Kική Δημουλά Υπόφωτο Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου. Το πίνω. Αργά αργά. Ανακατεύοντάς το συνεχώς προσεκτικά και αργά. Μη και χυθεί σταγόνα από την αίσθηση πως ζω, που την πίνω αργά αργά σ’ ένα πολύ ρηχό φλιτζάνι. Πολύ ρηχό φλιτζάνι το φως του Οκτωβρίου. Έχει ένα

Διονύσιος Σολωμός Lusignolo e lo sparviere Ascolta, o Sparviere, il povero Usignoletto. La mia vita è nel tuo potere, com è ora questo volar sulle nubi alle quali non giunsi mai. Ma ascoltami. Dalle soavi fonti secrete della natura pioveva uno spirito mite, e toccav

Μακάριοι όσοι μονάχα κλαιν μονάχοι όσοι μιλούν γλώσσες νεκρές όσοι πιστεύουν σε θεούς που ακόμη δεν φάνηκαν και αποκοιμιούνται πάνω στον άτλαντα (τα χείλη στην Κεϋλάνη η μύτη στην Αγκόλα) μακάριοι όσοι τρέπονται σε φυγή όσοι λεν όχι και φεύγουν σφυρίζοντας οι χαζοί οι άχρησ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Στην Παναγίτσα στο Πυργί Άφες μοι ίνα αναψύξω προ του με απελθείν και ουκέτι ου μη υπάρξω Ψαλμός του Δαυίδ Χαίρετ ο Ιωακείμ κι η Άννα, που γέννησαν χαριτωμένη κόρη στην Παναγίτσα στο Πυργί! Χαίρεται όλ η έρημη ακρογιαλιά κι ο βράχος κι ο γκρεμός

Το ποίημα του poema EUGENIO DE ANDRADE Ο πέτρινος άγγελος Είχα τα μάτια ανοιχτά αλλά δεν έβλεπα. Όλο το σώμα ήταν ο καημός Κάποιου που το έπλαθε και δεν ήξερε Οτι το είχα αγγίξει με Μάη και φως. Η κίνησή του σταματούσε εκεί όπου όλα σταματούν: Στο κατώφλι των πραγμάτων, γ

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ Σαλώμη Επάνω σε χρυσό σινί η Σαλώμη φέρνει την κεφαλή του Ιωάννη Βαπτιστή στον νέον Έλληνα τον σοφιστή που από τον έρωτα με αδιαφορία γέρνει. «Σαλώμη την δική σου» απαντάει ο νέος «ήθελα να με φέρουνε την κεφαλή». Aστειευόμενος έτσι ομιλεί. Και την επαύριο

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ ΠΙΣΤΕΥΩ Η Αγάπη μόνο βαστάζει όλα τα φορτία Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα Φορτίο Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ ουρανού Μπορώ να σηκώνω το βάρος τ ουρανού Η Αγάπη υπομένει τα μαρτύρια της πυράς Μπορώ να υπομένω τα μαρτύρια της πυράς Γι

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΒΒΟΥΡΑΣ Τοπία μνήμης Ελληνικά .... Τότε κι η Δήλος Άδηλος έγινε ξανά όταν η θάλασσα των ανέμων μ ένα νεύμα καταλάγιασε. Κι έγινε το κύμα στράτα του πιστού και της ολιγοπιστίας παραστράτημα η στράτα. Τότε απ τα γαλανά νερά αναδύθηκαν των βράχων τα λευκά προσκυνητ

LUIS CERNUDA (1902 - 1963) Υπήρξα. Φλεγόμενη στήλη, ανοιξιάτικο φεγγάρι. Χρυσή θάλασσα, τεράστια μάτια. Έψαξα ό,τι συλλογιζόμουν σκέφτηκα, σαν το ξημέρωμα σε όνειρο οκνό, ό,τι ο πόθος ζωγραφίζει στις μέρες της εφηβείας. Τραγούδησα, ανέβηκα, υπήρξα φως μια μέρα συρόμενος σ

Ντήτριχ ΜπονχέφερΠοιός είμ’ εγώ; Ποιός είμ’ εγώ; Συχνά μου λένε, πως βγαίνω απ’ το κελί μου ήρεμος και πρόσχαρος και βέβαιος σαν άρχοντας απ’ το κάστρο του. Ποιός είμ’ εγώ; Συχνά μου λένε, πως μιλώ στους δεσμοφύλακές μου ελεύθερα και φιλικά και ξεκάθαρα, σαν να ‘μουν εγώ

Όταν πριν από μερικά χρόνια επισκέφθηκα τη Σκιάθο, περίμενα με ρομαντική αφέλεια και λαχτάρα, να γνωρίσω την πατρίδα του κυρ Αλέξανδρου. Η εμπειρία από τη σύντομη παραμονή μου στο νησί, ήταν αποκαρδιωτική και η απογοήτευσή μου ανείπωτη. Όμως, λίγο καιρό αργότερα, παρηγορήθ

ΛΑΟ ΤΣΕ (老子)33. Το να κατανοείς τους άλλους είναι ευφυΐα. Το να κατανοείς τον εαυτό σου είναι σοφία. Με τη δύναμη υποτάσσονται οι άλλοι. Με τη θέληση ο εαυτός. Η θέληση σφυρηλατείται απ το σθένος. Αν ξέρεις πόσα σου αρκούν, αυτό το λέω πλούτο. Μείνε εκεί που είσαι και θ

IVAN GOLLΟι πόρτες Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων άκουσα πίσω απ τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν Πέρασα μπροστά απ τη χρυσή πόρτα της γνώσης μπροστά από πόρ

ΝΑΥΑΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ Ο καιρός ήταν καλός. Ούριος ο άνεμος. Πάνω στο κατάστρωμα ήμασταν όλοι μαζεμένοι. Ο καπετάνιος όρθιος με φωνές και χειρονομίες έδινε οδηγίες για το πώς θα φτάσουμε στο όνειρο. Όμως ξαφνικά σηκώθηκε αέρας, η θάλασσα φουρτούνιασε, τα κύματα σκάγανε με δύναμ

Παναγιώτης Καποδίστριας Το ανθρωπάκι Το ανθρωπάκι της εξόδου ξέρει κι άλλο μονοπάτι μα δηλώνει άγνοια περί αγνείας ο λόγος κι ο αντίλογος Ευχαριστώ τον φίλτατο Π.Κ. για την χαρά της πρώτης δημοσίευσης στην Ιδιωτική Οδό. Η φωτό επίσης τού ανήκει.

Στιγμές αυτοσυγκέντρωσης Όταν η ψυχή μου γλυστράει αθόρυβα μες στου κύκλου της το κέντρο, μοιάζει σα να είναι μες στον πλακούντα της μεγάλης έκρηξης. Εκεί ζει και τις τέσσερις εποχές, με γοργό ρυθμό να κυλάνε όλες μαζί. ..... Μετά σαν ένα κύτταρο ακέφαλο, χτυπά τις πόρτε

Στιγμές αυτοσυγκράτησης Το σώμα μου με παρέσυρε σε μια παρανομία και η ψυχή μου συγκρουόταν. Αναρωτιόμουν αν ήταν φόβος ή Αγάπη που δάμασε το σώμα. Άφωνα ξεφωνίζω: Πού θέλω να πάω; Ακόμη δεν έχω απαντήσει γιατί ψάχνω την ειλικρίνεια, που όλο μου διαφεύγει λες και δε

Παναγιώτης Καποδίστριας ΕΞΙ ΠΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑ Βαρθολομαίω Μια λύπη χρυσή τα αίματα σφουγγίζει των Προπατόρων μυρωδιές της Λαμπρής κακοθανατισμένες. Χλοΐζει ο νους κι ως τις ρίζες των οστών μαίνονται μάχες. Μιλάς σα να σωπαίνεις γελάς σα να πεθαίνεις. Εν πρώτοις Μόν

ΕΟΡΤΙΟ “Γιατί, αδερφοί, να κάνουμε τις νύχτες στοχαστικές, τις μέρες να βαραίνουν απ` τη μελαγχολία τους, τραβηγμένες στων θαλασσών τις άκρες; Τι στοιχίζει στ` αηδόνι το τραγούδι κ` η ευγένεια στην πρωινή βροχή; Αγαπηθήτε!..” Ν. Βρεττάκος, Προσκλητήριο, στ. 18-23 “Χαρά, σ

Στιγμές αλήθειας Υπάρχουν νύχτες που οι Ερινύες εμπλέκουν τη ψυχή μου σε ρόλους άλλους απ’ αυτόν, που καθημερινά νομίζω ότι παριστάνω. Με κάνουν Κλυταιμνήστρα και Ορέστη, Ιφιγένεια και Κασσάνδρα, Κάλχα και Αίγισθο, αλλά και πολλά άλλα συνάμα. Αναρωτιέμαι αν όντως είμαι α

Στιγμές ελεύθερες Ένα αστρικό αγέρι με αρμένισε μέχρι τη διώρυγα Κασσιόπειας - Ανδρομέδας. Το μεγαλείο χόρτασα να παρατηρώ μέχρι που ήρθε η άπνοια. Λαχτάρησα να αναπνεύσω και μπρος μου μια μαύρη τρύπα. Μέσα της θα περάσω κι ας με ποτίσει ο χρόνος με παρελθόν, παρόν κα

Καλοκαίρι Στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη Αλλά εν τέλει Με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι Τη λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει Καλοκαίρι Στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει Καλοκαίρι Τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει Μια πλημμύρα των καρπών στάρι και μέλι

ΑΡΣΕΝΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ (Арсений Тарковский) Ζωή, ζωή 1. Σε προαισθήσεις, δεν πιστεύω και προλήψεις Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι μήτε τη συκοφαντία Μήτε το δηλητήριο. Θάνατος δεν υπάρχει. Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα. Δεν πρέπει Να φοβάσαι το θάνατο ούτε στα δεκαεφτά Μήτε στα εβδομήντα.

Ζήσιμος Λορεντζάτος Η ΑΠΟΦΑΣΗ Είτε στο φανερό είτε σε παράμερο Εμείς την απόφαση την πήραμε Αμίλητη, αζήτητη, ασυμβίβαστη Την απόφαση να κάνομε τίμια τη δουλειά μας. Μικροί της τέχνης ή μεγάλοι δε μας πέφτει λόγος Αν είμαστε (άλλος το αποφασίζει). Για τα υπόλοιπα – τρόπ

το άνθος το γλυκάζον εμοί γέγονεν τιθύμαλλος Ρωμανός ο Μελωδός Φοβούμαι να μιλάω μ επιχειρήματα που μόνον η άνοιξη δικαιωματικά διαθέτει. Όμως την παρθενία που πρεσβεύω έτσι την αντιλαμβάνομαι και μόνον έτσι την φαντάζομαι να κρατάει τη μυστική της αρετή: μεταβάλλοντας