Με ρώτησε κάποια φορά, καθώς καθόμασταν στη βεράντα της -μια νύχτα ολοφέγγαρη και φωτεινή- και πίναμε καλό κόκκινο κρασί, αν υπήρξε ποτέ στη ζωή μου άλλη γυναίκα που να με κατάλαβε, που να με διάβασε τόσο καλά όσο η ίδια. Ναι, της αποκρίθηκα και πήρα να της διηγούμαι την ακ

Μεθάει όμορφα, χαριτωμένα, γαλήνια, χαμογελαστά. Και μαζί της μεθάει κι η Δανάη. Όχι για συμπαράσταση, όχι, κάθε άλλο. μεθάει επειδή το ’χει ανάγκη, επειδή -έτσι στα ξαφνικά- έμεινε κι εκείνη μόνη. «Πώς τα καταφέραμε έτσι, Βασιλική;» «Με μαεστρία πολλή!» «Τουλάχιστον ο δικ

Πάρε τον ευρυγώνιο φακό και ξεκίνησε να κλειδώνεις πόζες. Κοίτα το δέντρο πώς σκύβει τα κλαδιά του. Οι ξύλινες απολήξεις διακλαδώνονται μεταξύ τους και τελειώνουν το κάδρο. Κοίτα το παγερά ψηλό και βρώμικο κτίριο πώς κρύβει τον άσχημο καιρό, ορθώνοντας ανάστημα! Αν το φωτογ

Ανέβασα το κεφάλαιο 28 από τις Μνήμες της Μέθης στα Διηγήματα... Υπολείπονται άλλα είκοσι εφτά, ή δεκατέσσερα, ή τριάντα ένα μέχρι η ιστορία αυτή να φτάσει στο τέλος της...