηριακά αντικείμενα πάνω στον απύθμενο μουσαμά του. Είναι, από όσο θυμάμαι, η πρώτη φορά στη

Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό. Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια.

Τι απαίσια μέρα… Χειμωνιάτικη τελείως. Ούτε καν φθινοπωρινή. Κι εγώ, κλασικά εικονογραφημένα, έξω. Πάνω στη μηχανή. Στα φώτα της Αττικής, του The Mall, της Ηλιούπολης, του Βύρωνα. Πήγα παντού. Πήγα και σήμερα. Ανώμαλη πρέπει να είμαι. Κάπου στην Κηφισίας είδα και την πορεία

Ακούω ambient στον Μιντιακό Πίθηκο. Κι αναδεύω με τις κυκλικές κινήσεις της γλώσσας μου, τα κύματα. Τα μπλε και τα πράσινα, τα φουντωτά, τα αλμυρά. Τα ξεδιαλύνω και ψαρεύω πάνω τους τις διακοπές μου. Κι έτσι οι δείκτες μου μετρούν 4. Τέσσερις μέρες μέχρι να βρεθώ σε παραλία

Αν δεν έχεις φύγει ακόμη, μην το καθυστερείς. Όσο πιο μακριά, όσο πιο γοργά! Αν έφυγες, ε, καιρός δεν είναι να το επαναλάβεις; Τι λες; Έχω αφήσει (κι όταν λέω ΕΓΩ εννοώ ο άντρας κι εγώ! ο άντρας κυρίως, έτσι;) πάμπολλα πράγμα γι’αυτό το μήνα. Μια μικρή μετακόμιση, ένα proje

Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ! Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη. Σ’ευχαριστώ Μαλι

Τέλεια κεντραρισμένος! Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη. Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω. Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα

Μόλις βγήκα από το λήθαργο. Ξύπνησα από όνειρο. Και πάτησα ξανά στα πέταλα της γης. Κρατούσα, λέει, μια απόχη. Αληθινή απόχη, κεντημένη με γυαλάκια, σταλακτίτες καθαρούς, μαγικούς, βγαλμένους από ουράνιες σπηλιές. Κι έτρεχα σε απέραντο λιβάδι. Και τοσοδούλες μέλισσες μου ‘

Είδα πολλά σήμερα. Γέμισε το πράσινό μου μάτι εμπνεύσεις. Παπαρούνες, πετρόχτιστα σπίτια, χωριά γραφικά και όμορφα τακτοποιημένα, τρενάκια, απομεινάρια μνημείων, ραβασάκια αρχαίων, νεκρά μα και ζωντανή φύση, τον ήλιο να αναγεννάται μέσα από αναποφάσιστα σύννεφα. Ξεκίνησα τ

Είπα να περάσω να αφήσω ένα «γεια» στον εαυτό μου… Έβαλα, ναι, φωτογραφία μου και κατάφερα να με ματιάσω; Μα πως… αφού τα μάτια μου κοιτάνε προς τα μέσα. Λες να ‘πεσαν πάνω σε καθρέφτη; Γεια σου εαυτέ μου, γεια σου εγώ, γεια σου φάντασμά μου. Μάνα, Γιώργο, Κωστή… Κάτι έγινε

… κινήσαμε 7 καβλωμένοι καβαλάρηδες προς την άγρια, αφιλόξενη και χαλικοστρωμένη νότια Εύβοια… Εμ, δηλαδή δε μας φταίει σε τίποτα η διαδρομή ή οι δρόμοι, αλλά το γεγονός ότι στρίψαμε λάθος, με αποτέλεσμα να περάσουμε μέσα από χαλικόδρομους. Και οι μηχανές που είχαμε, πλην