Καλώς την… πιστή στο ραντεβού της, άρχισε να με γεμίζει η -γονιδιακή θαρρείς- σεπτεμβριάτικη μελαγχολία. Εξημερωμένη βέβαια, ένα ξεδοντιασμένο αγρίμι που μόνη παρηγοριά στο κλουβί του έμεινε ένα βραχνό γρύλισμα, αλλά και πάλι εδώ. Δεν ξέρω τι την ξυπνά: ο κόσμος που ξανατρ

Έχω μελαγχολήσει. Στη δύση του ηλίου. Έχω θυμηθεί. Στην αστροφεγγιά. Έχω αποκοιμηθεί ερήμην μου. Στην κάπνα.

What came first? The music or the misery? Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει: People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over.

Γεύση απο τα παλιά, απο τα πολύ παλιά! Tom Jones στα νιάτα του τότε κι αν γέρασε αυτός το τραγούδι παραμένει κλασσικό, δηλαδη πάντα νεο! Για το βράδυ μας λοιπόν ασπρόμαυρες αναμνησεις απο την εποχή που ο έρωτας ήταν ακόμα θέμα στίχων, μύθων και θερμών αληθινών φιλιών! Τώρα

Η νύχτα κυλάει ήσυχα. Αραγε γιατι τη λέμε νύχτα οταν τη λουζόμαστε; Επειδή μπαίνει στη μέση το φεγγάρι και μας παίρνει τα μυαλά; Και λοιπόν; Μήπως μέρα δε θα γίνει ξανά; Μήπως δε θα βγει ο ήλιος πάλι και πάλι οσο ζούμε για να τον βλέπουμε; Μέρα είναι η νύχτα καμιά φορά, ενα

Κάποτε θυμάμαι, όταν είχα πρωτοέρθει στην θεσσαλονίκη σαν φοιτητής είχα εθιστεί στο όνειρο. Κοιμόμουν για να δω ένα όνειρο. Ξυπνούσα ξεκούραστος. Και ξανακοιμόμουν για να δω και την συνέχεια. Τα πράγματα μέχρι τότε; Πήγαινα κάθε μέρα στο σχολείο για τον χαβαλέ. Πάντα αργούσ

Γράψτε τους αριθμούς που φαίνονται στην εικόνα

Ας συνηθίσει το βλέμμα μας να πέφτει στους πεσμένους, να μη στρέφεται αλλού, σε χώρους αποστειρωμένους.

Ευχές, λίγο πριν απ τις γιορτές. Σε περιμενω. Στην αιθουσα αναμονής θα είμαι, γιορτινός, όπως πάντα χαρούμενος, όπως πάντα λαχανιασμένος.