Όμορφα ήταν σήμερα. Πήγαμε για φαγητό Εξάρχεια με μια καλή παρέα. Έξι ήμασταν στο σύνολο. Τα ‘παμε, γελάσαμε αρκετά, ήπιαμε κι ένα κρασάκι μπόμπα, το οποίο έκανε… μπαμ με το που το πλησίαζες. Ωραία είναι αυτά. Κυριακή μεσημέρι κι εσύ έξω, για φαγητό, με φίλους ή γνωστούς. Ή

Τελείως καβλωμένη, τελείως ενθουσιασμένη, τελείως μέσα στα νερά μου, τελείως συντονισμένη με το μουσικό σύμπαν. Η ταλαιπωρία και τα αρνητικά μπορούν να περιμένουν. Θα σου τα πω μετά. Για τώρα, πάρε: 5.000 δεν είμασταν ή παραπάνω τελικά; Μια εντυπωσιακότατη σκηνή –για τα ελλ

(Πηγή εικόνας: www.analogartsensemble.net) Κοίτα, κοίτα! Είδες πόσο λεπτό και άγουρο είναι σήμερα το φεγγάρι; Ίσα-ίσα που ξεχωρίζει από νωρίς (21:05) στο μελαγχολικό θόλο. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7… Τι θες, να μετρήσω; Ναι, το ξέρω πως θα γεμίσει. Κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό.