Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα και είπα να την τιμήσω με ένα ποίημα της αγαπημένης Μαρίας Πολυδούρη Ποιος ξέρει... Καμμιάν από τις πίκρες μου δε γνώρισες Τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες. Και στων ματιών μου μέσ’ το φεγγοβόλημα Τα δάκριά μου στεγνωμένα τα ’βρες. Εσ

Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες. Τελειώσαν όλα. Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου. Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου. Ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής από την Καλαμάτα. Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του

Ο Τρελλός είναι ένα από τα πλέον ατελή, αλλά και πλέον αγαπημένα μου τραγούδια της Πολυδούρη. Ειδικά οι στίχοι που μιλάνε για το φουκαρά τον τζίτζικα που ψόφησε από ειλικρίνεια για μένα τα λένε όλα. Σαν και κείνον τον τζίτζικα δεν πέθανε άλλωστε και η ποιήτρια; Όχι από ειλι

Όπως λέει η Λιλή Ζωγράφου: «Πολλές φορές αναρωτήθηκα κι ανησύχησα, μπορώ να πω, για την τόση μου αγάπη στη Μαρία Πολυδούρη. Μια αγάπη που μ’ έσπρωχνε σ’ έρευνες, τρεξίματα, αναζητήσεις προσώπων και πραγμάτων, που θα με βοηθούσαν να την εξηγήσω, να την αναγνωρίσω ολότελα και