Εσύ που κάθεσαι πάνω από το πνεύμα μου κάθε που έχει κεραυνούς και υφαίνεις νύχτες μανιασμένες, νύχτες επιθετικές, γκαζωμένες, φουρτουνιασμένες. Μπλε και πράσινο τα αγαπημένα μου χρώματα. Πράσινο το μάτι μου και μπλε ο αέρας που περνά μέσα από τον ουρανό για να πει το παραμ

Σε έχω φανταστεί 1-2 φορές μέχρι τώρα να λες στα μάτια μου πως θες να παντρευτούμε, περιμένοντας εναγωνίως και λιγάκι αμήχανα την απόκρισή μου. Τις προάλλες που γονάτισες με νόημα και θεατρικότητα για να μου ζητήσεις συγνώμη, την είδα τη στιγμή ζωντανή. Άρα υπάρχει, όχι; Κα

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

Σε κοιτούσα επίμονα, διαπεραστικά στα μάτια και σκεφτόμουν πόσο θα ‘θελα να μου πεις να μη φύγω. Κι εσύ γλίστρησες μέσα στη χούφτα μου τα κλειδιά του σπιτιού μου. Και μ’έσπρωξες ελαφρά προς την είσοδο. Πέρασα το βλέμμα μου μια τελευταία φορά μπροστά από το δικό σου. Έσκυψες

Ο 31χρονος Matt Harding είναι ενας Αμερικανος προγραμματιστής Video Game που όμως έχει γίνει γνωστός σας “Dancing Matt” μέσα απο τα viral videos του που τον δείχνουν να χορεύει μπροστά απο διάφορα μνημεία και σημεία του κόσμου. Ο Matt μας παρουσιάζει το video του για το 200

Ο Gus είναι ο νικητής του καθιερωμένου πλέον ετήσιου διαγωνισμού για το ασχημότερο σκυλί του κόσμου που έγινε στο Sonoma-Marin Fair της Petaluma. Οσο και αν σε γενικές γραμμές ο διαγωνισμός αυτός ξεφεύγει απο τα συνηθισμένα είναι μια αφορμή για να καταλάβουμε πως η εξωτερικ

Μιλάμε για μάλλον μια απο τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην ιστορία της προσπάθειας του ανθρώπου να ανακαλύψει το διάστημα. Οι υπόνοιες υπήρχαν απο την αρχή αλλά πλέον είναι σχεδόν επίσημο. Οπως μπορείτε να δείτε στην παραπάνω animated εικόνα, φωτογραφίες απο τις 15 και 1

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου. Χτυπάς και σήμερα. Βλέπεις και σήμερα. Αγγίζεις και σήμερα. Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν. Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ; Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου; Όταν φίλμαρες όνειρα κ

Σας ακούει, σας βλέπει, σας ακουμπάει και σας μυρίζει κι όμως έχει βίδες Το POMI (Penguin rObot for Multimodal Interaction) το ρομπότ πιγκουίνος που έφτιαξε το Electronics and Telecommunications Research Institute (ETRI) της Κορέας μπορεί να φαίνεται περίεργο έως και αστεί

Σκέφτομαι… πάλι… Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη; Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα; Περίμενα να με κάν

Τον κοιτούσα κάμποση ώρα. Η μορφή του, αποτυπωμένη πάνω στο μισόκλειστο παράθυρο. Καθρεφτιζόταν εκεί, ελάχιστα παραμορφωμένος κι εγώ απέμεινα να τον κοιτάζω. Οι κινήσεις του μικρές, κοφτές, αλλά όχι απότομες. Ούτε βίαιες. Απλές κινήσεις. Που πότε εξέφραζαν νευρικότητα, πότε

Μόλις βγήκα από το λήθαργο. Ξύπνησα από όνειρο. Και πάτησα ξανά στα πέταλα της γης. Κρατούσα, λέει, μια απόχη. Αληθινή απόχη, κεντημένη με γυαλάκια, σταλακτίτες καθαρούς, μαγικούς, βγαλμένους από ουράνιες σπηλιές. Κι έτρεχα σε απέραντο λιβάδι. Και τοσοδούλες μέλισσες μου ‘

Εσύ πονάς, επειδή δε σε γαμάει. Εσύ πονάς, διότι τα χέρια αντί να ψαχουλεύουν πάνω σου, μέσα σου, έρωτα απέραντο, γίνονται μαστίγια κι αφήνουν λεκέδες. Εσύ πονάς, γιατί ξέρεις αλλά δεν μπορείς να μιλήσεις. Ξέρεις όμως! Εσύ πάλι πονάς, επειδή δε σ’αγαπάει πια και στο δείχνει

(Πηγή εικόνας: www.sfflamenco.com) Σπρώξε! Λίγο ακόμα. Λιγουλάκι ακόμη, έλα. Πιο κοντά. Να χορέψουμε. Φλαμένκο. Πορφυρό και πυρωμένο. Πάνω σε σεντόνια ιδρώτα με στιλετιές από κατάμαυρα τακούνια. Ψηλά και περήφανα. Από κείνα κει που κολακεύουν το πόδι ολόκληρο. Το μπρος και

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Βρήκα στον περίπατό μου αυτή την πεταλούδα, χωρίς βούλες. Χωρίς το μυστήριο που έχουν οι περισσότερες πεταλούδες. Που πετάνε ανάμεσα στα μάτια σου κι εσύ το μόνο που λαχταράς είναι να μείνουν λίγο παραπάνω για να κλέψεις τη χορευτική τους κίνηση. Βρήκα κι εσένα κάποτε. Που

Γείρε δίπλα μου κοίτα μαζί μου τον ωκεανό πάνω από το κεφάλι μας τράβα την κουρτίνα και δώσε μου την υπόσχεση του φιλιού και του βλέμματος, της γραμμής εκείνης, που δε σταματά ποτέ της να ρέει!

Βότσαλα καλογυαλισμένα σα ματάκια. Που πάνω τους ακουμπούν τα πλοκάμια του χρονογράφου. Μαγική ράβδος γεμισμένη με άμμο. Αλάτι. Νερό. Όστρακα θλιμμένα και σάπια. Ρίζες ουράνιες, βέλη του ήλιου και θάλασσα της σελήνης. Σέικερ. Shaker. Κλείδωσε ό,τι σου είναι πολύτιμο. Μέχρι

Ο ήλιος είχε τις ντροπαλοσύνες του σήμερα το βραδάκι. Έλεγε «να δύσω, να μη δύσω, να δύσω τώρα ή αργότερα;». Τον είδα να στέκει στα μισά της διαδρομής. Να έχει γίνει πορτοκαλής. Δεν ήξερα τι θα έκανε. Αλήθεια! Θα έπεφτε ή θα ανέβαινε ξανά εκεί πάνω. Στο κέντρο όλων. Κάτι φα

Τρύπα το σαρκίο μου να δεις τι όνειρα κάνω όταν εσύ λείπεις. Τρύπα και το στόμα μου να χύσω το μελάνι που ξοδεύω στις σελίδες των ματιών μου. Φέρε μου λουλούδια. Λευκά, μπλε, πράσινα, πορτοκαλί, πορφυρά, λιλά και θανατηφόρα. Ένα για την κάθε μία μέρα της εβδομάδας. Λευκό γι

… ή του ψυχισμού μου, πιο ορθά. Το Μαλινάκι μου ζήτησε να καταθέσω τα 3 παράδοξα του δαίμονα. Εμού δηλαδή. Κι εγώ τώρα σκέφτομαι: πλάκα μου κάνεις, έτσι; Το πολύ λίγο που με ξέρεις, σου φαίνομαι να μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο παρά να απολαμβάνω και να… επιδεικνύω την ανωμα

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Όχι, ούτε σεληνιάζομαι –τόσο εύκολα τελοσπάντων-, ούτε είναι η κρίση των άντα, ούτε επηρεάζομαι τόσο εύκολα από τους γύρω μου. Κι όμως, περνώ κι εγώ τις φάσεις μου. Φάσεις που μου κολλάνε λέξεις ή εκφράσεις. Φάσεις που μου κάθονται στο μυαλό και τις φωνητικές χορδές, μελωδί

με προσκάλεσε να… γράψω! Τι άλλο;! Ευφάνταστο ή πρακτικό, το θέμα το άφησε πάνω μου. Εκείνο που πρέπει να κάνω όμως σε τούτο το εμπνευσμένο blogo+παίχνιδο είναι, να γράψω σε ένα κομμάτι χαρτί -όλοι θυμόμαστε τι είναι αυτό, έτσι;-, κάτι, να το σκανάρω -εγώ ως γνωστή ανώμαλη